Trackline Express Recensie (PC)

Het is donker en de lucht is net zo zwart als een stapel pijlen die op hun doelwit afkomen – passagiers, die op dit moment denken dat een kaartje voor de beroemde Trackline Express hen een veilige reis door de canyons van een dystopische wereld zal geven. Ik heb het niet in me om hun iets anders te vertellen, maar diep vanbinnen weet ik dat het niet lang zal duren voordat het te veel wordt om te verbergen. De stammen verzamelen zich net om de hoek en we hebben niet genoeg kolen in de motor om door te gaan naar het volgende station. Het spijt me dat ik het moet toegeven, maar ik twijfel er niet aan dat we de andere kant van de sporen niet zullen halen; de dood is onvermijdelijk, net als de stortvloed van schadeclaims bij de leiders van het bedrijf. Het zal niet lang duren, mensen.

Ik zal niet liegen, Trackline Express had me al vanaf het eerste geluid van de locomotief die het perron opreed. De kunststijl trok me niet aan, ik geef het toe; het leek me een beetje te cartoonachtig, als dat ergens op slaat. In een andere wereld zou het misschien zin hebben, maar in deze wereld – een domein waarin pijlen de huid van een treinconducteur kunnen doorboren en bosbranden massale vernietiging kunnen veroorzaken – leek het uit de plaats. Maar misschien was dat alleen maar ik; Choo-Choo Charles heeft iets met me gedaan, man, en vreemd genoeg kan ik sindsdien niet meer op dezelfde manier naar treinen kijken – vandaar de verwarring over de schattige en ogenschijnlijk onschuldige locomotief in Trackline Express. Maar goed, je weet – whatever.

Om ter zake te komen, Trackline Express is, na beberapa jaar van het aanscherpen van de onderdelen, uitgekomen op PC. Laten we het erover hebben.

Allemaal aan boord

Dus, wat is Trackline Express, als het geen liefdesbrief is aan de gelauwerde cult-horror Choo-Choo Charles? Nou, allereerst is het geen horror-spel, maar eerder een hybride tussen tower defense en treinbeheer – twee genres die elkaar verrassend goed aanvullen, alles in aanmerking genomen. Het spel, dat solo of met een andere beginnende conducteur kan worden gespeeld, draait allemaal om het proces van reizen van het ene station naar het andere, terwijl je tegelijkertijd wordt gebombardeerd met pijlen, speren, rook van bosbranden en, nou ja, alles wat de koolstofhuid van een locomotief op hoge snelheid kan doorboren.

Als je nog niet hebt begrepen waar het om gaat, hoef je je geen zorgen te maken. Nogmaals, omdat het een soort tower defense-spel is, is het uiteindelijke doel ervoor te zorgen dat je passagiers hun eindbestemming bereiken – zelfs als dat betekent dat je een paar van de laatste resterende kolen en eventuele overgebleven munitie in je bagage moet opgeven. Welke route je ook kiest, het eindspel blijft ongeveer hetzelfde: je bouwt een kogelvrij voertuig en gooit het door de molen op weg naar een bestemming van twijfelachtige oorsprong. Het klinkt relatief eenvoudig en pijnloos op papier, zeker – maar eerlijk gezegd, is het dat niet, en als er iets is dat ik heb geleerd sinds ik het spel oppakte, is het dat ik cartoon-treinen meer haat dan Choo-Choo Charles. Gewoon treinen, denk ik.

Let op de trein

Trackline Express is opgedeeld in verschillende secties, met elk een reeks tweedimensionale kaarten die allerlei obstakels opleveren die je moet overwinnen – ontbrekende spoorstukken, bosbranden en vijandige stammen, om er een paar te noemen. Als de opperbevelhebber in deze nogal conflicterende wereld, moet je passagiers aan boord nemen en hen voorzien van de benodigde gereedschap en wapens om de obstakels te overwinnen die tussen hen en de eindbestemming staan. Makkelijker gezegd dan gedaan, natuurlijk, vooral omdat de meeste lokale bewoners een probleem hebben met alles wat hun slaap verstoort.

