Wie is daar? Recensie (PC)

Ik worstel om feit van fictie te scheiden, vriendelijke buren van onverzorgde vreemden, medicinale remedies van hallucinogene pillen — en ik denk dat zij het ook weten. Ik zit halverwege een acht-daagse binge van routineuze gluurpartijen en pil-poppen, waarbij ik zorgvuldig tussen twee verschillende banen wissel. De eerste baan is een eenvoudige: verzamel stukken van een gebroken pop om licht te werpen op de situatie. De tweede baan is echter een beetje verwarrender: identificeer bezoekers door een kijkgat in de deur, en probeer te achterhalen of ze vriendelijk zijn en of ze bereid zijn om de bijwerkingen van psychose te verhelpen, of dat ze een ander doel hebben. Als hun bedoelingen zuiver zijn, kan ik de deur openen. En als ze niet zuiver zijn, dan heb ik één eenvoudig doel: neem de pillen en wijs alles af wat zich buiten de deur bevindt. Het probleem is dat ik niet kan zien wie wie is of wat wat is. Vervloek deze hersenen van mij.

Wie is daar? haalt zijn inspiratie uit The Exit 8, nog een ander spel met anomaal-georiënteerde objecten dat hallucinatoire beelden mengt met Backrooms-achtig gedrag. Hier, echter, zit je niet vast in de onderbuik van een Japanse metrostation; eerder in een relatief klein huis — een locatie waar je niet noodzakelijkerwijs de luxe hebt van eenvoudige huiselijke comforten, maar met een ultimatum van sorts. De vraag die je hier moet beantwoorden, is een sombere: wie is er aan de deur, en wat willen ze? Een eenvoudige vraag, toegegeven, maar één die ook een groot gewicht draagt onder de omstandigheden. Wil je meer horen over die omstandigheden? Laten we dan kloppen.

Klop, Klop

Wie is daar? concentreert zich op een protagonist die, net als veel andere cliché-torches in de survival-horrorwereld, lijdt aan geheugenverlies — een aandoening die, tenminste aan het begin van je reis door de gangen van een klein huis, de protagonist heeft achtergelaten met een vrij ongelukkig lot. Terwijl er niet veel bekend is over het personage, wordt het wel vrij snel duidelijk dat dingen, meestal die aan de andere kant van de deurpost, niet altijd vriendelijk zijn. Maar er is een addertje onder het gras: sommige mensen bezitten de medicatie die je aanhoudende psychologische problemen kan helpen, en sommigen bedoelen alleen maar om je dieper in een permanente staat van angst en wanhoop te duwen. Daarom is het doel van je tijd: om te ontcijferen wie bereid is om te helpen, en wie bereid is om je herstel te dwarsbomen.

Het spel ontvouwt zich op een manier die lijkt op je typische schetsboek van episodische horror, met elk deel van de reis dat je een keuze geeft. Als je erin slaagt om te ontwijken het bereik van een potentieel anomaal, kun je een dosis van je medicatie nemen en een beetje dichter bij herstel komen. Als je echter faalt om een echte bezoeker te identificeren, dan zul je natuurlijk het gewicht van je fout voelen, met de wereld en je hallucinatoire neigingen die langzaam maar zeker meer apparent en zelfs een beetje, zullen we zeggen, sinister worden. Het ultieme doel hier is dan om genoeg juiste beslissingen te nemen voor acht dagen om de zilveren rand aan het einde van de gang te bereiken.

Ik zie met mijn kleine oog…

Hoewel Wie is daar? nog steeds ontbreekt aan een heleboel “anomalieën” en andere functies, heeft de huidige versie van het spel wel een stevige ontwerp met genoeg jump scares en gebeurtenissen om je op het puntje van je stoel te houden voor de volgende grote update. Er ontbreekt nog een beetje aan het geheel, met slechts twintig hallucinaties per sessie, en een vrij opvallend deel van verzamelobjecten en verhaalpunten dat ook verloren gaat in de volledige versie van het spel. Toch, zelfs zonder de volledige breedte van het hele verhaal, weet Wie is daar? nog steeds een opvallende compositie te presenteren die uniek en vreemd genoeg immersief aanvoelt. En terwijl je kon gemakkelijk argumenteren dat het een blad uit The Exit 8’s boek slaat, is het feit dat het zijn eigen draai aan het ontwerp geeft, door anomalieën en paranormale fictie te vervangen door hallucinatoire noties.

Ik zal bij mijn woord blijven en zeggen: Wie is daar? is een heel, heel eng spel. Ik weet niet of het de desoriënterende sfeer is, of gewoon de manier waarop het zich presenteert. Maar het doet iets goed, en het helpt ook dat het de weg vrijmaakt voor enkele verleidelijke schrikken en goed georkestreerde jump scares over de loop van een sporadische affaire tussen realiteit en het menselijk brein. Het feit dat het momenteel op het punt staat om het vuur aan te wakkeren met nog meer hallucinaties en verweven eindes in de nabije toekomst, geeft ons alle reden om de deur open te houden, echt waar.

Uitspraak

Wie is daar? voegt een extra laag toe aan de cult-achtige Exit 8-formule met een innovatief en effectief hallucinatoir vlinder-effectontwerp dat zowel intuïtief als boeiend overkomt. De demo, hoewel nog steeds zonder de breedte van de catalogus en een volledige zak met eindes en geïntegreerde functies om door te bladeren, biedt gelukkig een fantastische introductie aan de thriller, met een aanzienlijk aantal “anomalieën” om te verzamelen, en niet te vergeten een 20/20 blik door het kijkgat van een potentieel verontrustend cult-klassieker in de maak. Misschien ben ik te optimistisch over dit, of misschien schenk ik het alleen maar eindeloze lof om mezelf eraan te herinneren dat het een onderneming is die de moeite waard is om in de toekomst terug te keren. Hoe dan ook, het feit is dat ik super enthousiast ben om te zien hoe het allemaal zal uitpakken over het komende seizoen.

Terwijl je niet noodzakelijkerwijs worstelt om je eigen deel van anomaal-georiënteerde objecten te vinden in de huidige markt, kun je wel moeite hebben om er een te vinden die uitsteekt als een echte pionier in het genoemde veld. The Exit 8 is het zeker niet, maar een waardig liefdesbrief aan het genre-definierende fundament, en dan nog wat. En dus, als je op zoek bent naar iets dat op dezelfde lijnen ligt, moet je zeker overwegen om deze vreemdeling binnen te laten voor een paar stoten en een snelle splash van koffie.