Far Cry Serie Review (Xbox, PlayStation & PC)

Ubisoft heeft een zwakke plek voor herhaling; het druppelt door de spleten en kloven van zijn sleepende marsen, radiotorens, opstanden van rebellencampen en zijn slakkegangs-heldenprogressietropen die je vaak honderden keren moeten doen om een impact te maken op het slagveld. Far Cry is geen uitzondering, omdat het leunt op veel van dezelfde attributen als een Ubisoft-IP. Neem bijvoorbeeld elk hoofdstuk in de saga. Eerlijk gezegd, het maakt niet uit in welke wereld je terechtkomt, want je kunt bijna garanderen dat er een tiran, een propaganda-gedreven natie en een bootlading aan kampen voor je zijn om te veroveren en een schijnbaar oneindig aantal torens om te beklimmen. Dat is, in het kort, de Far Cry-manier, en het kan niet schelen of je het leuk vindt of haat.

Het is vreemd, omdat ik bijna opgewonden ben om een nieuwe reis te beginnen met Far Cry. De waarheid is echter dat ik meestal de alledaagse aspecten van het vorige hoofdstuk vergeet en mezelf vrijwillig onderwerp aan het zelfde ding, zonder me te realiseren dat ik, vreemd genoeg, gewoon hetzelfde ding opnieuw doe. De werelden zijn anders, waar, maar hetzelfde probleem blijft bestaan: een boosaardige gouverneur verlangt naar macht, en een rebelliealliantie streeft naar evenwicht en sociale stabiliteit. Het is hetzelfde verhaal, maar met een andere laag verf op de buitenkant. Afrika, Azië, Amerika en bijna overal waar je twee vechtende facties kunt neerzetten en een vijftien uur durende schermutseling kunt creëren. Genoeg gezegd, Far Cry heeft een patroon hier, en het duurt niet lang voordat je tot de conclusie komt dat, ongeacht je positie op het spectrum, je bijna altijd werkt om hetzelfde doel te bereiken.

De Definitie van Voorspelbaarheid

Ondanks het feit dat het een uiterst voorspelbare formule en veel van dezelfde ingrediënten heeft als uw standaard open-wereld-quelling-expeditie, Far Cry weet zijn reputatie te behouden als een solide first-person shooter-saga met veel solide haakjes en bevredigende gameplay-elementen. Naast zijn ruim bemeten kaarten en missievariëteiten, heeft elke campagne ook zijn eigen collectie citeerbare personages (de definitie van het woord waan komt meteen in gedachten), en een ton aan side-quests om je te laten schrapen voor een aantal uren verder dan de post-game climax.

Als we het hebben over het woord waan, dan lijkt het ironisch dat een serie over het voltooien van dezelfde generieke taken ook een voorstander is van dezelfde definitie. Natuurlijk zou ik niet zeggen dat alle segmenten in de serie identiek zijn, hoewel de overeenkomsten tussen de zes afleveringen meer dan geloofwaardig zijn. En ik denk dat dat een van de slechtste dingen over Far Cry is: het feit dat het kiest voor hetzelfde pad en een veilige weddenschap maakt, ondanks het feit dat het de ruimte heeft om talloze mogelijkheden en verhaalpunten te verkennen. Dus, eerlijk gezegd, is het het middelpunt van de serie, maar het is ook ver verwijderd van wat de serie had kunnen hebben onder de juiste leiding. Met andere woorden, Ubisoft heeft het veilige spel gespeeld, maar eerlijk gezegd, had het veel verder kunnen gaan met de tools die het tot zijn beschikking had. Een gemiste kans, eigenlijk.

Vertrouwdheid Is Sleutel

Waarschijnlijk het beste aan elke Far Cry-game is zijn tirannen – de monolithische figuren die elke campagne doorbrengen met brallende dialogen, mid-game curveballs en genoeg handtekeningen om een novelle te vullen. Gegeven, de zesde installatie ging een beetje te ver naar het zuiden, aangezien het de antagonist opzij zette in plaats van hem als een aanwezige vijand te houden, net als, zeg, de derde, vierde en vijfde installaties. De vertrouwde plot en gameplay-haakjes waren er, maar over het algemeen ontbrak het aan een puls om te concurreren met zijn voorgangers, met een enorm open wereld, maar zonder enig gevoel van bedreiging of poëtische gerechtigheid om het te vullen. Helaas, één slecht ei maakt niet noodzakelijk een bedorven kippenhok.

Genoeg gezegd, Far Cry-fans zijn verdeeld in twee scholen van gedachte, waarvan er een is die de notie ondersteunt dat de serie uiteindelijk zijn hoogtepunt bereikte bij de derde installatie, en anderen vinden dat de serie nog veel wegen heeft om te verkennen. Tussen beide meningen kan ik mezelf niet helpen maar me afvragen of Ubisoft de macht heeft om een nieuw hoofdstuk te incuberen zonder in dezelfde generieke valkuilen te vallen. Waarschijnlijk heeft Ubisoft het mantra van, als het niet kapot is, repareer het dan niet. Dat gezegd hebbende, moet je jezelf de vraag stellen: hoeveel melk is er nog over in de melkkoe? Is de koe al dood?

Uitspraak

Terwijl Far Cry meer dan een decennium lang een koningmaker is geweest in het rijk van first-person shooters, zijn we op een punt gekomen waar Ubisoft ogenschijnlijk het concept heeft teruggebracht tot een cliché, met minder originele ideeën om de franchise levend en aantrekkelijk te houden en aantrekkelijke functies om je te laten twijfelen aan je vertrouwde veroveringen. Het is niet dat het een slechte serie is; het is gewoon dat het niet veel is geëvolueerd sinds zijn derde installatie. Helaas heeft Far Cry niet veel moeite gedaan om zijn formule te veranderen sinds zijn eerste verschijning. Dit wil niet zeggen dat het geen stoom heeft om toekomstige releases te omvatten; het is gewoon dat het nodig heeft een nieuwe lease om uit zijn eigen boeien te breken.

Hoewel de werelden tendens hebben uit te breiden en de missies geleidelijk aan vleesiger worden met elk passerend hoofdstuk, is de bittere waarheid dat, ondanks het feit dat er meer bang voor je buck is, Far Cry een belachelijk herhalende IP is. Maak je geen zorgen, het is nog steeds een vermakelijke FPS met een ton aan fantastische functies, maar zonder enige variatie of moderne innovaties, ontbreekt het aan de kracht van een tijdloze anthologie. Er is hoop voor het, zeker, maar zonder de ruimte voor manoeuvre, is het moeilijk om je voor te stellen dat het meer zal zijn dan een schat aan vrij generieke klonen zonder enige definiërende kwaliteiten.

Met alles wat hierboven is gezegd, is er een reden waarom Ubisoft blijft werken aan extra takken voor zijn Far Cry-saga. Als alles is gezegd en gedaan, is het een serie die voorspelbaar is, maar veilig, herhalend, maar vermakelijk. En als er één ding is dat de mensen bij Ubisoft experts in zijn, dan is het het creëren van irritant herhalende, maar vreemd genoeg bevredigende sequels voor hun eigendommen.