Donkere Licht Recensie (PlayStation 4, PlayStation 5, Switch & PC)

Er is iets ontzettend aantrekkelijks aan het afdalen in de bodemloze afgrond van een hartelijke Metroidvania die overloopt van krachtige buit, gesloten deuren en verborgen agenda’s. Het is een concept dat al talloze spelers heeft aangezet om de bodem van de barrel te schrapen en schoon te plukken – decennia lang, zelfs. En dus, natuurlijk, vond ik mezelf ook rondtrekkend door de oneindige rimpels van die barrel rond de tijd dat Mirari&Co besloot om Dark Light in de leegte los te laten.

In een notendop is Dark Light een liefdesbrief aan Metroid en Castlevania – twee krachtpatsers die, als je het kunt geloven, het subgenre van een traditionele side-scroller game hebben gecreëerd, net iets minder dan veertig jaar geleden. Het is, om het even, een hulde aan beide genoemde juweeltjes, alleen met een paar extra woorden en een iets glanzender inkt.

Voor het record, Dark Light is geen nieuw spel; het is eigenlijk een product dat in 2022 is gelanceerd. Met dat gezegd, heeft het wel zijn horizonnen verbreed en is het aangesloten op extra platforms, waardoor het opnieuw relevant is – en mogelijk een gezichtsbedrog voor mensen die toevallig over het hoofd hebben gezien wat het te bieden had toen het voor het eerst contact maakte met de Steam-gemeenschap twee jaar geleden. Dus, als je zelf in die demografie past, dan moet je serieus overwegen om dit te doen voordat je een definitief oordeel velt. Nog niet overtuigd? Laten we dan verder gaan.

Onmiskenbaar Opaak

Om je een beeld te geven, Dark Light is een side-scroller Metroidvania-spel waarin jij, een beginnende krijger die is gestuurd om een gat te stoppen dat is gecreëerd door boosaardige wezens, de schaduwrijke diepten van de Dark Void in duikt. Het spel speelt zich af in de nasleep van de apocalypse, en het verhaal nodigt je uit om de laarzen van een dergelijke elitekrijger, ook bekend als een Dark Hunter, te dragen om een onmogelijke taak te volbrengen: om in de bodemloze put van de Dark Void te duiken en een grote hoeveelheid pasta op zijn poort te smeren om te voorkomen dat het nog meer monsterlijkheden uitbraakt.

Je reis begint in de verre hoeken van een ondergronds netwerk – een soort veilige haven waarin de laatste overgebleven mensen zijn samengekomen om te ontsnappen aan de wezens die de Dark Void en zijn omliggende biotopen bewonen. Je doel, behalve dat je door talloze golven van zombies en skeletachtige wezens moet graven, is om een open-wereld-setting (volledig 2D, om het even) te omarmen en je energie te richten op het voorkomen dat de wereld in handen valt van de Void en zijn loyale metgezellen.

Wat betreft verhaallijnen is Dark Light geen spel waar je met plezier op terugkijkt, aangezien het grootste deel van zijn lore voornamelijk draait om tekstvakken en uitgebreide geschriften. Het heeft zeker een interessante draai aan het post-apocalyptische tafereel, maar of je het allemaal gaat begrijpen hangt af van je natuurlijke vermogen om lange passages te scannen en de punten te verbinden, zogezegd. Doe dat echter, en je zult ontdekken dat Dark Light echt een paar solide ideeën te delen heeft met degene die ernaar willen luisteren.

Een Hulde aan Metroidvania

Wat betreft de gameplay-mechanica kiest Dark Light voor een traditionele Metroidvania-achtige stijl, vergelijkbaar met die in – je raadt het al – Metroid en Castlevania. Een echte hulde aan beide, het spel creëert een visueel aantrekkelijke 2D-wereld voor spelers om te verkennen naar hun eigen vrije wil, en gooit er zelfs een 3D-kaart in voor de goede maat, ook. Het is een beetje verwarrend om te beginnen, zeker – maar een interessant concept, niettemin, en een dat spelers van alle achtergronden de kans geeft om een echte smaak van het beste van beide werelden te krijgen.

Behalve de setting – een archipel van gezonken gangen en ondergrondse tunnels – heeft Dark Light ook een traditioneel hack-and-slash-gevechtssysteem, en een dat even uitdagend is als het belonend is. Het is een beetje slordig in delen, aangezien actie-inputs niet altijd worden herkend door de UI, maar voor het grootste deel doet het wel zoals het zou moeten, en het biedt een vrij moeilijke set aan ontmoetingen en leercurves. Echter, aangezien het je niet bij de hand neemt en je door de bewegingen heen loodst, moet je wel wat rommelen met de mechanica en de ins en outs van zijn ontwerp leren.

