Terrifier: The ARTcade Game Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Terwijl Terrifier: The ARTcade Game niet precies is als het hebben van je verminkte hersenen die met een vuistvol gepureerde aardappelen worden gemengd, is het wel een beetje als het trekken van een paar tanden uit je mond. Het is niet dat het spel een slechte vertegenwoordiger is voor de cultschurk; het is dat het ontbreekt aan de zwaarte van de beroemde vuilniszak met gereedschap en trucs, grappen en grollen. Misschien ontbreekt er iets, of misschien ben ik er met de hoop ingestapt dat het iets veel, veel meer zou zijn. In realiteit kwam de gruwelijke aangelegenheid nooit echt tot stand, en na een korte tijd als een van de meest gevestigde moordenaars in de horror, besefte ik al snel dat ik het niet genoot , maar het alleen maar verdroeg voor de sake van het opwrijven van een oude vlam die schreeuwde om een beetje kunst.

Natuurlijk had Terrifier: The ARTcade Game langs een aantal wegen kunnen gaan, en het had een overtuigende Dead by Daylight dubbelganger kunnen zijn. En toch is dit niet dat soort spel; het is een sprite-rijk 2D-romper stomper dat, hoewel het nog steeds in het bezit is van die kenmerkende gore en slechte esthetiek, de voorkeur geeft aan het baden in de eenvoud van een vrij ouderwetse formaat dat niet precies de kloppende hart van Art en zijn verwrongen kant van de attractie vangt. Maak je geen zorgen, het is leuk om een paar keer op de neus te blazen, maar de nieuwigheid draagt al snel bij en de derde knijp brengt een vrij ongemakkelijk gevoel met zich mee dat je wilt dat er gewoon een beetje meer van een authentieke reactie is.

Met alles wat hierboven is gezegd, zal ik dit zeggen: als je een harde fan bent van de cult-horror-saga, dan moet je meer dan genoeg vinden om je groteske obsessie met zinloos geweld en creatieve moorden te stillen. Als je echter vastbesloten bent om je tanden te zetten in de ader van een volwaardige videospeladaptatie die meer beet heeft dan blaf, dan kun je erg teleurgesteld zijn over hoe weinig deze zijwaartse show brengt naar de grote top. Sorry, Art.

Kunst Is Subjectief

Als je hoopte om in een bodemloze put te duiken die buigt en verandert naar het kloppende hart van een arc-zware verhaallijn, dan is het slechte nieuws — Terrifier is de beste oppervlakte niet voor je om je bijl te begraven. Net als de films — een anthologie die ook ontbreekt aan de basisbotstructuur van een verteerbaar verhaal — tapt het spel niet echt aan iets speciaals. Nee, wat het spel doet, is je de vuilniszak en gezichtsverf geven, en je dan vertellen om vrolijk door een selectie van niveaus te gaan om te doden, te vandaliseren en uiteindelijk scheuren de wereld ledemaat voor ledemaat in een opgeklopte driftbui die, althans in het oog van de toeschouwer, in overeenstemming is met de kernkenmerken van de antagonist.

Feitelijk heb je hier een korte stage-gebaseerde corridor-hopper die zijn fundament bouwt op het lijken van Streets of Rage en andere arcade-beat-’em-ups. Echter, in dit spel, neem je de zware laarzen van de twijfelachtige moordenaar — een schurk die, in tegenstelling tot de meeste iconische personages in het horrorspectrum, ontbreekt aan de diepte en finesse om zichzelf te vestigen als een absorbeerbare kracht die pop in een videospel-formaat. Met dat, is er geen echte dialoog, en zijn er geen intrigerende wendingen om het verhaal of de ontbrekende achtergrondverhaal te helpen vlees geven. Hier, is het gewoon jij, de wereld en een verwaarloosde zak met trucs. Het is Terrifier, feitelijk — en je zult het liefhebben of je zult het haten .

Pulp Galore

Aan de andere zijde van dit vrij ongelijke palet is een verrassend diepgaande beat-’em-up die veel vakjes aanvinkt. Gegeven, het is niet het meest originele spel van zijn soort, hoewel het wel komt met een solide batch van gamemodi, wapens, niveaus en, getrouw aan de geest van de franchise, een ton donkere humor om zijn gruwelijke spleten te vullen. De niveaus komen ook met een goede selectie van vijanden en bazen, evenals enkele verrassend “elegante” combos en finishing moves. Het is pulpy, is wat ik bedoel. Met andere woorden, als je vaag bekend bent met eighties beat-’em-up-spellen — levendige retro-esthetiek en chiptune-anthems inbegrepen — dan moet je weten waar je aan begint.
Helaas zijn er een paar problemen die hier aangepakt moeten worden. Bijvoorbeeld, er is geen uitgangsoptie, wat betekent dat je het spel niet kunt verlaten tenzij je het afsluit en opnieuw opstart. Tweede, er is geen sprint-toets, wat betekent dat je ook je tijd moet besteden aan het slenteren door niveaus op een vrij saaie en vermoeiende manier. Derde, de UI worstelt vaak om belangrijke functies of prompts te verwijderen of te implementeren, wat betekent dat je niet altijd een indicatie krijgt van wat je probeert te bereiken. Kleine dingen, maar dingen die ook een anders vreemd leuk gore-feest verpesten.

Uitspraak

Hoewel Terrifier: The ARTcade Game enkele solide beat-’em-up-theatrale momenten en de kenmerkende gore-core charme van de cult-klassieke horrorsaga vangt, komt het ook tekort in veel kritieke gebieden, waardoor het minder een authentieke adaptatie is en meer een zijshow-attractie met een paar ontbrekende ledematen. Natuurlijk is er enig nuttigs om hier weg te plukken, en niet te vergeten enkele verrassend smakelijke gevechtsmechanieken die een trouwe Art the Clown complimenteren. Toch, zelfs met al deze kleine sterke punten, ontbreekt het aan de substantie en het snijvlak van een meer-ish gore-core beat-’em-up.

Laat het gezegd zijn dat, voor zover videospel adaptaties gaan, Terrifier: The ARTcade Game zijn plek markeert als een goed romper-stomper-titel. Het is niet perfect, en het komt tekort van een bevredigende slachting, maar het doet aan de andere kant leveren een solide uitdaging en een ton van geweldige Easter Eggs die fans van de franchise en beat-’em-up-fans moeten aanspreken. Als dat genoeg reden is voor je om de kleine hoed en vuilniszak voor een paar uur te dragen, dan moet je meer dan tevreden zijn met de materialen die dit gore-centrum naar de schijnwerpers brengt, oneffenheden en al.