Zonen van het Bos 1.0 Recensie (PC)

Dus daar was ik, met een geïmproviseerde bijl naar de vijftiende boom van het uur zwaaiend — ogen geplakt op de achterkant van mijn hoofd en getrokken door de onrustbarende geluiden van een vaag geritsel tussen de nabijgelegen takken. Het was donker — pikdonker, zelfs, en het enige wapen dat ik nog in mijn achterzak had, was op het punt om te breken in een collectie van broze stenen en bast. Het was rond die tijd dat ik wist, goed, dat nog één slag een ongewenste verrassing zou brengen — een roofzuchtige vijand van wie ik uren had doorgebracht om te proberen te vermijden voor het behoud van mijn hoofd boven water en buiten de kaak van een vleesberoofde kannibaal. Ik had die bron nodig, maar het verkrijgen ervan zou betekenen dat ik het moet opnemen tegen mijn achtervolger. Zonen van het Bos had, niet verwonderlijk, me succesvol verleid om de dobbelsteen te werpen.

Net als zijn voorganger, levert Zonen van het Bos een hart-pompende survival-crafting-expeditie die volledig draait om een groter-dan-het-leven-kaart — een altijd veranderende omgeving die vol zit met gemuteerde creaturen, kannibalen en een seizoensdroogte die boven de grenzen hangt. Laat het zo zijn, het is geen gemakkelijke wereld om in te leven, laat staan om er iets van te maken dat je niet zal afmaken in je slaap of je zal laten klampen aan strohalmen en smeken om de breuk van een nieuwe dageraad. Het is een vijandige wereld — en een die, eerlijk gezegd, wil dat je valt. Vreugde.

Na een goed jaar van zweven in en uit zijn vroege toegangsfase, heeft Zonen van het Bos eindelijk zijn 1.0-versie gelanceerd — een definitieve versie die allemaal dezelfde botfragmenten en tropische elementen heeft als zijn oorspronkelijke versie uit 2018. De vraag is, is de sequel de moeite waard om te spelen? Laten we praten.

De Verloren Zoon Keert Terug

Als je ooit maar een beetje hebt geproefd van de punt van de speer van een volledige survival-crafting-game, dan weet je precies hoe Zonen van het Bos werkt: er is een gevaarlijke omgeving, en een beperkte hoeveelheid voorraden genesteld tussen een rots en een harde plek. Oh, en niet te vergeten een hele populatie van vijandige kannibalen en bloeddorstige creaturen, om nog maar te zwijgen. Het is jouw rol, als de werelds nieuwste aankomst, om niet alleen jezelf te bewapenen met alle juiste geïmproviseerde gadgets en snufjes, maar ook om de donkerste diepten van de ondoorzichtige regio te betreden en te leren hoe je kunt floreren en gedijen in een wereld die duidelijk uit is om je te kwetsen, te beschadigen en uiteindelijk te verzwelgen. Leuke tijden.

Wat nieuw is in Zonen van het Bos is zijn altijd veranderende seizoenen — een vierlaags cyclus die de macht heeft om het landschap te transformeren en uitgebreide nieuwe klimaten te creëren voor je om aan te pakken. Met dat, natuurlijk, komt een dilemma, en een die alleen kan worden opgelost door aan te passen aan de veranderingen en te leren hoe je moet rollen met de stoten, zogezegd. Neem de winter, bijvoorbeeld — bronnen zijn moeilijk te vinden in de kou, en de bitterheid van de lage temperaturen kan, en zal vaak zeker, je doden. De zomer, aan de andere kant, is een heel ander verhaal; de vochtigheid kan je doen voelen alsof je enigszins belemmerd bent en niet in staat bent om je dorst te lessen. Het punt is, elke van de seizoenswisselingen (twintig dagen per seizoen) zijn evenzeer kwelend, en dus, echte nachtmerries om te overwinnen, ongeacht je vermogen om de elementen te weerstaan.

Seizoensveranderingen terzijde, Zonen van het Bos komt ook met een verse lading kwaliteit-van-leven-verbeteringen, evenals betere prestaties, verlichting en gevechtsmechanieken. Met andere woorden, het is niet alleen een 2.0 van het origineel.

Als Je Het Bos In Gaat Vandaag…

Je bent zeker van een grote verrassing — en dan nog wat. Als een leerboek-horror-game in hart en ziel, Zonen van het Bos streeft vaak naar het vangen van de ambiance van een ogenschijnlijk verlaten wereld die visueel aantrekkelijk is, maar evenzeer angstaanjagend op alle juiste plaatsen — vooral ‘s nachts. Voor het grootste deel kunnen doelen alleen worden voltooid door roekeloze expedities te maken door de schemering en in de onderbuik van een kannibalenkamp of twee. En geloof me als ik zeg dat dit echt angstaanjagend kan zijn. Het is geen taak die je wilt doen, maar het is ook iets dat, nou, je moet doen, als je tenminste een achteruitgang van je gezondheid wilt verhelpen of een gat in je maag wilt vullen.

