The Chant Review (PS5, Xbox Series X/S, pc)

Ontwikkelaar Brass Token verlengt het spookachtige seizoen verder in het jaar met de release van de singleplayer, third-person survival actie-avontuur genaamd Het gezang, beschikbaar op 3 november voor PlayStation 5, Xbox Series X/S en Microsoft Windows. In het geval dat je de game nog niet hebt gespeeld en je je afvraagt ​​hoe de moeite waard het is of dat het zelfs de moeite waard is om te kopen, zal de bespreking van de game in dit artikel de goede, de slechte en de lelijke, indien van toepassing, opsplitsen, zodat je een weloverwogen beslissing. Ben je klaar voor een beoordeling van Het gezang, een survivalthriller? Laten we gaan.

Spookachtig seizoen, twee keer opnieuw 

Decennialang hebben we horrorspellen gespeeld. Elke keer (als het goed wordt gedaan), is het griezelig als de hel. Dus we blijven terugkomen voor meer. Maar als je eerlijk bent, is het bijna altijd hetzelfde recept met hier en daar een kleine wending. Het gezang is niet veel anders. Misschien is het de bekendheid die het uiteindelijk zo'n fantastische ravotten maakt om het Halloween-seizoen te verlengen tot november en ver daarna.

Zonder spoilers te geven, bestaat het recept van de plot uit drie dingen: de "waar" - een afgelegen eiland, de "wie" - terugtrekkende mensen die gemoedsrust hopen te vinden, sekteleden die dierenschedels dragen en onheilige wezens uit een andere dimensie, en de " waarom” – de onverzadigbare behoefte van de sekte om zich te voeden met negatieve energie. Dat laatste is het meest interessante, een soort uniek stukje “het gezang," omdat de plot prismatische wetenschap samenvoegt met het enige dat de retraitanten gemeen hebben: een verontrustend verleden. 

Terwijl het verhaal zich ontrafelt, ontdekken we de details van hun verleden terwijl elke persoon de bagage onthult die ze hoopten los te laten tijdens deze retraite. Maar het toeval wil dat de dingen meteen in de war raken en iedereen rent voor zijn leven. Hoewel de plot gaat over het loslaten van verdriet, trauma en andere hang-ups uit het verleden, vervaagt dit deel van het verhaal, waardoor de terugtrekkers nauwelijks van hun problemen worden verlost.

Gewoon weer een verloren dag in de duisternis

Binnen de kortste keren worden we ondersteboven gegooid van Stranger Things. Ja. Dat is juist. Kosmische terreur vanuit een alternatieve dimensie genaamd The Gloom ontketent op het eiland. We verkennen het eiland via de hoofdrolspeler, Jess, die probeert haar mede-retraitanten te helpen en te vechten tegen de wezens uit The Gloom, hoe ze ook kan. Hoewel het onwerkelijk is hoe gemakkelijk ze zich kan vinden in het cultverhaal dat op het hele eiland doordrenkt is, en de buitenaardse wezens uit The Gloom, die eruit zien als een verpletterde, onheilige culminatie van mensachtigen, vreemde planten en kwallen. 

Onderweg verzamelt Jess aantekeningen en projecties die de ontbrekende delen van het verhaal helpen invullen. Maar hoe vreemd ze ook waren, de spanning of griezeligheid is er gewoon niet helemaal, misschien omdat Jess zelf te accepterend overkomt. 

Dat wil niet zeggen dat het ontwerp van The Gloom-wezens en geluidseffecten van de grunts en echo's op een afgelegen plek geen indruk maken. Het is gewoon de spanning, de angst, de griezeligheid... het komt niet zo vaak naar voren tijdens het verkennen, maar meer nog tijdens het anticiperen op een ontmoeting met weer een andere veranderde gruwel - omdat onze leider, Jess, verre van een jager, een huurling of een gewelddadig persoon. Ze is een overlever.

Vechten of vluchten?

Wat doe je als je slechts een zwak mens bent en het opneemt tegen sekteleden die dierenschedels dragen en onheilige wezens uit een andere dimensie? Je neemt de vlucht. Dat is wat je doet - je rent! Want, geloof het of niet, Het gezang is allesbehalve trots op zijn over-the-top gevechtsvaardigheden.

Als verkapte stimulans kun je het zeker tot het einde halen zonder een enkel sektelid te doden. De eerste keer hardlopen is de moeite waard. Als je het echter tegen de wezens wilt opnemen, heeft Jess zwaai- en ontwijkbewegingen, hoewel de schommelingen traag zijn en de doge niet effectief is.

Als je feedback wilt over hoe dicht je bij het verslaan van je tegenstander bent, kun je die niet krijgen, wat vervelend kan zijn als je tegen eindbazen vecht. Jess is ook een retraite. Ze was niet bepaald van plan om ten oorlog te trekken. In plaats daarvan moet je wapens van het eiland verzamelen en maken, waarbij je opties bewerkbare wapens zijn die je van dichtbij gebruikt, zoals heksenstokken. 

