Recenzja Pratfall (PC)

“Jeśli już coś robisz, to rób to porządnie.” Albo przynajmniej tak sobie powtarzałem, gdy aktywnie (i bez przeprosin) niszczyłem żywcem podziemną jaskinię w poszukiwaniu zagubionego szczeniaka. Zgiełk był niewielkim nieporozumieniem, ale motive było szczere i uzasadnione. Mogłem spędzić godziny—dni, nawet, kopiąc niewielkie ilości ziemi łopatą. Ale to by mnie nie doprowadziło do celu. Nie, musiałem pójść o krok dalej, do punktu, w którym rzeczy musiały być zniszczone, aby moi cel mogli się ziścić. Nie miałem czasu na zwłokę; miałem pracę do wykonania i psa do odnalezienia.

Na powierzchni Pratfall brzmi jak szlachetna opowieść o zagubionym psie i lojalnym właścicielu, który gotów jest poświęcić lewą nogę, aby go uratować. Ale w rzeczywistości jest to trochę mniej sentymentalne. Jako gra o kopaniu, Pratfall zaprasza cię do zniszczenia świata i kopania głębiej w proceduralnie generowaną jaskinię—biomie, w którym niezmierzone warstwy ukrywają sekrety, a niebezpieczny teren zagraża twojemu przetrwaniu. Jeśli upadniesz, otrzymujesz poważne urazy, a jeśli nie oświetlisz swojej drogi różnymi źródłami światła, zgubisz się w ciemności, itd.

Podobnie jak A Game About Digging a Hole, Pratfall jest wszystko o wykorzystaniu narzędzi, które masz do dyspozycji, aby stopniowo zanurzyć się w ogromnej podziemnej sieci tuneli i niezbadanych labiryntów. Z łopatą i garścią nieskutecznych narzędzi do kopania, znajdujesz się z monumentalnym zadaniem rozdrabniania powierzchni i robienia niewielkich ulepszeń w swoim sprzęcie, aby pomóc ci zejść jeszcze głębiej, gdy czas posuwa się do przodu. Są bomby, kilofy i cała masa przydatnych przedmiotów, aby utrzymać cię przy życiu i sprawnych, gdy poruszasz się z punktu kotwicznego do punktu kotwicznego. Ale to jest Pratfall w skrócie: wyprawa górnicza, w której eksplorujesz ogromne odległości i, samodzielnie lub z maksymalnie trzema przyjaciółmi, manipulujesz terenem, aby pokonać różne pułapki i przeszkody.

Chociaż Pratfall może być grany samodzielnie, gra jest zaprojektowana tak, aby pomieścić czterech graczy. Jako zespół, masz połączoną siłę, aby współpracować nad strukturami, tworzyć niezawodne relacje i rozwijać sieć, gdy ktoś przypadkowo spada i staje się luźnym bagażem zespołu. To do ciebie, jako jednego z tych śmiałych przewodników wyprawy, należy upewnić się, że grupa trzyma się razem i że każdy pełni istotną rolę w misji. Nie jest to konieczne dla twojego sukcesu, umysł. Ciekawe, możesz nawet zdecydować się zostawić kogoś w ciemności i bez dwóch patyków, aby się poruszać. Ale to jest nieistotne dla gry. Czy jest?

Z trzema indywidualnymi proceduralnie generowanymi biomi, przez które możesz się przebić, i dobrym wyborem pułapek i innych eksplozji, Pratfall oferuje solidną podstawę dla doświadczenia, które może cię zajmować przez długi czas. Jest to jeszcze trochę szkieletowe i pozbawione pełnego ciężaru kampanii z napędem fabularnym, ale za to, co oferuje—śmiałe zejście w nieznane—ma wiele, aby uzasadnić swoją cenę. Jest to nisza, ale jest to także gra, która najprawdopodobniej zaapelluje do wybranej grupy, również.

Jeśli chodzi o grafikę, to, co widzisz, jest tym, co dostajesz: ogromny kawałek brudnej, brunatnej przestrzeni i niewielki kieszonkowy kolor w projektach postaci. Nie jest to uczta dla oczu, i nie jest to gra, która świeci się w porównaniu z innymi grami tego samego rodzaju. Ale, biorąc pod uwagę kontekst, to wystarcza w tym przypadku. Nie jest to klasycznie dobrze wyglądająca gra, ale to jest ziemia. Nie ma tu wiele, czego mógłbyś oczekiwać, minus może, pułapki i inne ukryte niespodzianki. Ale poza tym, Pratfall jest mniej więcej tym, czym myślisz, że jest: liminalnym światem zbudowanym w całości z różnych brązów i szarów. Proste, ale skuteczne.

Jako w większości gier, które polegają na bezsensownym niszczeniu i bezcelowym upadku, możesz spodziewać się swojej uczciwej części niezorganizowanego bałaganu w Pratfall. W przeciwieństwie do twojego przeciętnego liniowego doświadczenia z postępem od A do B, Pratfall zamiast tego wybiera się na skupienie na zatłoczonych przestrzeniach i niekonwencjonalnych ścieżkach. Oczywiście, może to być tak bałaganiarskie, jak chcesz. Powiedzmy, nie powinieneś oczekiwać bezszwowej gry z płynnymi przejściami i eleganckimi lądowaniami. Zrób, jednak, oczekuj chaotycznego przewrotu przez ziemię i dużo chodzenia w ciemności bez realnego celu do osiągnięcia. Będziesz kopać, bombardować i czasem potknąć się w swojej podróży, wszystko w nadziei, że “jeszcze jeden łyk” doprowadzi cię bliżej twojego uwięzionego psiego przyjaciela.

Werdykt

Pratfall może nie mieć najlepszych narzędzi do wydajnej wyprawy górniczej, ale dzięki włączeniu trybu kooperacji dla czterech graczy i trzech odrębnych, proceduralnie generowanych biomi do eksploracji, jest to zaangażujące doświadczenie, niezależnie. Nazywanie go świetną grą może być przesadą, ponieważ wpisuje się w niszowy rodzaj, który tylko nieliczni naprawdę docenią. Do tego stopnia, powiedziałbym, że jeśli lubi gry takie jak A Game About Digging a Hole lub Backyard Digger, to najprawdopodobniej znajdziesz coś, co możesz wydobyć z tego konkretnego kopca ziemi.

Wystarczy powiedzieć, że nie oczekuj czegoś specjalnego tutaj. Poza okazjonalnym skarbem lub ulepszeniem narzędzi, Pratfall nie oferuje wiele więcej niż krótką, komiczną eskapadę z kilkoma przyjaciółmi. Bez ciężkiej kampanii lub realnych celów do osiągnięcia, jest bardzo prawdopodobne, że będziesz zamiatać większość jego zawartości pod dywan w początkowych stadiach kopania. Jednak, jeśli masz pieniądze do wydania i kilku przyjaciół, których nie masz nic przeciwko wrzuceniu do ziemi, to sugeruję wejście do Pratfall na kilka godzin lub tak.