Kontynuacja Kapitana Edwarda – Recenzja (PC)

Nic nie mówi o przygodzie pełnej szaleństwa jak czasopodróżny prywatny żeglarz, który biega po okolicy z półautomatyczną bronią szturmową i niezachwianą miłością do ordynarnych żartów i częstych marynistycznych piosenek. Jeśli nie słyszałeś tej historii wcześniej, to pozwól, że Ci ją przedstawię – Kontynuacja Kapitana Edwarda, wysoka opowieść, która niekoniecznie trzyma się czasu, ale zamiast tego wybiera dodanie całej masy składników do garnka i nogi drewnianej dla dobrej miary. Czy to piracka gra? Czyżbym nie był całkiem pewien — ale to coś. To zębate koło z wieloma ruchomymi częściami – okresowe zmiany, wątpliwa broń, trafione i chybiające efekty komediowe, i struktura, której myślę, że działa dobrze pod własnym ciężarem. Ale znowu, nie jestem pewien. Widząc jedną za dużo puszczających bąki delfinów, po prostu nie wiem, co myśleć. Hej-ho!

Chciałbym sobie wyobrazić, że Blue Slayer Gaming miała świetną zabawę budując cutsceny i nagrywając prace głosowe dla Kapitana Edwarda. Jest tu dużo tej nastoletniej humoru, którą twórca używa, aby wypełnić swoją łódź – rodzaj, który byłby północnym wiatrem na placu zabaw w drugiej klasie – puszczanie bąków, śmiech i uderzanie głową w najgłupsze rzeczy, które absolutnie nie miałyby sensu dla dojrzałego ucznia. A jednak, biorąc pod uwagę, że komedia jest sprawą subiektywną, nie mogę się powstrzymać od tłumienia entuzjazmu Kapitana Edwarda dla martwych żartów. Nie jest to intelektualna gra w żadnym tego słowa znaczeniu, więc jeśli to jest pasza, która robi to dla ciebie, to możesz chcieć skierować swój flintlock gdzie indziej; to puszczanie bąków i humor braterski, które nadają wiatr tym żaglom, przyjacielu.

Flintlock & Fart Fodder

Powiem oczywistość, Kapitan Edward nie jest twoją zwykłą piracką grą pierwszoosobową strzelanką à la Sea of Thieves. Jest to trochę bardziej gadżeciarz niż to – dziecinny, można by powiedzieć, a równie rozrywkowy. Jest to gra, która koncentruje się na tytułowym kapitanie – czasopodróżnym awanturniku, który ma zdolność poruszania się przez różne okresy czasu i, no, robi pirackie rzeczy. Czy jest historia? Może, choć nie jestem całkiem pewien, biorąc pod uwagę, że większość gry odbywa się w ciągu serii cutscen, które oferują niewiele lub żadnego kontekstu lub celu. Ale jak powiedziałem – żarty o puszczaniu bąków napędzają tę łódź, więc nie mogę powiedzieć, że jestem zbyt zaskoczony brakiem punktów fabularnych tutaj.

Jest troszkę gry, z którą można się zmierzyć, co jest wspaniałe. Jednak kłamałbym, gdybym powiedział, że Kapitan Edward jest grą-grą, a nie wymówką, aby wypełnić swój koszyk dziwnymi i wspaniałymi cutscenami, które przeciętny głupiec z pewnością uzna za śmieszne po kilku pintach grogu i paczce cytryn. I nie myśl, że to przychodzi czysto z własnym rodzajem momentów tongue-in-cheek, ale jest to także gra, która rozkoszuje się we własnej głupocie i braku powagi, więc prawie się spodziewa, aby być uczciwym. Nie mówię, że jest przewidywalna, ale ma ten jeden utwór humoru, który tylko wybrana grupa ludzi będzie się śmiała i cieszyła. Dla mnie, no, po prostu śmiałem się z tego, jak wszystko było złe – ale myślę, że to było celem.

Skull & Barebones

Wróćmy do gry — eh, jest to przeciętne, choć nic szczególnie specjalnego ani ekscytującego, daleko od tego, aby być żywiołowym. Świat, w którym poruszasz się, jest niesamowicie goły — szerokie otwarte przestrzenie z niewieloma szczegółami, rodzaj gołych kości — i tylko kilka rzeczy do zrobienia. Jest trochę walki (nie zaczynajmy nawet o tym) i garść questów, które głównie polegają na eksploracji i detektywistycznej pracy. Przeważnie jednak gra jest dość liniowa: mówisz do jednego NPC, aby odblokować cutscenę, a potem przechodzisz do następnego, aby — zgadnij — kolejny „punkt fabularny” i szansę, aby popchnąć narrację w dobrym kierunku.

Kapitan Edward nie ma najbardziej spektakularnych grafik na świecie, ani nie dostarcza czystej jakości audio, która podniosłaby przeciętną grę przygodową z listy C, jeśli chodzi o to. To pasjonujący projekt, jeśli cokolwiek — pierwsza próba dewelopera, aby coś stworzyć z podstawowymi środkami i zasobami silnika wejściowego. Mimo to, nie mogę się powstrzymać od admiracji dla Blue Slayer Gaming za ich strzał w ciemno. Są tam parę dodatkowych punktów, tam.

Werdykt

Kapitan Edward przenosi mnie z powrotem do tych wczesnych dni Gary’s Mod — ery, która była napędzana wątpliwymi pomysłami, projektami piaskownicy bez struktury i powtarzalnymi aktywami i słabą pracą głosową. Myślę, że kiedy wszystko jest powiedziane, jest to świadectwem faktu, że nawet najgorsze gry mogą być bardzo zabawne do gry. Oczywiście, nie jest to najlepsza gra na świecie, a jej humor nie zawsze trafia w cel, ale to nie oznacza, że jej fani w wieku przedpokwitaniowym nie będą się śmiać.

Nie będę krążył wokół tego i udawał, że Kapitan Edward jest pełen wszystkich skarbów, które są charakterystyczne dla pamiętnej gry pirackiej, bo na pewno brakuje mu wielu ważnych elementów — fascynującej historii, głębokiej gry strzelanki, i humoru, który jest zarówno spójny, jak i smaczny, aby wymienić tylko kilka jego braków. A jednak, za kilka dolarów, myślę, że może mieć wystarczająco, aby zaspokoić nastrój na krótki czas.

Jak wcześniej wspomniałem, Kapitan Edward nie jest tak bardzo grą, jak jest to książką z komicznymi szkicami. Ma swoje elementy gry, oczywiście, ale nie powiedziałbym, że jest to więcej strzelanka pierwszoosobowa niż Souls-like. Chodzi o to, że nie ma tu wiele, czym można się zajmować, więc jeśli jesteś zdeterminowany, aby wypłynąć na otwarte morze pirackiej gry RPG, to słuchaj mojego ostrzeżenia, zanim założysz flintlock: ta łódź Blue Slayer Games nie może być dalej od morza. Jeśli możesz się pogodzić z tym, to możesz się cieszyć kawałkiem…czegoś.