Net als een enorme hoeveelheid Metroidvania-titels op de markt, heeft Dark Light ook een enorm aanbod aan vaardigheden en speciale vaardigheden om te ontgrendelen. Om te beginnen heb je een zwaard en een enkel vuurwapen – twee peashooters voor wapens die, als en wanneer de middelen beschikbaar komen, kunnen worden vervangen door betere alternatieven. Het enige wat je moet doen is de lokale valuta verzamelen door de wezens te verslaan die de aarde omhullen – een doel dat, als het mislukt, resulteert in het verlies van al je bezittingen. Met andere woorden, als je in gevecht valt, dan is het terug naar af. Bummer.

Het Dek Schrobben

Naarmate je dieper in het relatief korte verhaal duikt, krijg je uiteindelijk de kans om je aan te sluiten bij een van twee facties: Bloedwolven of Diamant Orde Ridders. Nu, afhankelijk van welke van de twee facties je kiest om je mee vertrouwd te maken, krijg je de kans om uit te breiden in elk van hun respectieve vaardigheidbomen – een verzameling van knooppunten die je in staat stellen om extra vaardigheden te verkrijgen en uiteindelijk waardevoller te worden voor de mensheid.

Als het een open-wereldspel is, kan het wel een beetje lastig zijn om je weg te vinden naar de volgende haven. Dat gezegd hebbende, aangezien het een traditioneel side-scroller spel is, zijn de meest waarschijnlijke routes het westen of het oosten. Bovendien, zodra je een bepaald punt van interesse kunt lokaliseren en je kunt inknijpen op de volgende verhaalbeat, wordt het overvloedig duidelijk welke koers je moet volgen. En wanneer het niet duidelijk is, kun je altijd een handige snelle reisoptie in de wereldkaart gebruiken om je op weg te helpen.

Terwijl het niet exact een liefdesbrief aan Dark Souls is, kan Dark Light een relatief uitdagende ervaring bieden, vooral wanneer het gaat om het verlies van je inventaris bij de dood. Als je je aanvallen correct kunt timen, evenals de kunst van pareren en ontwijken, dan is het eigenlijk niet zo moeilijk om te kraken. Feit is, het kan een beetje veeleisend zijn, maar alleen wanneer de besturing weigert om mee te werken en je een veilige doorgang naar de volgende confrontatie te geven. Het is voornamelijk nitpicking op dit punt, maar ook iets dat het vermelden waard is.

Uitspraak

Dark Light valt niet exact kort als het gaat om het spinnen van een overtuigend verhaal voor een setting, maar het valt wel kort in andere, meer technische gebieden, waardoor het wordt gedoofd wat kon , in alle eerlijkheid, een geweldig kunstwerk zijn. Het is geen slecht spel, maar het heeft wel een verrassend aantal technische fouten, zoals een spelbrekende bug die je ervan weerhoudt om een actie in te voeren op een cruciaal moment, of de occasionele time-out die je vooruitgang tot stilstand brengt. Het is niet genoeg om je af te leiden van de breedte van de ervaring, maar het maakt het algemene verloop een beetje meer stroperig dan continu. Behalve dat, is er niet te veel om over te klagen, aangezien het, in zijn kern, een solide side-scroller spel is met een heleboel hart om zijn tekortkomingen te compenseren.

Wat het voor mij verkoopt, echt, is de kunststijl: een dystopisch ontwerp dat zowel visueel aantrekkelijk is om naar te kijken als om te verkennen en schoon te plukken van alle zijn richels en spleten, buit en lore. Om te zeggen dat de ontwikkelaars een goede job hebben gedaan om het hart van een fascinerende onderwereld te vangen, zou een understatement zijn, aangezien het, zelfs op de slechtste tijden, een prachtige Metroidvania is met een overvloed aan detail en diepte. Het feit dat het ook een enorm aanbod aan vaardigheden, wapens en pick-me-ups biedt om te ontgrendelen en te gebruiken, komt ook ten goede van de algehele structuur van het spel.

Om een lang verhaal kort te maken, Dark Light heeft meer dan genoeg inhoud om degenen die door het genre zijn geabsorbeerd, tevreden te houden. Gezien, het is niet het meest mechanisch bevredigende Metroidvania in de wereld, maar waar het tekortkomt in sommige gebieden, maakt het wel goed in alle andere. Swings en roundabouts, denk ik.