Om te beginnen, beschik je over een paar stukken kolen, maar nergens near genoeg om je naar je bestemming in de verte te brengen. Om deze vrij ernstige situatie aan te pakken, moet je de wildernis in en natuurlijke hulpbronnen verzamelen, die je vervolgens kunt gebruiken om waardevolle gereedschap en upgrades voor je stilstaande trein te maken. Natuurlijk, in een ideale wereld, zou je genoeg tijd hebben om even te ontspannen en de doelen op je lijstje af te vinken. Maar helaas, dat is hier niet het geval; de locomotief moet blijven bewegen, zelfs als dat betekent dat je recht op een vijandelijke vesting of een afgelegen troep afrijdt. Laat ik zeggen dat deze taken niet eenvoudig zijn – vooral als je ook verantwoordelijk bent voor de veiligheid van je passagiers.

Een “plezierige” reis

Het is niet het makkelijkste spel om je hoofd omheen te krijgen – vooral als je relatief nieuw bent in de survival- en wereldbouwgenres. Behalve dat het een reeks gereedschap en hulpbronnen heeft om te maken, nodigt het je ook uit om gebouwen, kolenreserves en watersysteemopslag te maken. Om deze redenen alleen al, kun je moeite hebben om te begrijpen hoe een groot deel van het proces werkt, of tenminste, wat het kost om een aantal van de primaire doelen te bereiken. Met dat gezegd, aangezien het spel ook een dagelijkse uitdaging biedt – een zelfstandige ervaring die beloond wordt met zijn eigen beloningen en winvoorwaarden – kost het niet veel tijd om je vertrouwd te maken met de spelmechanica of het ontwerp.

Los van de gameplay, biedt Trackline Express ook een vrij harmonieuze soundtrack die thematisch aangenaam en op punt is, en niet te vergeten een kunststijl die, hoewel het ontbreekt aan diepte, gemakkelijk op het oog is en vol kleur zit. Laat ik zeggen dat, voor zover onafhankelijke spellen reizen, Trackline Express veel van zijn top-tegenstanders een goede kans geeft. Nogmaals, het is geen perfect spel, maar het is er een die uren kan stelen, en misschien zelfs meer, als je in staat bent om een andere speler aan tafel te krijgen.

Gelukkig stroomt Trackline Express ook verrassend goed, ook. Ik geef toe, ik begon me af te vragen over de structurele integriteit van het systeem van tijd tot tijd – meer tijdens momenten die het hakken door eindeloze golven van rommel en pijlen en dergelijke inhielden. Maar, tot mijn eerlijke verbazing, kwam het nooit tot stilstand, noch produceerde het enige technische moeilijkheden of lage frames per seconde. Daarom kon ik me niet beklagen.

Uitspraak

Trackline Express biedt genoeg plezier om een enkel kaartje te rechtvaardigen, misschien zelfs een retourreis, als je van de pure chaos van een brandende locomotief die door de woestijn dendert houdt. Het is niet het meest grafisch indrukwekkende spel op de markt, maar waar het ontbreekt aan visuele effecten, maakt het dat zeker goed in tal van andere opzichten – de verslavende tower defense-achtige gameplay en het betrokken progressiesysteem, om er twee van de meest verfijnde functies te noemen. Het is een goed solo-spel, ook – wat een lichte verrassing voor me was, omdat ik verwachtte dat de chaos van de situatie beter geschikt zou zijn voor een samenwerkingsaanpak dan voor een solo-aanpak. Maar ik had het mis, blijkbaar; het had veel te bieden, zelfs voor de grootste eenzaamheid, wat de ervaring aantrekkelijker maakte, zeker.

Zeg, als je op zoek bent naar een hartig survival- en rogue-like avontuur, dan is er een goede kans dat je veel van de inhoud van de grote Trackline Express zult genieten. Bovendien, als je op zoek bent naar een goed oud-fashioned co-op-spel dat je interne mechanismen echt zal laten draaien, dan weer, zal je zeker iets vinden om samen te werken in een van de belangrijkste modi of, als dat niet lukt, de dagelijkse uitdagingen. Maar, als geen van deze dingen je aandacht trekt, dan – ik hoor dat Choo-Choo Charles op het aangrenzende platform is.