Er zijn andere gevechtsopties, zoals het gebruik van wapens als werpobjecten of vallen terwijl je je weg naar veiligheid vindt. En dan zijn er prismatische vaardigheden die na verloop van tijd verbeteren. Natuurlijk nemen de wapens en je vaardigheden af ​​wanneer je ze gebruikt, dus pas op voor je geest, lichaam en geest. 

Als je de geestmeter leegmaakt, krijg je paniekaanvallen die je in veiligheid moet brengen om van te herstellen. De geestmeter helpt je te mediteren om de geestmeter op te laden, en als je de lichaamsmeter leegmaakt, ga je dood. Spirit versterkt je bovennatuurlijke vaardigheden, waardoor de behoefte ontstaat om geest en lichaam in balans te brengen. Je kunt ook kruiden en planten op het eiland verzamelen om je statistieken in te wisselen. 

Als vechten...

Ook al kan het spelen als Jess tijdens gevechten vermoeiend en onhandig aanvoelen, het systeem is functioneel en groeit met de tijd mee. Maar de tijd die nodig is om te wachten tot het blijft hangen, is tijd die beter aan een ander aspect van het gevecht kan worden besteed: de tegenstander.

Het is geen geheim dat Het gezang is trots op zijn rare creaties, waar je het tegen op moet nemen. Elk monster is anders dan het vorige en heeft zijn eigen sterke en zwakke punten. Om de deal af te sluiten, Het gezang verfraait hun nachtmerrieachtige karakter met duivelse grunts en echo's over het hele eiland.

Sommige tegenstanders zijn zwakker tegen de heksenstok, terwijl andere sekteleden ten prooi vallen aan de vuurzweep. Hoewel de gevechtsmechanismen niet diepgaand zijn, kun je je gameplay in ieder geval strategisch aanpassen om te overleven tegen de duidelijk krachtigere wezens.

En probeer natuurlijk niet door meer dan een paar vijanden in het nauw gedreven te worden.

Als vlucht...

Dus kom je bijeen op een afgelegen eiland om hulp te krijgen bij het loslaten van je moeilijke verleden. Tijdens een spiritueel gezang onthult het eiland zijn ware kleuren, waarbij cultleden worden losgelaten die zich voeden met negatieve energie en een alternatieve dimensie, The Gloom, met vreemde wezens die eruit kruipen. Wat doe je dan? Je gaat op onderzoek uit.

Hoewel Het gezang vertrouwt op enkele beproefde horrorrecepten, er zijn niet al te veel schrikmomenten en de omgeving voelt ronduit verontrustend aan. Met zes hoofdstukken die zijn geweven rond Jess' solo-verkenning van het eiland, geeft elk hoofdstuk je een puzzel om op te lossen. Natuurlijk kun je voor sommige eindes een wilde gok wagen, maar je weet nooit waar het volgende rare wezen opduikt.

De meeste puzzels hebben betrekking op het vinden van items, sleutels om hangsloten te ontgrendelen, snelkoppelingen of delen van een wapen. En hoe eenvoudig sommige puzzels ook zijn, er gaat niets boven rennen door de donkere mijnen en allerlei psychedelische pret tegenkomen, van kankerpadden tot nabootsers tot een door de mens gemaakt van vliegen die saliestokjes naar ze zwaaien, en de cultist die dierenschedels draagt.

Het zou hebben geholpen als het verhaal niet zo lineair en compact was. Het voelt als een doorloop van het afvinken van items van een lijst. Er zijn in ieder geval meerdere eindes, wat tot op zekere hoogte herhaalde playthroughs aanmoedigt. 

Vonnis

Het gezang vertoont een paar technische problemen, zoals verlichting en sommige personages die er onhandig uitzien, en het avontuur in de open wereld is minder wenselijk dan je zou hopen. Omdat het een horrorspel is, Het gezang is niet zo beangstigend als het zou moeten zijn, vooral met het grote potentieel van The Gloom en de unieke verhalen van de personages die intrigerende thema-ideeën hadden kunnen creëren. 

Vanaf het uitgangspunt voelt al het andere gehaast en onderbediend aan, inclusief hoe snel Jess The Gloom accepteert. De plot en gameplay zijn compact genoeg om aan te voelen als een kort en lief avontuur. De vreemdheid van de wezens die uit The Gloom kruipen, is dwingend genoeg om verontrustend te voelen. En de soundtrack is fantastisch, ontleend aan beproefde elektronische rocktechnieken uit de horrorfilms uit de jaren zeventig.

Kortom, Het gezang leunt zwaar op horrorcliché, wat de ervaring verheft tot een paar vermakelijke uren. Echter, Het gezang is niet zonder ruwe randen die moeten worden gepolijst. De achtergrondverhalen van de personages hebben dringend behoefte aan meer liefde en ontwikkeling, en zeker meer liefde en zorg gericht op het ontwikkelen van een diepgaand vechtsysteem. 

Het valt niet te ontkennen dat de psychedelische aard van het uitgangspunt en de mysterieuze aard van de Gloom. Maar verder in het spel voelde het voorspelbaar, gehaast en teleurstellend aan, en dat klopt allemaal Het gezang van zo helder mogelijk schijnen.

U kunt kiezen uit God of War Ragnarok op PlayStation 5, Xbox Series X/S of pc. Volg voor meer updates over de game het officiële sociale handvat hier.