JE BENT HET MONSTER Recensie (PC)

Het voelt ontzettend goed om de boodschapper van alle kwaad te zijn – een Kraken, van alle mythische wezens, in een wereld waar je geen sympathie, geen angst en geen verlangen voelt om moreel rechtvaardige verplichtingen na te komen. Het voelt ook geweldig om impulsief te handelen en te vernietigen met vrije wil, wat op zichzelf een traktatie is die alleen zelden voorkomt. En ik denk dat dat alles is wat JE BENT HET MONSTER je wilt voeren: een kans om je haar los te laten en gewoon te handelen naar je eigen egoïstische verlangens.

Helden zijn gisteren nieuws – een oogzeer dat, eerlijk gezegd, niemand kan schelen. Maar monsters, aan de andere kant, zijn alle rage, en de wezens die de macht hebben om te verlichten en te vernietigen. Het gebeurt toevallig dat jij, van alle wezens in het bestaan, de verraderlijke Antichrist in vermomming bent in deze situatie. Een tentakelmonster; een roodtongig beest; een torenhoge stapel van verwarde vacht en eiwitgedreven angst. Ik kan doorgaan – maar je snapt het punt. JE BENT HET MONSTER gooit het allemaal in de titel, en het slaat niet echt om de bomen heen.

Denk Plague Inc., alleen, in plaats van het DNA van een dodelijke ziekte te manipuleren, fabriceer je het bloed van een monolithisch beest om een almachtige vijand te creëren die de mensheid kan uitroeien. Tot op zekere hoogte is het een beetje zoals Maneater, in die zin dat je enige doel is om te evolueren, aan te passen en uiteindelijk te vernietigen de menselijke soort, brok voor brok, schip voor schip. Dat, in het kort, is alles wat je hier doet: incuberen een beest, en de kracht van evolutie gebruiken om het te transformeren in een prolificaire kracht die de voedselketen kan verwoesten.

Het begint eenvoudig, met een van de verschillende beesten, een vaardigheidboom en de kans om verschillende knooppunten op het evolutiepad te vormen en te benutten. Je sloopt, slacht en vernietigt, en maakt dan kleine maar ogenschijnlijk effectieve upgrades om je macht verder te laten zien en je boosaardige agenda te bevorderen. Met genoeg macht, ontgrendel je extra upgrades, offensieve vaardigheden en spelmodi, enzovoort.

Als je je afvraagt of er een punt is aan al dit, of zelfs een plot – er is dat niet. Zie, JE BENT HET MONSTER is niet iemand die verhaallijnen uit een filmachtig actieplan weeft. In plaats daarvan kiest het ervoor om het eenvoudig en ter zake te houden, met een zeer vernietigbare zandbakomgeving, een reeks beesten en een open structuur die je in staat stelt om je eigen personage te bouwen, te beheren en te verheffen. En om eerlijk te zijn, dat is zo ver als het gaat. Je groeit in omvang, verdient passieve vaardigheden en gebruikt die vaardigheden vervolgens om meer chaos in de wereld te veroorzaken. Maar, eerlijk gezegd, dat is zo diep als het gaat.

Terwijl het spel een handvol monsters en genoeg vaardigheden heeft om je dorst naar pure en ongebreidelde zandbakchaos te stillen, komt het ook tekort op enkele cruciale aspecten. Gezien het feit dat er niet veel is om te doen buiten het zinloos vernietigen van zandkasteeldiorama’s, heb je een soort van bakstenen muur hier die, zodra je hem tegenkomt, begint te bloeden van middelmatigheid. Het proces van het omverwerpen van dunne wereldjes begint al snel te voelen als gewichtloos, en de daad van het ontwikkelen van een monster wordt uiteindelijk een beetje voorspelbaar en onsatisfyerend. Niet dat dit een grote schok voor het systeem is, trouwens.

Natuurlijk, als je geniet van vernietigingsspellen die lichte rogue-like elementen en zandbakfuncties hebben, dan zul je JE BENT HET MONSTER waarschijnlijk leuk vinden om rond te stampen en te ravotten in de met puin bezaaide wereld. Het punt is, er is alleen zo veel dat je kan doen hier voordat het proces begint te irriteren aan de vingertoppen. Je ontgrendelt een nieuw monster om mee te spelen, en brengt dan een solide deel van de tijd door met het vlees maken van kernknooppunten op een evolutieboom. Maar nadat die rollende windstoot is gaan liggen, wordt het een soort van rudimentaire excursie die, eerlijk gezegd, niet veel beter wordt.

Om de credits waar credits due te geven, JE BENT HET MONSTER is een leuk spel om te spelen onderweg. Omdat je weinig te leren hebt, laat staan te beheersen, kun je gemakkelijk achter de ogen van je favoriete beest kruipen en een beetje chaos veroorzaken zonder twee keer na te denken over de details of de gevolgen. Dat gezegd hebbende, is de mijlageschaal hier duidelijk kort, dus de kans dat het je volledig bezig houdt voor tientallen uren is vrij klein, helaas.

Maak je geen zorgen, er zijn genoeg leuke stukjes en beetjes om je knokkels op te schaven hier. Vernietigen van de wereld is net zo leuk als het op papier klinkt, net als het gebruik van je nieuwe vaardigheden om onschuldige omstanders te verpletteren en te pulveriseren, natuurlijk. Toegegeven, het speelt misschien niet altijd goed, of ziet er zelfs goed uit, in dat opzicht. Toch is er een vreemd leuk derde-persoon-monster-romper-stomper-ervaring hier die verrassend bevredigend is om doorheen te waden. Het is alleen jammer dat het geen grote houdbaarheid heeft om zijn potentieel als een creature comfort te compenseren.

Oordeel

JE BENT HET MONSTER kanaliseert zijn innerlijke Godzilla-achtige persoonlijkheid om een creatieve zandbak te creëren waarin je je monsterlijke verbeelding kunt loslaten en spelen als de antagonist op een manier die zowel spannend als vleesetend bevredigend kan zijn. Terwijl het misschien niet veel meer biedt buiten zijn vernietigende hart, biedt het een korte termijn oplossing voor het waxen van die komisch broze gewelddadige neigingen. Daarom zou ik zeggen dat het een geweldige vervanging is voor het zoals Maneater en, voor het gemak van het argument, Stubbs the Zombie: A Rebel Without a Pulse.

Laat het zo zijn dat, als je in staat bent om JE BENT HET MONSTER te betreden met relatief lage of gemengde verwachtingen, dan zou je in staat moeten zijn om van het spel te genieten voor de korte momenten van vreugde die het op tafel brengt. Dat gezegd hebbende, zou ik geen perfect spel verwachten hier. Een korte periode van tevredenheid, zeker, maar niet veel meer. Sorry, Kraken.