Recenzja Holiday Harry (PC)

Jeśli Don Mancini może przewodzić idei, że przyjazne lalki mogą zarówno śledzić, jak i ostatecznie ubój ich właściciele, ówczesny deweloper SnowConeSolid Productions mogą Przekształcić ukochanego Elfa na półce w krwawy slasher, pełen pulpowych klimatów lat osiemdziesiątych i absurdalnie komicznych scen śmierci, jakich można by się spodziewać po horrorze klasy B w stylu „Laleczki Chucky”. Nie zrozumcie mnie źle, po prostu powiedzenie Wypowiedzenie tego na głos wydaje się absurdalne; sama myśl o wesołej, a zarazem psychopatycznej maskotce z chorobliwą zemstą przyprawia mnie o dreszcze – i to nie w dobrym tego słowa znaczeniu. To prawie jak koncepcja, nie powinien Praca. Skoro jednak Chucky'emu udało się trafić do mainstreamu, to nic nie stoi na przeszkodzie, żeby elf z nożem wytyczył podobny szlak. Do licha, wystarczy sprawdzić post-public domain. Steamboat Willie.

Pomysł na to Harry na wakacjach is absurdalne, ale w żadnym momencie nie ucieka od tego faktu. Nie, prawda jest taka, że ​​gra otwarcie aprobuje własną głupotę i wątpliwe gusta, co w zasadzie przekłada się na parodię tradycyjnego horroru. Jest głupia – ale właśnie do tego dąży. Jest chaotyczna, dziwaczna i wręcz pęka w szwach od świątecznego bełkotu, ze wszystkimi błyskotkami i ekstrawaganckim wystrojem starej wypożyczalni filmów. A jeśli zastanawiasz się, czy to… dobry gra, no cóż — jest i nie jest; to nisza rynkowa, która, szczerze mówiąc, ma prawdopodobnie mniej zwolenników niż grywalny list miłosny do Trolle: Ratunek z Remixu. Bez urazy, Poppy.

Prawdę mówiąc, jestem jak najbardziej za pomysłem wypaczania rzeczywistości i przekształcania wspomnień z dzieciństwa w slashery. Pomysł z Elfem na półce jest, cóż, taki… różneChoć nie jest to wcale koncepcja niepasująca do świata, który dosłownie zamieni Myszkę Miki w pozbawionego ciała zabójcę. Lata temu mogło to być trochę naciągane, że tak powiem. Ale teraz zabójca maskotki są powszechne. Dzięki, Chucky — dzieciaki teraz płaczą.

To sezon na zabijanie

W samą grę można zagrać w jednej sesji, co oznacza jedno: możesz zobaczyć wszystko, co jest do zobaczenia, a co ważniejsze, do Wszystko, co jest do zrobienia, bez konieczności zagłębiania się w żargon i naciągane wątki fabularne. To banał z dzwonkami – świąteczna kolacja, która wykorzystuje ducha horroru slasher z lat osiemdziesiątych, by podgrzać atmosferę. Z tym nie znajdziesz niczego szczególnie… ciekawy tutaj, a raczej szybka wędrówka przez wszechświat low-poly, w którym niegrzeczne elfy władają śmiercionośną bronią, a zdesperowany gospodarz pragnie stworzyć idealną scenerię dla świątecznego udręczenia.

Jak już wspomniałem, nie ma tu zbyt wiele fabuły do ​​formalnej analizy. Krótko mówiąc, wcielasz się w młodą kobietę, która po odziedziczeniu domu po zmarłej babci postanawia zorganizować przyjęcie świąteczne. I tu tkwi haczyk: dziwnie sadystyczny elf. również chce się przyłączyć i z jakiegoś powodu udaremnić twoje wysiłki, bezmyślnie cię ścigając. Dlaczego? No cóż, czemu nie? To znowu Chucky, ale z bajerami, skarpetkami w paski i uroczym swetrem. Ale o to mniej więcej chodzi. Jest mały domek, wędrujący elf z ostrzem i mnóstwo pościgów w kotka i myszkę, w których trzeba się kręcić na boki i pędzić.

To krótka gra, która nie wymaga od ciebie wiele poza nieśmiałą próbą uniknięcia elfiego potwora i eksploracją inspirowanego latami osiemdziesiątymi świątecznego domu w oldschoolowym otoczeniu. Pod względem mechaniki nie ma tu wiele do ogarnięcia, ponieważ jest ona mniej więcej skondensowana w liminalnym doświadczeniu, które opiera się na synergii PSX i systemach sterowania, czyli chodzeniu, bieganiu i okazjonalnym sprawdzaniu przedmiotów. Innymi słowy, jeśli grałeś Resident Evil lub, powiedzmy, 40 Winks, to mniej więcej już grałeś Harry na wakacjach.

Odkrywanie ducha świąt

Harry na wakacjach W pełni wykorzystuje swój retro styl, wykorzystując estetykę VHS low-poly i, próbując ożywić ducha PSX, proporcje obrazu na jeden kęs, które sprawią, że będziesz mrużyć oczy i drapać się po głowie przez cały czas, gdy będziesz nosić planer imprezowy. Jest prosty i z pewnością oddaje serce i duszę oldschoolowego kombinezonu, ale to mniej więcej taki obraz, jaki się w nim pojawia. próbuje do przedstawienia. Owszem, jest trochę chaotycznie, a nierówne ujęcia kamery też nie do końca dopełniają wrażenia. Ale, co ważne, jest to autentyczna reprezentacja, która nie ignoruje wad tradycyjnego horroru na PSX, charakterystycznych dla danej epoki.

Jeśli chodzi o list miłosny do osób, które już dawno przestały być prezentami świątecznymi, z pewnością znajdziesz tu sporo technicznych problemów. Choć tematycznie na temat, Harry na wakacjach często sprawia wrażenie kompletnego bałaganu z jednym brakującym elementem układanki. Ruch bywa nieco kapryśny, a ogólne wykonanie pozostawia nieco do życzenia. Nie zrozumcie mnie źle, to odgrywa Wystarczająco dobrze, by płynnie przejść przez ten proces, ale stwierdzenie, że celowo unika charakterystycznych cech przestarzałego formatu, byłoby nieprawdziwe. Mimo to spełnia wszystkie wymagania, a to wiele znaczy, nawet jeśli jest to, powiedzmy, trochę… buble.

Werdykt

Harry na wakacjach nawiązuje do tradycji starej szkoły, oferując świątecznie pasujący do VHS-a film, który bardziej przypomina hołd oddany cudownemu światu parodii niż przechylanie szaleństw w stronę przerażająco bogatych slasherów. To komedia z nutą „Laleczki Child's Play” – sadystycznej, a zarazem humorystycznej pantomimy, która dostarcza raczej komicznej ulgi niż druzgocącego przerażenia. Ale, powtarzam, myślę, że to właśnie próbuje przekazać, więc nie mogę się zmusić do narzekania. To głupie – ale w najlepszym tego słowa znaczeniu.

Oczywiście, jeśli szukasz idealnej świątecznej opowieści z olśniewającą estetyką i mocnym przesłaniem, to może warto poszukać gdzie indziej, by zaspokoić tę świąteczną potrzebę. Jeśli jednak interesuje Cię szybki i prosty ukłon w stronę „Laleczki Child's Play”, to powinieneś poświęcić chwilę na rozgrzanie się przy tym świątecznym kominku. Nie wprowadzi Cię to w świąteczny nastrój, ale powinno dać Ci kolejny powód, by znienawidzić Elfa z Półki. Huśtawki i karuzele, jak sądzę.