Recenzja Herdling (Xbox Series X|S, PlayStation 5 i PC)

Wysiłkiem, by dołączyć do grona gier takich jak Journey, Herdling podąża tą samą ścieżką opowieści bez słów i poszukiwań mitycznych, nut whimycznych i niezwykłych panoram. Z minimalnym kontekstem lub fabułą do naśladowania, dumnie nosi serce na rękawie i skacze prosto w głąb poruszającej opowieści — pocieszenie, w której gracze muszą pędzić głośne bestie i prowadzić je w kierunku urzekającej latarni, która stoi na śnieżnej górze. Zaczyna się od ciebie — nie w dniach poprzedzających epicką wyprawę, ale u podnóża śmiałej wysokości, z niewielkim więcej niż kijem, ostatecznym celem i małym stadem puszystych towarzyszy.

To tak działa: ty, cichy nieznajomy w kapturze, który ma moc pędzenia i chronienia mitycznych bestii, budzisz się pewnej późnej nocy, aby odkryć olbrzymią bestię szalejącą w lokalnym parku. Po pomocy bestii zauważasz duży billboard przedstawiający stado bestii na szczycie chwalebnego wzgórza. Stamtąd decydujesz, że w próbie ucieczki od nieprzezroczystej betonowej dżungli i spełnienia kilku życzeń, najlepszą opcją jest wytyczenie ścieżki i poprowadzenie stada z powrotem do ich naturalnego siedliska. Jedynym problemem jest to, że znajduje się ono na odległym końcu kontynentu, a bestie w twoim zastępie są, można powiedzieć, niezdolne do czegokolwiek. Oto monokl twojej podróży: prowadzenie niezdolnych bestii i uczenie ich, co jest dobre, a co złe.

Zainteresowany słuchaniem więcej o Herdling? Wtedy pozwólmy kontynuować.

Światła przewodnie

Herdling nie traci czasu na wypełnianie twojej głowy skomplikowanymi opowieściami lub lore postaci, ale raczej wprowadza cię prosto w sekwencję otwierającą epicką przygodę i daje ci prosty cel do naśladowania. Nie ma monologów, które wprowadzają, ani nie ma pudełek tekstowych, które nadkompensują brak lore. W rzeczywistości interfejs użytkownika i bałagan są nieistniejące. Ale Herdling nie jest grą, która wymaga bogactwa informacji, aby ją zrozumieć; maluje swój obraz punktami zainteresowania i okazjonalnym kierunkiem dźwięku. Z tym wprowadza cię w odpowiednim kierunku i prosi tylko, abyś po prostu poszedł za przepływem.

Nie ma tu zbyt wiele historii, w której możesz się zanurzyć, ani zbyt wielu miejsc, które możesz zbadać poza wyznaczoną ścieżką, którą gra wyznacza dla ciebie. Od momentu, w którym zdobędziesz kij i przyjmiesz swojego pierwszego Calicorna — bestię podobną do jaków — trasa staje się mniej więcej widoczna, z stożkiem barier, które uniemożliwiają ci zboczenie ze ścieżki, i dużym płaszczem mgły, który nie pozwala ci popełnić błędu.

Podczas przejścia przez świat Herdling, który przypomina Himalaje, podstawowo „ujarzmiasz” mityczne bestie — proces, który polega po prostu na przytrzymaniu jednego przycisku przez kilka sekund — i prowadzisz je przez ogromne obszary. Jak w prawdziwym życiu, twoi towarzysze mogą zostać ranni — sytuację, którą można łatwo załagodzić, znajdując świecący owoc na świecie i karmiąc nimi. Dobra wiadomość jest taka, że twoi towarzysze nie mogą umrzeć. Przynajmniej żaden z dwunastu, których miałem, nie zmarł. Może miałem szczęście, lub może gra po prostu nie chciała, abym cierpiał z powodu emocjonalnego załamania.

Dla stada

Herdling nie jest trudną grą. W rzeczywistości większość „wyzywań”, które napotykasz na świecie, są czysto „stadnymi”, co oznacza, że jeśli grałeś w grę z bydłem à la Red Dead Redemption, to prawdopodobnie nie znajdziesz zadania prowadzenia dwunastu bestialskich przyjaciół dużym problemem. Jeśli nie biegałeś przez symulację farmy, to oto wszystko, co musisz wiedzieć o mechanice: skręcanie w lewo prowadzi stado w prawo, a odwrotnie. Po drodze możesz również przetrząsać kolorowe kwiaty, co skutecznie powoduje, że stado galopuje, można powiedzieć. Poza tym musisz również ukończyć okazjonalne wyzwania platformowe, które wymagają od ciebie wspinania się na skałę, skakania przez przepaść lub pchania lub ciągnięcia dźwigni. To wszystko.

