Wezens Laboratorium Recensie (PlayStation 5 & PC)

Als je ooit hebt gehoopt je eigen kloon van Frankenstein te creëren om de wereld te terroriseren, dan ben je gelukkig. Het blijkt dat zo’n spel al bestaat – Wezens Laboratorium – en het enige doel is om je de macht te geven om levenloze lijken om te vormen tot levende mutanten en andere afgrondelijke wezens. Waarom? Nou, waarom niet, denk ik? Als alles is gezegd en gedaan, lijkt het erop dat er een groeiende markt is voor vreemde en morbide concepten, en het lijkt erop dat Wezens Laboratorium slechts een voorloper is voor de toekomst van vreemd verontrustende premissen. Maar dat is prima – ik ben allemaal voor een beetje raar met dit soort dingen, zelfs als ze een beetje, zullen we zeggen, grotesk en moreel twijfelachtig zijn.

Om je een beeld te geven, Wezens Laboratorium is een first-person simulatiespel, waarin jij, de zogenaamde “gekke” wetenschapper, in staat bent om ongehoorde mutanten te genereren door middel van fijne DNA-afstelling en het aanpassen van verschillende knooppunten en ligamenten om onwerkelijke resultaten te produceren. Het doel van het spel, kort gezegd, is om genoeg van deze ooit-humbliebe wezens om te vormen tot een collectief van vlees-ontkroonde monsters, die je vervolgens kunt gebruiken om de buitenwereld te verzwakken en langzaam de natuurlijke hulpbronnen uit de greep van de onwetende bewoners te halen. Denk aan een mengeling van Plague Inc en Ravenous Devils, en je hebt een idee van wat we hier bedoelen. Dat is, in ieder geval tot op zekere hoogte, Wezens Laboratorium, en het maakt momenteel zijn ronden op PlayStation 5 en PC.

Dus, is Wezens Laboratorium de moeite waard om een vuistvol uren in te steken, of is het iets dat beter op de achterbrand kan worden gelaten? Laten we erover praten.

Eens een monster…

Wezens Laboratorium ziet je als wetenschapper, wiens taak het is om DNA-strengen en andere lichaamsfuncties van verschillende lijken aan te passen om een tapijt van abominaties en andere besmettelijke vijanden te ontwikkelen. Behalve de overkoepelende verhaallijn – een premisse die voornamelijk draait om het feit dat je van een kleine wever naar een wereldverwoester gaat – ziet het spel je werken aan een reeks uitdagingen, elk met een reeks mengsels, lichaamsdelen en verdunde DNA-fragmenten. Natuurlijk is je primaire doel om van je fouten te leren en effectief een manier te vinden om je creaties te verbeteren om nog grotere beloningen en andere in-game voordelen te claimen die verder gaan dan het bereik van de mogelijkheid. Makkelijker gezegd dan gedaan, hoor – maar we komen daar zo meteen op terug.

Het is het vermelden waard dat je, terwijl je veel tijd kunt besteden aan het fysiek creëren van de mutanten op je operatietafel, je ze niet in levenden lijve kunt zien, noch kunt getuige zijn van de nasleep van hun acties als ze die tafel eenmaal hebben verlaten. En dat is jammer, echt waar, want als er één ding was dat ik had willen zien tijdens mijn tijd als wetenschapper, dan was het het beeld van mijn creaties die hun pas verworven macht over hun gekozen onderwerpen in de wilde wereld uitoefenen. Helaas is dat niet het geval hier; integendeel, Wezens Laboratorium perst zijn hele ervaring in de vier muren van je thuiskantoor. Is dit iets van een teleurstelling? Absoluut. Maar ik zou niet zo ver gaan om te zeggen dat het gebrek aan inhoud de hele ervaring verpest, want dat zou niet helemaal waar zijn, of eerlijk, alles in aanmerking genomen.

Onder druk

Terwijl een solide deel van de gameplay zichzelf centreert rond de kunst van het vinden van reagentia en het installeren ervan op verschillende lichaamsdelen en experimenten, omvat het ook verschillende andere bochten voor je om te overwinnen – de lokale politie, bijvoorbeeld, die vaak probeert je schuilplaats te openen en een einde te maken aan je gruwelijke proeven. Om de vernedering te verdubbelen, heeft de regering ook een wederzijdse verplichting om te voorkomen dat je verse organen voor je werk oogst, wat betekent dat je geen andere fondsen hebt dan die je door illegale activiteiten in de stad verzamelt. Met andere woorden, er zijn geen helpende handen om je op weg te helpen, minus, natuurlijk, die je vormt van de voet van de operatietafel.

