Saints Row Series Review (Xbox, PlayStation & PC)

Ik leerde lopen met Grand Theft Auto, maar ik leerde vliegen met Saints Row. Beperkt, maar moedig ambitieus en bereid om zijn dreigende schaduw te stillen, namen de ondeugende Third Street Saints een beslissing die uiteindelijk zou leiden tot een van de meest illustere vijandigheden in de geschiedenis van gamen: Grove Street versus Saints. Het was rond die tijd, na de lancering van het eerste hoofdstuk in Deep Silvers open-wereld-zandbak, dat een veld werd gecreëerd – een schaakbord dat, tenminste voor een tijdje, bestond uit twee belangrijke pionnen die streden om dominantie. Aan de ene kant had je Rockstar Games‘ posterkind – een serie die, tenminste voor de komst van de Saints, universele lof had geoogst over de hele wereld. Maar toen, aan de andere kant, had je de underdog – een ragtag jack-of-all-trades die leek op een levendige kloon, maar een speciaal ingrediënt had dat het net dat beetje aantrekkelijker maakte.

Er is een hek hier dat twee gewogen publieken heeft, waarvan er een met de mentaliteit is dat Saints Row beter was als een tong-in-de-wang-versie van zijn primaire invloed, en de andere meer gericht is op zijn evolutie als een onafhankelijke, zij het belachelijke superheld-achtige subsidiair. Eerlijk gezegd, ik zit op een achtbaan, in die zin dat ik me vaak meer richt op de ene kant van het genoemde hek, maar dan mijn trein van gedachten verander en kies voor de andere kant. De manier waarop ik het zie, heb je twee perfect gelijke tweedelige puzzelstukjes, waarvan er een gang-gebaseerde doppelgangers zijn (de eerste en tweede, dat wil zeggen), en de andere komische, bijna balsepene open-wereld-underlings met een volledig aparte toon die weinig tot geen verbinding heeft met de oorspronkelijke serie. Hoe je het ook wilt snijden, je kunt niet ontkennen dat Deep Silver weet hoe je mensen op het puntje van hun stoel houdt. Misschien is dat waarom het zo goed heeft gedaan. We kunnen het reboot gewoon negeren.

Van Saints tot Iconen

Natuurlijk, gezien de snelle vooruitgang van de Saints, was het onvermijdelijk dat Deep Silver uiteindelijk op een splitsing in de weg zou komen. Een dime-winkelbende werd gevormd, en voordat je het wist, was diezelfde bende getransformeerd in een media-imperium. Snel vooruit spoelen naar een paar jaar later, en die zelfde bende erfde op een vreemde manier superkrachten, en rivaliserende facties slaagden er op de een of andere manier in om te pivoteren naar buitenaardse levensvormen. Een vreemde reis, maar zoals ik al zei – het hield ons aan het gissen. De waarheid was dat, terwijl het nog een paar stappen verder had kunnen gaan, Deep Silver uiteindelijk besloot de stekker eruit te trekken en het systeem opnieuw op te starten. Die beslissing, helaas, was wat de doodsklok luidde voor een anders epische saga. De originele Saints waren uit, en de vrolijke hipsters waren binnen.

Terwijl ik nog steeds ambivalent ben over de beslissing om de Saints opzij te zetten ten gunste van een schoner, meer inclusief gezelschap, zal ik dit zeggen: Saints Row verloor zijn charme met de reboot. Het was bijna alsof Deep Silver niet de appelkar wilde omverwerpen, en daarom besloot dat het beter was om waakzaam en eenvoudig te blijven, in plaats van oude gewoontes te volgen en iets te doen dat een beetje “uit deze wereld” was, zogezegd. Het had niet moeten gebeuren, maar het gebeurde, en dat is iets dat de reputatie van de serie voor altijd zal bezoedelen.

Iconen tot As

Draai het terug naar een beetje, en je vindt vier echt briljante standalone open-wereldgames onder de schijnwerpers. Zeker, het derde en vierde hoofdstuk waren een beetje onorthodox, maar dat maakte ze slechte games niet. Integendeel, het maakte ze experimenten met originele kwaliteiten. Het superheldenschema was, eh, anders, maar het was ook geschikt voor de serie en de richting waarin het op het moment van zijn aankomst ging. Ik kan me niet voorstellen hoe het zou zijn geëvolueerd vanaf dat moment, maar opnieuw, het zou ons iets hebben gegeven om over na te denken. In plaats daarvan kregen we een zachte reboot, een saai en enigszins verlaten wereld, en een stel mensen met geen enkele definiërende kenmerken. En dat, echt, was Deep Silvers grootste fout: denken dat de serie nergens heen kon gaan in de nasleep van zijn bovennatuurlijke invloeden.

Vóór de nogal rampzalige nasleep van de reboot had Saints Row enkele echt fantastische functies – een volgepakte open-wereldspeelplaats, honderden banen en vreemde activiteiten, excentrieke gangleden en vreemde cameos, en een missionarisstructuur die zo goed was dat het toekomstige koningen in staat stelde om chaos en avontuur te vinden op de meest creatieve manieren denkbaar. Eerlijk gezegd, het derde en vierde hoofdstuk leverden op alle aspecten van dat blauwdruk tien keer zo veel. Maar het waren de eerste twee games die het format incuberen – de wereld en zijn enorme potentieel als een standalone-ervaring die de likes van Grand Theft Auto kon uitdagen en zijn eigen identiteit in zijn bloedbaan kon injecteren.

Natuurlijk zijn de tweede en derde aflevering in de Saints Row-serie van een geheel andere stijl en toon. Zoals het geval is, waar de eerste partij games een ruw en enigszins donker verhaal over gangoorlog en zandbak-mayhem leverde, kozen het derde en vierde hoofdstuk voor een wilde rit door het water met dubstep-geweren en aliens. En toch vonden beide een solide balans tussen stom bashful en humoristisch, pointlessly entertainend en memorabel. Het had nog een stap verder kunnen gaan, als Deep Silver open had gestaan voor het idee om de lore uit te breiden en de Saints naar een andere dimensie te brengen.

Uitspraak

Hoewel de doodsklok al lang en breed is geluid voor de Third Street Saints en de hoop van de franchise om ooit dat kenmerkende wuftigheid en geestige charme uit de as van zijn vierdelige saga te herstellen, zal Saints Row voor altijd een van de beste en meest memorabele open-wereld-zandbak-series aller tijden blijven. Zeker, het is een beetje “uit deze wereld” en verzonnen, maar dat is een beetje waarom we het liefhebben. Het is absurd en het is satirisch, en even komisch als het memorabel is.

Het is jammer, echt, dat Deep Silver niet in staat was om de Saints-universum verder te vormen met een handvol aanvullende trouwe sequels, maar het feit dat het nog steeds een stempel heeft gedrukt in het domein van het moderne zandbak-verhaal, is iets dat we moeten vieren. De Saints kunnen dood zijn, maar dat betekent niet noodzakelijkerwijs dat ze binnenkort vergeten zullen worden. Ik denk dat we dat kunnen zien als een overwinning voor Deep Silver en Volition.