Het spreekt voor zich dat het spelen met de kannibalen half de strijd is, en iets dat je op de rand van je stoel zal houden vanaf het moment dat je de grenzen van het bos betreedt, tot het moment dat je het verlaat — of het nu is in een nep-boomhuis dat een kwart mijl van het oppervlak strekt, of in de brokstukken van een slechte vaartuig die door een andere overlevende is achtergelaten.

Zonen van het Bos is niet het gemakkelijkste spel om te spelen, dat is zo. Net als voorheen, moeten spelers bovenop verschillende “eenvoudige” behoeften blijven: honger, dorst en de behoefte om gezond te blijven in een wereld die voortdurend probeert je naar de rand van een mentale inzinking te duwen. Gelukkig voor jou is er een heel bos dat vol zit met voorraden en natuurlijke zeldzaamheden om dergelijke problemen aan te pakken; het is het vinden van de juiste gereedschap om ze te verkrijgen, dat het probleem is.

De Zoektocht Gaat Verder

Om je een beeld te geven, Zonen van het Bos speelt zich af enkele jaren na de gebeurtenissen van Het Bos. De CEO en oprichter van PuffCorp, Edward Puffton, samen met zijn vrouw en dochter, zijn vermist en worden verondersteld dood te zijn, wat heeft geleid tot een langverwachte zoek- en reddingsmissie die verschillende particuliere militaire contractanten naar de wortels van “Site 2” zal brengen — een tropisch gebied dat barst van de ongebruikelijke activiteit. Dit is waar jij, alleen of met maximaal acht andere gelijkgestemde personeelsleden, je reis zult beginnen — op weg naar het kloppende hart van het bos, en in de voetsporen van de ongelukkige familie.

Verhaaltechnisch gezien, is er niet veel om uit te pluizen, noch zijn er losse draden die gemaakt zijn om in een bepaalde volgorde te worden gescheurd. Voor het grootste deel is het gewoon jij, het bos, en een oneindig web van dingen om te doen, waardoor het minder een verhaalgedreven ervaring is, en meer een open-eindige zandbak met de keuze om verschillende wegen te volgen. Maar als je wel de voorkeur geeft aan de lore en avontuur die samenhangt met het verhaal, dan kijk je naar een goed dozijn of meer uren van kwaliteitsverhalen. Maar opnieuw, dat is amper het oppervlak krabben, en niet te vergeten de rijkdom aan inhoud die wordt gebundeld met zijn crafting, bouwen en exploratiewerk.

Ik zal dit zeggen: Zonen van het Bos is niet gemakkelijk om te kraken, vooral als je het speelt als een alleenstaande avonturier. Om het even, wanneer je een lokale nederzetting wilt plunderen, kunnen kannibalen je overweldigen en je kwetsbaar maken, vooral als je laag bent in munitie en gereedschap. Voeg hieraan toe dat het bouwen driemaal zo lang duurt om te voltooien, en het is gemakkelijk om te zien waarom multiplayer de voorkeur heeft.

Uitspraak

Zonen van het Bos is een uitstekende survival-crafting-game om een dozijn of meer uren in te steken, vooral als je vastbesloten bent om te bijten in iets dat zowel visueel aantrekkelijk als mechanisch onvergevingsgezind is. Toegegeven, het is niet het gemakkelijkste survival-spel om jezelf in te mengen, dubbel zo als je het type bent dat ‘s nachts jacht maakt en het leven speelt op een manier die dicht bij de borst ligt. Met dat gezegd, er is veel om van te genieten hier, en nog veel meer als je van base-bouwprojecten en schattingsexpedities houdt die mijlen ver strekken.

Laat het zo zijn dat, terwijl de survival-aspecten van het spel best solide en vrijlopend zijn, het verhaal zelf een beetje bot is, om het zo te zeggen, en dus, amper iets dat een kaars kan vasthouden tegen andere, meer verfijnde spellen van zijn soort. Echter, dit is niet zo veel van een probleem, aangezien de echte ervaring stationeert in zijn genre-definierende horrorcomponenten — knooppunten die, hoewel een beetje cliché en herhalend, een genot zijn om door te spitten, vooral wanneer je hand in hand loopt met een vriend of twee in zijn multiplayer-modus.

Om te zeggen dat Zonen van het Bos een gewassen versie van hetzelfde spel is dat in 2018 werd gelanceerd, zou niet eerlijk zijn. Zeker, het kader is er nog steeds, evenals de met bladeren bedekte locatie en zijn troep van kannibalistische inwoners — maar het is ook in ontvangst van betere gevechtsmechanieken, UI en een wereld die ongeveer vier keer groter is dan de vorige, waardoor het veel meer is dan een doorsnee 2.0 van Het Bos.