Far Cry-serie Recensie (Xbox, PlayStation & PC)

Ubisoft heeft een zwak voor herhaling; het bloedt door de spleten en kloven van zijn sleepende marsen, radiotorens, rebellenkampen en zijn slakkegang–heldentropen die vaak vereisen dat je honderden keren dezelfde karweitjes doet om een impact te hebben op het slagveld. Far Cry is geen uitzondering, omdat het leunt op veel van dezelfde attributen als een Ubisoft-IP. Neem een willekeurig hoofdstuk in de sage, bijvoorbeeld. Eerlijk gezegd, het maakt niet uit in welke wereld je terechtkomt, omdat je bijna zeker kunt zijn dat er een tiran, een propaganda-gedreven natie en een bootlading aan kampen voor je zijn om te veroveren en een schijnbaar oneindig aantal torens om te beklimmen. Dat is, in het kort, de Far Cry-manier, en het kan niet schelen of je het leuk vindt of haat.

Het is vreemd, omdat ik bijna opgewonden ben om een nieuwe reis te beginnen met Far Cry. De waarheid is echter dat ik meestal de alledaagse aspecten van het vorige hoofdstuk vergeet en mezelf willens en wetens onderwerp aan dezelfde dingen, onbewust van het feit dat ik, vreemd genoeg, gewoon hetzelfde doe als eerder. De werelden zijn anders, dat is waar, maar hetzelfde probleem blijft bestaan: een boosaardige gouverneur die naar macht verlangt, en een rebellenalliantie die naar balans en sociale stabiliteit streeft. Het is hetzelfde verhaal, maar met een andere verflaag over de buitenkant. Afrika, Azië, de Amerika’s en bijna overal waar je twee vechtende facties kunt gooien en een vijftien uur durende schermutseling kunt creëren. Genoeg gezegd, Far Cry heeft een patroon hier, en het duurt niet lang voordat je tot de conclusie komt dat, ongeacht je positie op het spectrum, je bijna altijd werkt aan het bereiken van hetzelfde doel.

De Definitie van Voorspelbaarheid

Ondanks het feit dat het een uiterst voorspelbaar recept en veel van dezelfde ingrediënten heeft als uw standaard open-wereld-quelling-expeditie, weet Far Cry zijn reputatie als een solide first-person-shooter-saga met veel solide hooks en bevredigende gameplay-elementen te behouden. Naast zijn ruim bemeten kaarten en missietypen, heeft elke campagne ook zijn eigen collectie citeerbare personages (de definitie van het woord waanzin komt meteen in gedachten hier), en een ton aan zijmissies om je urenlang te laten schrapen tot ver voorbij de post-game-climax.

Als we het over het woord waanzin hebben, lijkt het wel ironisch dat een serie over het voltooien van dezelfde generieke taken ook een voorstander is van dezelfde definitie. Natuurlijk zou ik niet zeggen dat alle segmenten in de serie identiek zijn, hoewel de overeenkomsten tussen de zes afleveringen voorbij alle geloof zijn. En ik denk dat dat een van de slechtste dingen over Far Cry is: het feit dat het kiest voor het volgen van hetzelfde pad en een veilige weddenschap maakt, ondanks het feit dat het de ademruimte heeft om talloze mogelijkheden en verhaalpunten te verkennen. Dus, eerlijk gezegd, het is het middelpunt van de serie, maar het is ook ver verwijderd van wat de serie had kunnen hebben onder de juiste leiding. Met andere woorden, Ubisoft heeft het veilig gespeeld, maar eerlijk gezegd, had het veel verder kunnen gaan met de tools die het tot zijn beschikking had. Een gemiste kans, eigenlijk.

Vertrouwdheid Is Sleutel

Waarschijnlijk het beste aan elke Far Cry-game is zijn tirannen – de kolossale figuren die elke campagne doorbrengen met het kleineren van je inspanningen met brallende dialogen, mid-game-curveballs en genoeg handtekeningen om een novelle te vullen. Gegeven, de zesde aflevering ging een beetje te ver naar het zuiden, aangezien het de antagonist opzij zette in plaats van hem te houden als een aanwezige vijand, vergelijkbaar met, zeg, de derde, vierde en vijfde afleveringen. De vertrouwde plot en gameplay-hooks waren er, maar over het algemeen ontbrak het aan een pols om te concurreren met zijn voorgangers, met een enorme open wereld maar zonder echte dreiging of poëtische gerechtigheid om het te vullen. Helaas, één slechte eend maakt nog geen verrotte kippenhok.

Genoeg gezegd, Far Cry-fans zijn verdeeld in twee kampen, waarvan er een is die de mening is toegedaan dat de serie uiteindelijk zijn hoogtepunt bereikte bij de derde aflevering, en anderen die menen dat de serie nog veel wegen heeft om te verkennen. Tussen beide meningen, kan ik zelf niet helpen maar me afvragen of Ubisoft de kracht heeft om een nieuw hoofdstuk te creëren zonder in dezelfde generieke valkuilen te vallen. Waarschijnlijk heeft Ubisoft het mantra van, als het niet kapot is, repareer het dan niet. Dat gezegd hebbende, moet je jezelf de vraag stellen: hoeveel melk is er nog over in de melkkoe? Is de koe al dood?

Uitspraak

Terwijl Far Cry meer dan een decennium lang een koningmaker is geweest in het rijk van first-person-shooters, zijn we op een punt beland waarop Ubisoft de conceptie lijkt te hebben gereduceerd tot een cliché, met minder originele ideeën om de franchise levend en aantrekkelijk te houden en aantrekkelijke functies om je te laten twijfelen aan je vertrouwde veroveringen. Het is niet dat het een slechte serie is; het is gewoon dat het niet veel is geëvolueerd sinds zijn derde aflevering. Helaas heeft Far Cry niet veel moeite gedaan om zijn formule te veranderen sinds zijn eerste verschijning. Dit is niet om te zeggen dat het niet de stoom heeft om toekomstige releases te omvatten; het is gewoon dat het nodig heeft een nieuwe lease om uit zijn eigen boeien te breken.

Hoewel de werelden de neiging hebben om uit te breiden en de missies geleidelijk aan vleesiger worden met elk passerend hoofdstuk, is de bittere waarheid dat, ondanks het feit dat er meer bang voor je buck is, Far Cry een belachelijk herhalende IP is. Maak je geen zorgen, het is nog steeds een vermakelijke FPS met een ton aan fantastische functies, maar zonder enige echte variatie of moderne innovaties, ontbeert het helaas de kracht van een tijdloze anthologie. Er is hoop voor, zeker, maar zonder de ruimte om te manoeuvreren, is het moeilijk om je voor te stellen dat het meer zal worden dan een schatkist van redelijk generieke klonen zonder enige onderscheidende kwaliteiten.

Met alles wat hierboven is gezegd, is er een reden waarom Ubisoft blijft werken aan extra takken voor zijn Far Cry-saga. Wanneer alles is gezegd en gedaan, is het een serie die voorspelbaar is, maar veilig, herhalend, maar vermakelijk. En als er één ding is dat de mensen bij Ubisoft goed kunnen, is het het creëren van irritant herhalende, maar vreemd genoeg bevredigende sequels voor hun eigendommen.