Ostatnia Klip Review (PC)

Nie nazywałbym siebie zagorzałym kinomanem. W rzeczywistości nie powiedziałbym, że jestem miłośnikiem sztuki w ogóle. W tym celu powiedziałbym, że jestem najmniej prawdopodobną osobą, która ma surowe oko na drobne szczegóły. Ale w przypadku One Last Clip, czuję się zobowiązany do poddania się ciągłemu cyklowi opowieści epizodycznej – dziwnej historii, która, z jakiegoś absurdalnego powodu, nieznanego dla większości, ma podstawowe znaczenie i twist, który ma zdolność obejmowania licznych iteracji. Widziałem klipy, które rozgrywają się tuzin razy, a jednak wydaje się, że z każdym przejściem wspomnianej historii nowy drobny szczegół wychodzi spod powierzchni, aby oświecić mnie o kolejnym ważnym punkcie fabularnym i manipulować kompasem moralnym, który pielęgnuję.

Zostałem uwięziony w tym pustym kinie przez dość długi czas. To było tak długo, że popcorn nie jest już smaczny, a jedyną rzeczą, którą mogę obejrzeć, jest czarno-biały film, który wytwarza nowe anomalie z każdym zakończeniem. Jeśli mam uciec z tego niekończącego się koszmaru, to muszę bezpiecznie zidentyfikować anomalie w filmie, a następnie zdecydować, czy wejść do jednej z dwóch drzwi. Jeśli wybiorę poprawnie, to mogę otworzyć książkę do następnego rozdziału filmu – segmentu, który, chociaż wciąż w dużej mierze pozostaje dość identycznym w swoim podstawowym składzie, znajdzie się przywiązany do dziwnych plam atramentu i niezwykłych zdarzeń. Pętla będzie trwać, ale szanse na znalezienie ucieczki będą niestety niskie.

Blues po napisach

One Last Clip przypina twist do tradycyjnej formuły ukrytych obiektów, dzięki swojemu filmowemu światu i pętli montażu niegroźnych klipów à la Steamboat Willy, ustawiając scenę dla znajomej, a jednak zawsze intrygującej układanki o pętlach i krytycznych wyborach. Zamknięte w tym wszystkim leży dość prosta konfiguracja: amnezjaku budzi się w cichym i niezwykle pustym kinie, w którym, z jakiegoś niezwykłego powodu, tylko tablica ogłoszeń i pętla filmu – Paper Panic – kradnie show.

Tablica, bez podjęcia inicjatywy, aby wypełnić twoją głowę kontekstem, mówi użytkownikowi, że musi obejrzeć film, a następnie zdecydować, czy przejść przez drzwi. Jeśli klip zawiera coś niezwykłego, to użytkownik musi wyjść przez jedne drzwi, podczas gdy drugie drzwi są przeznaczone do kanonu. Pomysł tutaj jest prosty: obejrzeć Paper Panic kilka razy, a następnie zauważyć subtelne różnice w tym, jak składa się, aby dotknąć odpowiedniej trasy. Trochę jak Seen Before, chyba, ale z więcej kina.

Miejsce w pierwszym rzędzie

Obejrzenie Paper Panic kilka razy zużywa większość ogólnej gry, ale sama gra zawiera kilka dodatkowych komponentów – możliwość eksploracji dość dużego kina, na przykład. Nie dodaje to wiele wagi do ogólnego doświadczenia, ale pomaga oddzielić długie statyczne momenty, które zajmują większość czasu ekranu. Dodatkowo, One Last Clip nakłada kilka podstawowych skoków i niepokojących efektów ambientowych do swojego kinowego wszechświata, co dodaje do przerażającej estetyki, którą tak desperacko próbuje przedstawić. Nie jest to złowieszczo straszne, ale aby dać kredyt, gdzie jest to należne, udaje się wydobyć kilka dobrych momentów w trakcie krótkiej, ale dziwnie pamiętnej kampanii.

To, co napędza One Last Clip do przodu, to włączenie “rozpraszaczy” – dziwnych i często śmiercionośnych zdarzeń, które występują podczas procesu wyświetlania. Oprócz sześcioczęściowej animacji, która rozgrywa się w trakcie historii, istnieją również kilka nieortodoksyjnych zdarzeń, które zajmują centralne miejsce, aby, cóż, wyrzucić cię z gry, tak aby mówić. I są tu wiele wielkich momentów do rozpakowania, z przerażającymi anomaliami i wydawałoby się złymi postaciami, które dodają głębię do inaczej liniowego cyklu zdarzeń.

Z wszystkim powyższym, One Last Clip zapewnia dość zagadkowe doświadczenie ukrytych obiektów, które jest równie immersyjne, jak i myślące. Jest to trochę szorstkie na krawędziach, jeśli chodzi o jego atrakcyjność wizualną, ale ogólnie jest to dobrze naoliwiona inkarnacja, która ma dużo do zaoferowania. Jest to jeszcze list miłosny do gęsto zaludnionego gatunku, ale dzięki swoim specjalnym cechom i osobistym sztuczkom, jest to zdecydowanie lepsze niż większość resztek z pokosu.

Wynik

One Last Clip robi niezbędne dostosowanie do narracji opartej na anomalii z nową scenerią i intrygującym twistem, który utrzymuje rzeczy zarówno interesujące i ekscytujące w trakcie krótkiej, ale pamiętnej kinowej podróży. Jest to trochę jak twoja tradycyjna gra z ukrytymi obiektami, ale z kilkoma dodatkowymi warstwami kreskówkowych elementów, teatralnych efektów i ambientowych interludów. Jeśli to jest rodzaj anomalii, który pobudza twoją ciekawość, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że będziesz cieszyć się przewijaniem przerażającej taśmy Paper Panic i jego sąsiedniego wszechświata.

Chociaż nie jest to żadnym sekretem, że gry z ukrytymi obiektami są rzeczą za dziesięć groszy, One Last Clip jest nadal dobrym przykładem, jak taka przewidywalna koncepcja może jeszcze znaleźć świeże sposoby, aby dodać smaku do istniejącej formuły. I będę szczery, kinowe infuzje są świetnym sposobem, aby dodać głębię do planu, pomimo faktu, że pod względem gry, jest to jeszcze to samo podstawowe. Ale jestem za ideą eksplorowania nowych gałęzi tej samej rodziny; utrzymuje to rzeczy interesujące, nawet jeśli praktycznie wiem, jak to się skończy. Jestem po prostu zadowolony, że One Last Clip był w stanie zapobiec mojemu dotarciu do napisów końcowych przed zakończeniem kurtyny.