Resident Evil Serie Review (Xbox, PlayStation & PC)

Resident Evil is veel, veel dingen, maar bovenal is het een goede wijn die met de jaren alleen maar beter wordt. Het is een tijdcapsule, als je wilt, waar ik met plezier aan terugdenk wanneer ik nadenk over de jaren negentig – een tijdperk waarin irritante camerahoeken en duivelse voice-acting gewoon waren, en ogenschijnlijk nonsensische puzzels verplicht waren om de illusie te creëren dat het medium een stuk technischer was dan de verhaallijn. Heck, als ik aan een van de draden van de eerdere iteraties trek, worstel ik zo zelden met de plotpunten of de wendingen. In plaats daarvan denk ik aan de talloze keren dat ik mijn kin zou krabben en me afvragen over het doel van een puzzelstuk. Maar dat is niet alles wat ik denk. Nee, ik denk ook aan de intense ontmoetingen met Nemesis op de brandende straten van Raccoon City, of de zware gevechten met een licker op een snel treintje. Eerlijk gezegd, die herinneringen zijn nog steeds diep in me verankerd, en ik zou het niet anders willen.

Resident Evil mag zijn uitbraakformule over de hele wereld hebben verspreid, en zeker, het heeft een voorstander van het hergebruiken van veel van dezelfde personages en verhaalelementen sinds zijn eerste incarnatie. Dat gezegd hebbende, vind ik vaak dat Resident Evil, ongeacht zijn keuze van setting, protagonist of antagonist, meer dan capabel is om zijn wereld levend te houden met verse ideeën. In feite, sinds de komst van de vierde hoofdserie, is de anthologie alleen maar geëvolueerd en heeft het meer kanalen toegevoegd om zijn bloed te laten stromen, met iteraties die hun tanden hebben gezet in een ton aan succesvolle synergies en standalone verhalen. En, waarheid gezegd, Capcom heeft zijn ambities niet onder stoelen of banken gestoken om het genre te omhullen met een breed scala aan zombie-geïnfecteerde uitbraakscenario’s. Laat ons niet vergeten dat, naast de rijkdom aan hoofdseries, we ook Code: Veronica, Outbreak, en, voor het gemak, The Umbrella Chronicles hebben om over na te denken.

De uitbraak geboren

Natuurlijk is er een reden waarom Resident Evil een ijzeren reputatie heeft, en dat is niet alleen omdat het heeft geholpen om de moderne zombie te populariseren, maar ook omdat het heeft geholpen om een geheel nieuwe wereld van survival horror te baren en te revolutioneren – een term die het heeft gemunt na de gevolgen van eerdere Capcom-cultfavorieten à la Alone in the Dark. Met een strenge blik op innovatie, greep de initiële sequentie aspecten die, tenminste op dat moment, niet dominant waren in de markt. En het was vanwege die natuurlijke verschuiving in richting – een verschuiving naar horror en puzzels, inventarisbeheer en gevechten – dat Resident Evil eeuwig leven vond, en met het, de massale volging van een hele generatie.

Het is voldoende om te zeggen dat, sinds zijn populariteit, Resident Evil veel verbeteringen heeft ondergaan, zoals zijn natuurlijke neiging naar een derde-persooncamera-systeem, en zijn algemene tolerantie voor een soepeler, minder schokkerig gevechtssysteem, om er maar een paar te noemen. Maak je geen zorgen, er zijn nog steeds veel irritante gebieden waar de oorspronkelijke hoofdstukken ernstig in tekortschoten, maar op dat moment was het niet zozeer een probleem als het een ongekarteerde frontier was die open lag voor exploratie en manipulatie. En om de credits waar ze toebehoren te geven, slaagde Capcom erin om zijn zwakke punten op te bouwen met een ton aan geweldige technische verbeteringen, die uiteindelijk leidden tot de ontwikkeling van een ijzeren in-house-engine en een handtekening-blauwdruk die later talloze beginnende franchises zou inspireren om hetzelfde pad te volgen. Met andere woorden, Capcom baande de weg voor de toekomst van survival horror, ondanks zijn eigen fouten en technische haperingen.

Horror, onsterfelijk

De serie als geheel heeft veel terrein bestreken sinds zijn formele debuut op PSX, met titels die nieuwe verhaallijnen, personages en dilemma’s hebben toegevoegd om een grandioos verhaal te formuleren met een ton aan lore om uit te pakken. Bovendien heeft het een breed scala aan gameplay-stijlen uitgeprobeerd, met zijn brood-en-boter-PSX-stijl als fundament voor zijn gouden tijdperk en, meer recent, zijn first-person-survival-horror-hoofdstukken. Maar wat indrukwekkend is aan al dit, is dat Resident Evil, ongeacht het ontwerp of de perspectief, altijd coherent is gebleven in zijn eigen recht, met elk hoofdstuk dat in ontvangst heeft genomen van alle dezelfde handtekening-elementen die oorspronkelijk in zijn eerste release waren. Feit is, ik heb nog geen spel in de serie ontmoet dat niet die handtekening-kwaliteiten heeft behouden.

Wanneer alles is gezegd en gedaan, is er een klein beetje voor iedereen in Resident Evil. Het is een thought-provoking puzzler; het is een rigoureus gecreëerd survival-thriller; het is een intense actie-georiënteerde horror; het is een jack-of-all-trades-franchise die waxes compelling, zij het cliché verhaallijnen en personages met pulpy chemie. En het beste deel is, het is een franchise die continu evolueert, met zijn eigen unieke formule die fungeert als een poort naar een overvloed aan sequels en spin-offs. Eerlijk gezegd, niet veel andere series kunnen dat evenaren.

Uitspraak

Sinds Resident Evil het survival-horror-genre in 1996 heeft gemunt, is de franchise in een voortdurend evoluerende opwaartse richting gegaan, met zijn uitgebreide collectie iteraties die zijn kracht als een ware kracht tonen die moet worden gerekend onder ervaren spelers en beginnende ontwikkelaars. Het is, in zekere zin, een sneeuwbaleffect met het potentieel om monolieten te beïnvloeden – een pionier met het vermogen om te inspireren, uit te breiden en ongegeneerd zijn eigen plateau te veroveren. En zeker, terwijl je zou kunnen argumenteren dat het niet voor iedereen is, is er gewoon geen ontkennen van het belang van de serie en zijn waarde als franchise. Heck, er is een reden waarom het wordt gemarkeerd als een van de meest populaire, bijna cult-achtige torchbearers in de wereld. Eerlijk gezegd, voelt het alsof ik alleen maar het vuur aanwakker en rook blaas in zijn richting – maar met een goede reden.

Er is een enorm potentieel voor Resident Evil om te pivoteren naar talloze verschillende scenario’s in de toekomst, dat is evident. De vraag is, zal de serie blijven trouw aan zijn wortels, of zal het goed gebruik maken van zijn eeuwig leven om de scope te verbreden en verder te gaan dan het bereik van Raccoon City? Het lijkt erop dat alleen de tijd zal uitwijzen.