Gameplay in Wezens Laboratorium is een beetje een gemengde zak, aangezien het voornamelijk crafting-gebaseerd is, terwijl het laatste deel ervan zich centreert rond monsterbeheer en andere administratieve taken. Maar voor het grootste deel van de tijd zijn je doelen vaak verbonden met het algemene proces van spelen met willekeurige extracten en het doorspitten van verschillende testonderwerpen totdat diegene die waardig genoeg zijn om de straat te veroveren, zijn opgestaan uit de as van je vorige mislukkingen. En geloof me, dit is veel makkelijker gezegd dan gedaan, en het is te danken aan het feit dat het spel geen handen uitsteekt dat, zelfs met zijn introductietutorials en verhaalbeats, zelfs de meest basale blauwdrukken een echte hoofdpijn kunnen zijn om te vormen. Voeg daarbij het feit dat het spel ook duizenden formules en resultaten heeft, en je hebt een behoorlijk koppige meesterklasse in alchemie en DIY. Maar hey – oefening baart kunst en zo.

Meester van alle vakken, maar geen meester

Er is zeker een steile leercurve om te behalen in Wezens Laboratorium – een curve die, frustrerend genoeg, ook van toepassing is op verschillende andere kernspelonderdelen, zoals zijn intuïtieve Angst-systeem, dat fungeert als een basis-schild tussen je innerlijke werking en de buitenwereld. Om het simpel te zeggen, dit is geen standaard borrelende ketel, noch is het een vergevingsgezind platform dat je gratis toegang geeft tot je creatieve capaciteiten zonder de extra kosten van het moeten omgaan met een van de verschillende grote manageriale problemen, ofwel. Met dat alles gezegd, is het een spel dat de neiging heeft om rijper te worden met de tijd, en dus iets dat een beetje minder belastend kan worden na verschillende uren spelen. Het is er alleen bij blijven lang genoeg om die voordelen te ontdekken, dat is het probleem.

Algemene menging en afstemming daargelaten, Wezens Laboratorium is niet iets bijzonders – vooral als het gaat om de visuele en audio-afdeling. Het blijkt dat het spel slechts twee tracks in zijn score heeft, waarvan geen enkele indrukwekkend genoeg is om je interesse te houden voor langer dan de eerste handvol taken. De graphics zijn ook niet iets om over naar huis te schrijven, hoewel, voor Image Power – een ontwikkelaar die bekend staat om zijn relatief eenvoudige animaties en visuals – het wel overeenkomt met het portfolio en de uitgebreide selectie van simulatie-tegenhangers. Met dat gezegd, ik zou niet in Wezens Laboratorium gaan met de hoop dat het een verbijsterende ervaring zal zijn, want het ontbeert eenvoudigweg de diepte van een volwaardig kunstwerk.

Uitspraak

Ik zeg niet dat Wezens Laboratorium vlekkeloos loopt, want het doet dat niet; in feite, het worstelt vaak om zijn lasten af te schudden vanwege het enorme volume van technische problemen en andere half-gebakken bugs. Maar, als je zou verwijderen het overbodige gewicht dat het zo wanhopig probeert uit te zuigen, dan kom je tot de conclusie dat, als product, er een enorm veel te genieten valt hier. Zeker, het kon met een paar meer toegevoegde functies – de mogelijkheid om voorbij het kijkglas te kijken en een beetje dieper in zijn wereld te graven, bijvoorbeeld – maar het feit dat het nog steeds een lus biedt die zowel onderdompeld als vreemd bevredigend is om te zien, doet, in alle eerlijkheid, recht aan zijn prijskaartje. Het is niet perfect, maar voor een spel van dit specifieke soort, is het moeilijk om te klagen.

Er is nog veel dat kan worden gedaan met Wezens Laboratorium, en het voelt bijna als een gemiste kans voor de ontwikkelaars om verschillende potentiële uitbreidingen of reparaties te negeren. Is het een volledig spel? Het is acceptabel, maar het is niet zonder zijn nadelen, en het spijt me om het toe te geven, maar het feit dat het nog steeds een beetje ongepolijst aanvoelt, doet niets om me te laten denken dat het meer is dan gewoon, weet je, oké. Het is een niche-concept, en ik ben allemaal voor het idee om terug te keren naar zijn wortels om verschillende van zijn komende functies te verkennen, maar voorlopig is er gewoon niet genoeg om je terug te laten komen voor een derde of vierde operatie. Tot die tijd, sta ik op de fence, wachtend met ingehouden adem totdat iets – alles – uit het houtwerk komt om me terug te trekken. Tot die tijd, ben ik op sabbatical.