Recenzja PORTERS (PC)

Jeśli historia nauczyła mnie czegoś, to tego, że nie ma wstydu w powtarzaniu tych samych błędów raz za razem, o ile robisz to z przyjemnością. W oczach spokojnego zespołu nie ma powodu, aby wspólnie wierzyć, że cokolwiek jest możliwe z odpowiednią ilością kołysania. Jeśli chodzi o PORTERS, to wiem zbyt dobrze, że nie muszę udowadniać niczego. Wstrzeliliśmy się w stopę na pierwszym przeszkodzie i wiemy na pewno, że jedyną rzeczą, która nas czeka, jest nieszczęsna seria epickich porażek i ostateczne rozpadanie. Lepiej zaakceptować to teraz niż po prostu czekać, aż ktoś będzie musiał się tego nauczyć w trudny sposób. Albo przynajmniej taka jest mantra, która ma najwięcej sensu, gdy chodzi o podejście do większości, jeśli nie wszystkich, gier złości.

PORTERS to wszystko, czego nie chciałem, i to jest tak naprawdę dobre, uwierz mi. Chciałem, aby było to spacer po parku, ale to oznaczałoby, że w końcu przegapiłbym tanie śmiechy wśród przyjaciół. Chciałem również, aby było to inne niż inne gry złości, z więcej ręcznego trzymania, które sprawiłoby, że czułbym się lepszy i bardziej intelektualny. Ale, ponownie, to usunęłoby dużo serca i duszy z podróży. Gdybyś, powiedzmy, przeszedł przez to bez problemów, to osiągnąłbym płaskowyż rozczarowania. Na szczęście jednak nie przeszedłem przez to; płakałem i śmiałem, podczas gdy czekałem, aż znajdę coś, co mogę uratować z bólu i męki, które to spowodowało. I wiesz co? Myślę, że naprawdę wolałem to w ten sposób.

Piwotowanie dla śmiechu

Jeśli szukasz wprowadzającej lekcji na temat portowania – aktu przenoszenia i obsługiwania bagażu, w większości – to rozważ PORTER jako film szkoleniowy, w który nie powinieneś pokładać wiary. Dlaczego? Cóż, ponieważ, dość irytująco, nie ujmuje on wysokości pracy – ogromnej ilości wdzięczności, którą otrzymujesz od prestiżowych klientów – ale łamiące plecy niskie i desperackie czyny, które typowo walczą, aby pokonać nieuniknione konsekwencje. I tak, jest to gra kooperacyjna, co oznacza, że znajduje wiele sposobów, aby sprawić, że nienawidzisz współpracy zespołowej również. Szczerze mówiąc, robi to dość wspaniałą robotę, aby to podkreślić. Bez urazy, ekipa porterów.

Istnieje odrobina Rubber Bandits spotykająca się z Moving Out tutaj, przez co mam na myśli, że punkt kulminacyjny gry polega na tym, aby się przemykać jako dobrze naoliwiona drużyna i używać swoich portowych kończyn, aby transportować głupio duże obiekty z jednego miejsca do drugiego, nie powodując zbyt wielu szkód. Do pewnego stopnia jest to dokładnie takie: gra kooperacyjna o przenoszeniu przedmiotów z punktu A do punktu B i tak dalej. Łapanka polega jednak na tym, że nie masz równego pola do pracy; masz szereg nierównych terenów, a także wszystkie dziwne przeszkody Total Wipeout, które się z tym wiążą. Z tym, masz pomysł. Po prostu, drużyna bierze na siebie ciężar, a razem, walczy, aby przenieść go do całkowicie innego miejsca. Brzmi łatwo, ale nie jest. Zgadnij.

Współpraca czyni marzenia rzeczywistymi

Podobnie jak większość gier kooperacyjnych opartych na fizyce, PORTERS stawia cię w sytuacji, w której nic nie działa na twoją korzyść. Mechanika nie jest problemem; w rzeczywistości jest to raczej kwestia piwotowania i, okazjonalnie, polegania na innych, aby przenieść cię do następnego punktu kontrolnego i do „wielkiego poza”. Nie, problem polega na tym, że każdy etap ma okropną tendencję do stawiania przeszkód przed tobą, aby się przez nie przedostać – machające pałki, tłukące platformy i cokolwiek innego, co mogłoby cię zrzucić z równowagi, na przykład. Pomyśl Fall Guys, ale z przewyższającymi lodówkami i roślinami, i będziesz miał mglistą ideę, o czym mówimy tutaj. To jest chaotyczne, brudne i wysoce nieortodoksyjne; to praca dla kowboja-portera, naprawdę.

Pomimo bycia rodzajem entuzjastycznego orędownika pandemonium, PORTERS naprawdę potrafi uczynić nudną czynność przenoszenia mebli i innych łamliwych obiektów do losowych miejsc dużą frajdą. Ok, więc jest to niechlujne, i nie wygląda to zbyt elegancko ani skoordynowanie — ale to jest część jego uroku. Czy mógłby on skorzystać z trochę więcej polerowania, lub może kilku dodatkowych poziomów, aby wypełnić jego podstawowe elementy? Oczywiście. Lecz, aby nie zapomnieć, że, jako gra niezależna z niską ceną, przynosi ona naprawdę dobrą wartość za pieniądze ze swoim małym karuzelą kursów. Nie jest to idealne, ale fakt, że gra (najlepiej, jak potrafi) mówi wiele o zaangażowaniu twórcy w ideę, że nawet brudne gry mogą czasem wyglądać dobrze. To wciąż bałagan, ale uroczy, który również przynosi dobry balans komediowy, niezależnie.

Werdykt

PORTERS podkreśla wysokości i niskie punkty współpracy zespołowej z jego bezlitosnymi, bolesnymi przeszkodami i wyzwaniami opartymi na fizyce, uważnie kiwając cześć kilku najbardziej absurdalnym grom kooperacyjnym na świecie z hołdem, który czuje się równie znajomy, jak i nagradzający na najrzadszych okazjach. To wciąż ogromny ból w plecach, który pozostawia cię irytowanym i bolącym — ale myślę, że to jest trochę tego, co próbuje osiągnąć, dziwnie. I jeśli to jest celem, to mogę tylko wzruszyć ramionami i dać mu stare kiwnięcie głową.

Chociaż musisz być w odpowiednim „nastroju”, aby podjąć i zagrać w grę złości, PORTERS znajduje dobry balans między byciem twoim najgorszym wrogiem a twoim najlepszym przyjacielem, uwierz mi. Z jego częstymi komediowymi momentami i szaleństwami wieloosobowymi, udaje mu się utrzymać ciężar z twoich barków i zapewnić ci częste wybuchy radości. Oczywiście, to prosta zaleta, ale przynajmniej oferuje jakiś rodzaj ulgi, aby nie stracić nerwów co kilka sekund. To duży plus w mojej książce, przynajmniej.