Wie is er aan de deur? Review (PC)

Ik worstel om feit van fictie te scheiden, vriendelijke buren van onverzorgde vreemden, medicinale remedies van hallucinogene pillen — en ik denk dat zij het ook weten. Ik zit halverwege een acht-daagse binge van routineuze gluurpartijen en het innemen van pillen, waarbij ik zorgvuldig tussen twee verschillende banen wissel. De eerste baan is eenvoudig: verzamel stukken van een gebroken pop om licht te werpen op de situatie. De tweede baan is echter een beetje verwarrender: identificeer bezoekers door een kijkgat in de deur, en probeer te achterhalen of ze vriendelijk zijn en of ze bereid zijn de bijwerkingen van psychose te verhelpen, of dat ze een ander doel hebben. Als hun bedoelingen zuiver zijn, kan ik de deur openen. En als ze niet zijn, dan heb ik één eenvoudig doel: neem de pillen en ontwij alles wat zich buiten de deur bevindt. Het probleem is dat ik niet kan zien wie wie is of wat wat is. Vervloek deze hersenen van me.

Wie is er aan de deur? haalt zijn inspiratie uit The Exit 8, nog een andere anomalie-georiënteerde object-vind-spel dat hallucinatoire beelden mengt met Backrooms-achtige gedragskenmerken. Hier echter zit je niet vast in de onderbuik van een Japanse metrostation; eerder in een relatief klein huis — een locatie waar je niet noodzakelijk de luxe hebt van het badderen in eenvoudige huiselijke comforten, maar met een ultimatum van sorts. De vraag die je hier moet beantwoorden, is een sombere: wie is er aan de deur, en wat willen ze? Een eenvoudige vraag, toegegeven, maar een die ook een grote hoeveelheid gewicht draagt onder de omstandigheden. Wil je meer horen over de omstandigheden? Laat ons dan kloppen.

Klop, klop

Wie is er aan de deur? richt zijn voorstel rond een protagonist die, net als veel andere cliché-torches in de survival-horror-wereld, lijdt aan geheugenverlies — een aandoening die, tenminste aan het begin van je reis door de gangen van een klein huis, de protagonist heeft achtergelaten met een vrij ongelukkig lot. Terwijl er niet veel bekend is over het karakter, wordt het vrij snel duidelijk na het invullen van hun laarzen dat dingen, meestal die aan de aangrenzende kant van het deurkozijn, niet altijd vriendelijk zijn. Maar er is de catch: sommige mensen bezitten de medicatie die je aanhoudende psychische problemen kan helpen, en sommigen bedoelen alleen maar om je dieper in een permanente staat van angst en wanhoop te duwen. Daar ligt het doel van je tijd: om te ontcijferen wie bereid is te helpen, en wie bereid is je herstel te dwarsbomen.

Het spel ontvouwt zich op een manier die veel weg heeft van je typische schetsboek van episodische horrors, met elk deel van de reis dat je presenteert met een keuze van enkele soort. Als je erin slaagt te ontwijken het bereik van een potentiële anomalie, kun je een dosis van je medicatie nemen en een beetje kleiner stap zetten richting herstel. Als je echter faalt om een echte bezoeker te identificeren, dan zul je natuurlijk beginnen te voelen de gewicht van je verkeerde doen, met de wereld en je hallucinatoire neigingen langzaam maar zeker meer apparent en zelfs een beetje, zullen we zeggen, sinister. Het ultieme doel hier, is dan om genoeg juiste beslissingen te nemen voor een flinke acht dagen om de zilveren rand aan de andere kant van de gang te vangen.

Ik spionneer met mijn kleine oog…

Hoewel Wie is er aan de deur? nog steeds ontbreekt aan een hele reeks “anomalieën” en andere functies, heeft de huidige versie van het spel toch een stevige ontwerp met genoeg jump scares en gebeurtenissen om je op het puntje van je stoel te houden voor de volgende grote update. Er ontbreekt nog een beetje aan de pot, met slechts twintig hallucinaties die momenteel per sessie aanwezig zijn, en een vrij opvallend stuk verzamelobjecten en verhaalpunten die ook verloren gaan in de volledige versie van het spel. Toch, zelfs zonder de volledige breedte van de hele taart, Wie is er aan de deur? weet nog steeds een opvallende compositie te presenteren die zowel uniek als vreemd onderdompeld aanvoelt. En terwijl je kon gemakkelijk argumenteren dat het een bladzijde of twee uit The Exit 8’s boek haalt, is het feit dat het nog steeds zijn eigen draai aan het ontwerp geeft, waarbij anomalieën en bovennatuurlijke fictie worden vervangen door hallucinatoire noties.

Ik zal bij mijn woord blijven en zeggen: Wie is er aan de deur? is een heel, heel eng spel. Ik weet niet of het de desoriënterende sfeer is, of gewoon de manier waarop het zich presenteert. Maar het doet iets goed, en het helpt ook dat het de weg vrijmaakt voor enkele verleidelijke schrikken en goed georkestreerde jump scares over de loop van een sporadische affaire tussen realiteit en het menselijk brein. Het feit dat het momenteel op het punt staat om het vuur aan te wakkeren met nog meer hallucinaties en verweven eindes in de nabije toekomst, geeft ons allemaal des te meer reden om de deurknop open te houden, echt.

Uitspraak

Wie is er aan de deur? voegt een extra laag toe aan de cult-achtige Exit 8-formule met een innovatief en effectief hallucinatoir vlinder-effectontwerp dat zowel intuïtief als boeiend overkomt. De demo, terwijl deze nog steeds ontbreekt aan de breedte van de catalogus en een volle zak met eindes en geïntegreerde functies om door te bladeren, biedt gelukkig een fantastische introductie aan de thriller, met een aanzienlijke hoeveelheid “anomalieën” om te verzamelen, en niet te vergeten een 20/20 blik door het kijkgat van een potentieel angstaanjagend cult-klassiek in wording. Misschien ben ik te optimistisch over dit, of misschien geef ik het alleen maar eindeloze lof om mezelf eraan te herinneren dat het een onderneming is die waard is om in de toekomst terug te keren. Hoe dan ook, het feit is dat ik super enthousiast ben om te zien hoe het allemaal zal uitpakken over het komende seizoen.

Terwijl je niet noodzakelijkerwijs zal worstelen om je eigen deel van anomalie-georiënteerde object-vind-spellen op de huidige markt te vinden, zul je het misschien een beetje moeilijk vinden om er een te vinden die zich onderscheidt als een echte pionier in het genoemde veld. The Exit 8 is het zeker niet, maar een waardig liefdesbrief aan het genre-definiërende voorbeeld, dat is het wel — en dan nog wat. En dus, als je op zoek bent naar iets dat op dezelfde lijnen ligt, dan moet je zeker overwegen om deze vreemdeling binnen te laten voor een paar stoten en een snelle plons koffie.