Kapitein Edward Continues Recensie (PC)

Er is niets dat meer zegt over een avontuurlijke ontdekkingstocht dan een tijdreizende particuliere onderneming die rondrent met een halfautomatisch aanvalsgeweer en een onwankelbare liefde voor grove grappen en het frequente zeevolkslied. Als je dat dat verhaal nog niet hebt gehoord, laat me je dan voorstellen aan Kapitein Edward Continues, een lang verhaal dat niet noodzakelijkerwijs in de pas loopt met de tijden, maar in plaats daarvan kiest om een heleboel ingrediënten in een pot te doen en het houten been voor de goede maat. Is het een piraten spel? Gee, ik weet het niet echt — maar het is iets. Het is een tandwiel met oh-zo veel bewegende delen—periodieke veranderingen, twijfelachtige wapens, hit-and-miss komische effecten en een structuur die ik denk goed werkt onder zijn eigen gewicht. Maar toen weer, ik weet het niet zeker. Na een te veel zien van scheten dolfijnen, weet ik niet meer wat ik moet denken. Hey-ho!

Ik zou graag willen denken dat Blue Slayer Gaming een geweldige tijd had met het maken van de cutscenes en het opnemen van de voiceover-werk voor Kapitein Edward. Er is veel van die adolescentenhumor die zijn maker gebruikt om zijn schip te vlezen—het soort dat je half zou verwachten te hebben gehoord op een speelplaats in de tweede klas—scheten, giechelen en bashing hoofden over de kaasachtigste dingen die absoluut geen zin zouden hebben voor de ervaren student. En toch, aangezien komedie een subjectief onderwerp is, kan ik mezelf niet brengen om Kapitein Edwards enthousiasme voor deadpan-grappen te temperen. Het is geen intellectueel spel op enige manier, en dus, als dat het voer is dat het voor je doet, dan wil je misschien je flintlock elders richten; het is scheten en frat-achtige humor die de wind onder deze zeilen brengen, vriend.

Flintlock & Fart Fodder

Om het voor de hand liggende te zeggen, Kapitein Edward is geen gewoon piraten-gebaseerd first-person shooter à la Sea of Thieves. Het is een beetje meer gimmicky dan dat—kindachtig, zou je kunnen zeggen, maar evenzeer vermakelijk niettemin. Het is een spel dat zijn premisse center rond de titulaire kapitein—een tijd-hoppende avonturier die de mogelijkheid heeft om door verschillende tijdperken te manoeuvreren en, nou ja, piraten-dingen te doen. Is er een verhaal? Misschien, hoewel ik nog steeds niet helemaal zeker ben, gezien het feit dat de bulk van het spel plaatsvindt in een reeks cutscenes die weinig tot geen context of doel bieden. Maar zoals ik al zei — scheten-grappen drijven dit schip, dus ik kan niet zeggen dat ik al te verrast ben over een gebrek aan verhaalpunten hier.

Er is een beetje gameplay om mee te werken, wat geweldig is. Echter, ik zou ook liegen als ik zei dat Kapitein Edward een spel-spel is, en niet een excuus om zijn mandje te vullen met vreemde en wonderlijke cutscenes die de gemiddelde domoor ongetwijfeld hilarisch zou vinden na een paar pinten grog en een pakje citroenen. En maak je geen zorgen, het doet het met zijn eigen soort tong-in-de-wang-momenten, maar het is ook een spel dat zich verheugt in zijn eigen domheid en gebrek aan serieusheid, dus het komt bijna verwacht, om eerlijk te zijn. Ik zeg niet dat het voorspelbaar is, maar het heeft dat ene nootje van humor dat alleen een selecte groep mensen zou genieten en lachen. Voor mij, nou, ik vond mezelf alleen maar lachend om hoe slecht het allemaal was — maar ik denk dat dat het punt was.

Skull & Barebones

Terugkerend naar de gameplay — eh, het is acceptabel, hoewel niets bijzonders of spannends, verre van verfrissend. De wereld waarin je rondrijdt is ongelooflijk kaal—wijd open gebieden met weinig tot geen ingewikkelde kenmerken, soort kaal—en alleen een paar dingen om te doen. Er is een beetje gevecht (ga niet eens beginnen over dat) en een handvol fetch-quests die voornamelijk bestaan uit een beetje exploratie en detective-werk. Voor het grootste deel, echter, is het spel zelf vrij lineair: spreek met een NPC om een cutscene te ontgrendelen, en ga dan verder naar de volgende voor—you guessed it—een “verhaal” beat en een kans om de narratief in de juiste richting te sturen.

Kapitein Edward heeft niet de meest spectaculaire graphics in de wereld, noch levert het een schone audio-kwaliteit die een anderszins matige C-lijst avonturenspel zou verheffen, in dat opzicht. Het is een passieproject, als het ware—een ontwikkelaars eerste poging om iets te brengen met de basis brood en boter assets van een entry-level engine. Nog steeds, ik kan niet helpen maar bewondering hebben voor Blue Slayer Gaming voor hun schot in het donker. Er zijn een paar extra punten, recht daar.

Verdict

Kapitein Edward brengt me terug naar die vroege Gary’s Mod dagen—een tijdperk dat werd aangedreven door twijfelachtige ideeën, structuurloze sandbox-ontwerpen en gerepliceerde assets en slordige voiceover-werk. Ik denk, als alles is gezegd en gedaan, het is een getuigenis van het feit dat zelfs de armste spellen nog een hoop plezier kunnen zijn om te spelen. Gegeven, het is niet het beste spel in de wereld, en zijn humor altijd het doelwit, maar dat is niet om te zeggen dat zijn pre-puberale fans niet een kick uit het krijgen.

Ik zal niet om de bomen heen praten en doen alsof Kapitein Edward barst van de sterren met alle kenmerken van een memorabel piratenspel, omdat het zeker ontbreekt aan veel belangrijke elementen—een boeiend verhaal, diepgaande gameplay, en humor die zowel coherent als smaakvol is, om er een paar van zijn tekortkomingen te noemen. En toch, voor een paar dollar, denk ik dat het misschien, misschien, genoeg heeft om de stemming voor een korte tijd te verhogen.

Zoals ik eerder zei, Kapitein Edward is niet zozeer een spel als het een flipboek van komische schetsen is. Het heeft zijn gameplay-elementen, zeker, maar ik zou niet zeggen dat het meer een first-person shooter is dan een Souls-like. Het punt is, er is niet veel om je tanden in te zetten hier, dus als je vastbesloten bent om de golven van een open-wereld piraten-RPG te nemen, dan waarschuw ik je voor donning de flintlock: dit schip van Blue Slayer Games kon niet verder van de zee zijn. Als je vrede kunt sluiten met dit, dan kun je misschien genieten van een stukje van…wat dit ook mag zijn.