Recenzja One Last Clip (PC)

Nie nazywam siebie wielkim miłośnikiem kina. Wręcz przeciwnie, nie uważam się za znawcę sztuki filmowej. Z tego powodu uważam, że jestem najmniej prawdopodobną osobą, która miałaby surowe oko na drobne szczegóły. Ale w przypadku One Last Clip, czuję się zobowiązany do poddania się ciągłemu cyklowi opowieści epizodycznej – dziwnej historii, która, z jakiegoś absurdalnego powodu, nieznanego dla większości, ma ukryty sens i zwrot, który ma zdolność obejmować wiele iteracji. Widziałem klipy rozwijające się tuzin razy, a jednak wydaje się, że z każdym kolejnym seansem wspomnianej historii pojawia się nowy drobny szczegół, który wychodzi spod powierzchni, aby oświecić mnie o kolejnym ważnym punkcie fabularnym i manipulować moim kompasem moralnym.

Zostałem uwięziony w tym pustym kinie przez dość długi czas. To było tak długo, że popcorn nie jest już smaczny, a jedyną rzeczą, której mogę się przyjrzeć, jest czarno-biały film, który rodzi nowe anomalie z każdym zakończeniem. Jeśli mam ucieczkę z tego bezkończnego koszmaru, to muszę bezpiecznie zidentyfikować anomalie w filmie, a następnie zdecydować, czy wejść przez jedną z dwóch drzwi. Jeśli wybiorę poprawnie, to mogę otworzyć książkę na następny rozdział filmu – segment, który, chociaż wciąż pozostaje w dużej mierze identyczny w swoim rdzeniu, znajdzie się przywiązany do dziwnych plam atramentu i niezwykłych zdarzeń. Pętla będzie trwać, ale szanse na ucieczkę będą niestety niskie.

Post-Credits Blues

One Last Clip wprowadza zwrot w tradycyjną formułę ukrytych obiektów, z uwzględnieniem świata skupionego na filmie i pętli montażu wydawałoby się niewinnych klipów, które tworzą scenę dla znanej, a jednak interesującej układanki o pętlach i krytycznych wyborach. Wszystko to jest zawarte w prostym zestawie: amnezjaku, który budzi się w cichym i niepokojąco pustym kinie, w którym, z jakiegoś niezwykłego powodu, tylko tablica ogłoszeń i pętla strumienia dziwnej filmu – Paper Panic – kradnie uwagę.

Tablica, nie podejmując inicjatywy, by wypełnić Twoją głowę kontekstem, mówi użytkownikowi, że musi obejrzeć film, a następnie zdecydować, czy przejść przez drzwi. Jeśli klip zawiera coś niezwykłego, to użytkownik musi wyjść przez jedne drzwi, podczas gdy drugie drzwi są przeznaczone do kanonicznych celów. Pomysł jest prosty: obejrzyj Paper Panic kilka razy, a następnie zauważ subtelne różnice w tym, jak składa się, aby ustalić odpowiednią trasę. To trochę jak Seen Before, przypuszczam, ale z większym filmowym zacięciem.

Co to jest Paper Panic, jeśli nie hołd złożony vintage’owym kreskówkom? To krótki i trochę niepokojący film o małym bohaterze i jego samolocie z papieru. To wszystko, co mogę powiedzieć, aby nie zdradzić zbyt wiele o historii. Ale to wszystko, czym jest: nerwowa kreskówka, w której historia często szwankuje z powodu nieprzewidzianych zdarzeń i interwencji anomalii.

A Front Row Seat

Podczas gdy oglądanie Paper Panic kilka razy zużywa większość gry, sama gra zawiera kilka dodatkowych elementów – możliwość zwiedzania dość dużego kina, na przykład. Nie dodaje to wiele wagi do ogólnego doświadczenia, ale pomaga oddzielić statyczne momenty, które zajmują większość ekranu. Dodatkowo, One Last Clip zawiera kilka podstawowych skoków strachu i niepokojących efektów ambientowych w swoim uniwersum filmowym, co dodaje do niepokojącej estetyki, którą tak desperacko próbuje przedstawić. Nie jest to złowieszczo straszne, ale aby oddać sprawiedliwość, udaje się wydobyć kilka dobrych momentów w trakcie krótkiej, ale dziwnie pamiętnej kampanii.

To, co napędza One Last Clip do przodu, to włączenie “rozpraszaczy” – dziwnych i często śmiercionośnych zdarzeń, które często występują podczas seansu. Oprócz sześcioczęściowej animacji, która rozwija się w trakcie historii, są również niekonwencjonalne zdarzenia, które zajmują centralne miejsce, aby, cóż, zmylić Twoją grę. I są tu wiele wielkich momentów do rozpakowania, z niepokojącymi anomaliami i wydawałoby się złowrogimi postaciami, które dodają głębi do inaczej liniowego cyklu zdarzeń.

Z wszystkim powyższym, One Last Clip zapewnia dość zagadkowe doświadczenie ukrytych obiektów, które jest równie immersyjne, co myślące. Jest to trochę szorstkie na krawędziach, jeśli chodzi o atrakcyjność wizualną, ale ogólnie jest to dobrze naoliwiona inkarnacja, która ma dużo do zaoferowania. Jest to jeszcze list miłosny do gęsto zaludnionego gatunku, ale dzięki swoim specjalnym cechom i osobistym sztuczkom, jest to zdecydowanie lepsze niż większość odpadów z pokładu cięcia.

Verdict

One Last Clip wprowadza potrzebną korektę do narracji skupionej na anomalii z nową scenerią i interesującym zwrotem, który utrzymuje rzeczy zarówno interesujące, i ekscytujące w trakcie krótkiej, ale pamiętnej podróży filmowej. To trochę jak twoja tradycyjna gra ukrytych obiektów, ale z kilkoma dodatkowymi warstwami kreskówkowych elementów, efektów teatralnych i ambientowych interludów. Jeśli to jest rodzaj anomalii, który pobudza Twoją ciekawość, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że będziesz się cieszyć przewijaniem przez niepokojące nagranie Paper Panic i jego sąsiedni wszechświat.

Pomimo że nie jest żadnym sekretem, że gry ukrytych obiektów są rzeczą powszechną, One Last Clip jest dobrym przykładem tego, jak taka przewidywalna koncepcja może jeszcze znaleźć świeże sposoby, aby dodać smaku do istniejącej formuły. I będę szczery, filmowe infuzje są świetnym sposobem, aby dodać głębi do szkicu, pomimo faktu, że pod względem gry, jest to jeszcze ta sama podstawowa rzecz. Ale jestem za tym, aby badać nowe gałęzie tego samego drzewa; utrzymuje to rzeczy interesujące, nawet jeśli praktycznie wiem, jak to się skończy. Jestem po prostu zadowolony, że One Last Clip był w stanie powstrzymać mnie od osiągnięcia napisów końcowych przed zakończeniem.