To jest oczywiste, że Herdling nie jest mechanicznie złożoną grą, ale jest to gra, która koncentruje swój świat wokół niewypowiedzianych więzi i interakcji pozbawionych kontekstu. Fakt, że możesz nazwać swoje stado i wchodzić z nimi w interakcje (głaskanie, karmienie i leczenie, przede wszystkim) sprawia, że jesteś bardziej skłonny do tworzenia znaczących relacji z twoimi towarzyszami i ich stadem. Ale ponownie, nie jest to gra wymagająca; to interaktywny list miłosny do uspokajających pielgrzymek à la Journey, Sable, lub Abzu.

Świat sam w sobie jest piękny. Nie, jest magiczny, dzięki swoim ogromnym rozmiarom i kolorowemu składowi. Nie jest to wcale fotorealistyczne, ale gra, która potrafi ożywić najmniejsze detale, czy to jest bujna łąka, czy jaskinia wypełniona mistycznymi malowidłami z prehistorycznej epoki. I to muzyka sprawia, że ten obraz jest jeszcze bardziej wyjątkowy. Jest tajemnicza, uspokajająca, i, właśnie w odpowiedniej chwili, epicka.

Co się wyłania

Herdling nie jest emocjonalną grą, chociaż czasem próbuje cię przekonać, że rzeczy mogą pójść nie tak pod dotknięciem przycisku. Na przykład Calicorns mogą potknąć się i upaść, a także cierpieć z powodu poważnych uszkodzeń, jeśli nie utrzymasz ich z dala od niebezpieczeństwa. Ale to po prostu idzie w parze z odpowiedzialnością za prowadzenie stada. I szczerze mówiąc, cała podróż kulminuje w sposób, który sprawia, że czujesz się dziwnie przywiązany do swojego stada i ich lojalistycznych tendencji. Kevin, na przykład, był tym bestią, który po prostu nie mógł nawigować przez most, aby uratować swoje życie. Czasami nienawidziłem Kevina. Ale na końcu byłam prawie smutna, widząc go opuszczającego klikę. I to samo uczucie dziwnie połączyło się ze wszystkimi towarzyszami w stadzie.

Odpowiedź na pytanie, czy Herdling jest przyjemną grą do gry — tak, jest. Przyznaję, jest to krótka gra, która nie ma wiele do zaoferowania poza swoim postępem od A do B i muzycznymi infusionami, ale jest to gra, która po prostu czuje się dobrze, gdy się przez nią przewija. I jest to świetna sprawa, z niewielkimi lub żadnymi błędami technicznymi, które mogłyby zepsuć doświadczenie lub odwrócić twoją uwagę od przepływu opowieści. To zawsze plus w mojej książce.

Jedyną dużą wadą jest to, że brak kontekstu jest rodzajem podwójnego ostrza. Nie wiem, może jestem wybredny. Prawda jest taka, że z braku dialogu lub lore, lub nawet punktu, znalazłem, że było trudno troszczyć się o podróż, aż do momentu, gdy stało się to w jakiś sposób oczywiste w ostatnich momentach.

Werdykt

Herdling to rodzaj gry, do której naturalnie sięgasz po długim dniu w biurze lub, dla niektórych, aby ulżyć twoim najgłębszym, najciemniejszym ciężarom. Chociaż nie jest mechanicznie skomplikowaną grą, ani nie jest usianą tajemnicami, które musisz odkryć, jest to doświadczenie, które uspokaja duszę dzięki swojej eleganckiej prostocie i zdrowym tropom postępu.

Wystarczy powiedzieć, że jeśli lubisz bezgłośne przedsięwzięcia, które ciągną za serce dzięki mocy emocjonalnych połączeń i zapierających dech w piersiach obrazów, to bardzo prawdopodobne, że będziesz cieszyć się pędzeniem łagodnych stworzeń w tym pełnym wdzięku świecie pełnym czaru i zdumienia. Pomyśl Journey i dodaj kilka jaków — i będziesz miał ogólne pojęcie, na co się przygotowujesz. Jeśli to jest rodzaj przygody, w którą nie będziesz się spieszyć, aby wskoczyć, to mogę zagwarantować, że znajdziesz coś więcej niż tylko nadmiar futra i paszy. Tylko nie spodziewaj się czuć się pasterzem aż do końca.