Het Was Mooi Recensie (PC)

Wat had moeten een relatief lang en vruchtbaar leven uiteindelijk een doorn in de zij werd – een brute strijd met een eenzijdig resultaat, dat de dood onvermijdelijk was en het enige dat ik kon doen voordat ik naar helderder wateren zwom, was het horizon zien. Het was een pijpdroombeschouwing die ik ooit had, om naar de oppervlakte te zwemmen en zien de zon met mijn eigen ogen. Tijd, helaas, was nooit aan mijn zijde, en hoewel ik een oceaan had om te verkennen, verlangde ik alleen maar om de kust te zien. Ik wilde de zonsondergang zien – de brandende bal van vuur die ik ooit in een oude schilderij had gezien. Voor mij was het een mythe – een onbegrijpelijke gedachte die je niet had kunnen vermoeden dat het bestond diep in de onderbuik van de donkerste zeeën. Maar ik had verhalen gehoord. Ik had gehoord dat Het Was Mooi
niet een moeilijke reis was, zal ik toegeven, hoewel het een reis was die me iets buitengewoon belangrijks leerde – dat ik moest leren hoe ik de terminale ziekte die de schubben op mijn lichaam omhulde, kon accepteren. Zonder de subtiele belofte van een “beter morgen” of een speciale remedieel mirakel om me een vals gevoel van hoop te geven, wist ik maar al te goed dat het geen lange reis zou zijn, en dat ik niet terug naar huis kon gaan na mijn laatste wens te hebben vervuld. Het zou een eenrichtingsstroom zijn – een laatste pelgrimstocht om de zonsondergang te zien voordat ik naar veel betere diepten werd gestuurd en terugkeerde naar de altijd evoluerende cirkel van het leven. Voor degenen boven het oppervlak was het een romanidee, maar voor mij was het alles. Ik moest het gewoon zien.

Een Laatste Wens

Het Was Mooi is een relatief korte derde-persoon narratieve avonturenspel waarin spelers de rol van een naamloze vis spelen die, nadat hij heeft ontdekt dat zijn tijd op aarde is teruggevallen tot een terminale ziekte, besluit een plan te smeden: om de zonsondergang te vinden. En dit is waar je je reis begint – in de donkere diepten van een gezonken biome, op weg naar de kust en de droom om de afbeelding van een zonsondergang met je eigen ogen te zien. Er is niet veel puzzels om op te lossen tijdens je zoektocht naar het bereiken van het oppervlak, maar er is wel een oceaan van herinneringen die vaak drie onvergetelijke fasen naar voren brengen: leven, hoop en acceptatie, die allemaal de vorm aannemen van verschillende objecten, geheimen en kleine pockets van nautische curiositeiten.

Het Was Mooi is geen fysiek veeleisend spel op welke manier dan ook, aangezien het niet veel mechanismen of ingewikkelde systemen heeft die je moet overwegen, laat staan beheersen. In plaats daarvan prioriteert het spel een vrij eenvoudige A-naar-B-benadering die je toelaat om tussen verschillende gebieden van de onderwaterwereld te bewegen en af en toe een hapje te krijgen van de informatie die het je op een nautische schaal serveert, of het nu een gezonken schat is die verloren is gegaan in de tijd, een warme ontmoeting met de vader van de protagonist, die je ook op je reis naar het vinden van die belangrijke zonsondergang vergezelt, of een verlicht moment dat de enkelvoudige heiligheid van het leven verlicht. Terwijl je door deze momenten heen gaat, herinnert het spel je er ook aan dat de tijd net zo wispelturig is als de wateren die je leiden, en dat de wereld vooruitgaat, maar niet voor degenen die in zijn stroming zwemmen. Depressief, zou je kunnen zeggen – maar ontroerend tegelijk.

Tegen de Stroom in

Om het even, Het Was Mooi was niet de tranentrekkende festijn die ik aanvankelijk had verwacht. Maak je geen zorgen, het doet een poging om met enkele sentimentele kwesties om te gaan, waaronder terminale ziektes, onvermijdelijke lotsbestemmingen en de stervenswensen van vreemden. Het vat een groot deel van deze dingen samen met de grootste zorg en compassie, zeker, maar het mist ook de markt in sommige aspecten van het ontwerp. Neem de protagonist, bijvoorbeeld. Met alle respect, de ontwikkelaars hadden niet mogelijk een ergere en, eerlijk gezegd, vis die universeel gehaat wordt, kunnen kiezen om in het spel te figureren: een anglerfish met messcherpe tanden en een hangende bol, om maar te zwijgen. Het werkt, gezien de setting van het spel – een setting die grotendeels draait om de donkerste diepten van de zee en de vissen die het bevolken – maar het is nauwelijks een liefdesbrief aan Finding Nemo.

Aan de andere kant van het spel, zijn de visuele effecten verrassend goed hier. Nou, ik zeg dat ze goed zijn alsof ik openlijk verklaar dat ze buiten de grenzen van een indie-avonturen-IP liggen, wanneer in werkelijkheid ze een beetje meer minimalistisch zijn dan de meeste oceanische titels. Met andere woorden, het is niet op dezelfde nautische schaal als, zeg, Subnautica – dus als dat is wat je zoekt, dan zou ik niet verwachten dat je hier ingewikkelde details of betoverende flora vindt. Niettemin, het maakt het overvloedig duidelijk vanaf het begin dat dit geen visueel meesterwerk is van bewegende pierces en drogende waterverfschilderijen, maar eerder een sprookjesboek – een verhaal dat, hoewel beperkt door zijn formaat en complexiteit, een boodschap heeft die het met je wil delen. En ik denk dat het erin slaagt om die boodschap buitengewoon goed over te brengen – zelfs met zijn tandenrijke held die de spotlichten op zich neemt.

Uitspraak

Het Was Mooi is een kort maar verrassend schoon en goed georkestreerd indie-spel dat een bewuste poging doet om enkele emoties bij zijn spelers op te wekken met een ontroerend verhaal en een betekenisvolle morele les over het belang van het kunnen vervullen van je dromen in de tijd die je op aarde hebt, of je nu mens, plant of anglerfish in de diepste, donkerste diepten van de oceaan bent. Er is veel gewicht aan in die zin, en dus, als je een sucker bent voor verdrietige verhalen met plausibele scenario’s en de occasionele getijde van emotie, dan is er een goede kans dat je geniet van het nemen van deze specifieke anglerfish voor een zwem van een uur of zo. Het is niet op dezelfde golflengte als Journey, zal ik toegeven, maar het is zeker de moeite waard om te controleren als je actief op zoek bent naar een snelle duik in de afgrond.