Alsjeblieft, Raak het Kunstwerk Aan 2 Recensie (PC)

Er is een oud gezegde: als het niet kapot is, repareer het dan niet. Tenzij, natuurlijk, het wel kapot is, in welk geval je het wel moet repareren – por het aan met skeletachtige handen of een paar botten vingers voor een nog groter effect. Dit is, in het kort, de basisopzet voor Please, Touch the Artwork 2: er is een reeks niet zo kapotte kunstwerken, en een wanhopige skelet die, om een of andere reden, door de gangen van een museum wil lopen en door de druppels en dropletjes van dergelijke acryl-beschilderde schilderijen. Het is een eenvoudig concept, en terecht, gezien het een product is van een enkele geest – een geest die ook toevallig een prima oog heeft voor 20e-eeuwse kunst, om nog maar te zwijgen.

Voor het record, Please, Touch the Artwork 2 is een gratis te spelen spel dat momenteel beschikbaar is op Steam, zonder advertenties en DLC-loos. Gezien het niet het langste spel ter wereld is, maar waar het ontbreekt aan diepte, maakt het dat zeker goed in een aantal andere opzichten – zijn moderne kunst, dat is de drijvende factor van de groep. Het is ook een eenvoudig spel om doorheen te gaan, een spel dat zo eenvoudig is, dat iedereen van de leeftijd, en ik citeer, “12-99” erin kan bijten en spelen tot het bittere einde. Dus, dat is een plus.

Om een lang verhaal kort te maken, als je wel overweegt om de sequel van Thomas Waterzooi’s Please, Touch the Artwork te kopen, maar nog niet hebt besloten, lees dan verder. Hier is alles wat je moet weten over de nieuwste entry in de indie search-and-find-serie voor PC.

De Regels Breken, Niet de Botten

Het doel van Please, Touch the Artwork 2 is heel eenvoudig: bepaalde objecten in een van de schilderijen markeren en onze skeletvriend helpen om van de ene locatie naar de andere te lopen en tegelijkertijd een overkoepelend verhaal te ontrafelen dat verband houdt met de creaties van de kunstenaar. Het is een search-and-find-spel, en dus kun je verwachten dat je een eerlijke hoeveelheid verborgen snuisterijen en andere sluwe dingen tegenkomt. Naast de voor de hand liggende taak om een aantal voorwerpen in elk schilderij te vinden, is er ook de kwestie van onze protagonist door een reeks omgevingen te leiden – een taak die een scherpe blik en een nieuwsgierige geest vereist om te weten waar je moet klikken en wat je moet ontgrendelen om dieper in het rijk te komen.

Voor het grootste deel is het spel heel eenvoudig, aangezien het meer of minder is samengeperst in hapklare mini-spellen, die vaak niet meer dan één stap vereisen dan simpelweg een lijn van het ene ankerpunt naar het andere te slepen, of belangrijke objecten te markeren die verband houden met een overkoepelende puzzel of verzoek. Er is niet veel variatie hier, maar dan, als een indie-spel dat niet verder gaat dan een zestig minuten durende reis, is het niet iets waar we echt over kunnen klagen.

Een Helpende Hand

Terwijl de meeste puzzels vrijwel vanzelfsprekend zijn, kunnen sommige ervan een beetje moeilijk zijn om te kraken – vooral als dergelijke puzzels een beetje terugspoelen of enkele willekeurige invoer vereisen. Met dat gezegd, biedt het spel gelukkig een nuttig ingebouwd hintsysteem, een dat de hele oplossing voor je uitschildert aan de onderkant van het scherm. Gezien het de immersie een beetje verstoort, voorkomt het ook dat je tot stilstand komt en naar strohalmen grijpt – wat altijd een welkome toevoeging is, zelfs in puzzelspellen.

Mechanisch gezien is er niet veel om je hoofd omheen te wikkelen; het is gewoon een kwestie van wijzen, klikken en een cursor van de ene locatie naar de andere slepen. In een typische object-vindstijl omvat de bulk van het spel het schrobben over de richels en spleten van een schilderij, het verzamelen van een van de sleutelitems en het combineren ervan om een kloof tussen twee locaties te overbruggen of om een nieuw stuk van het doek te maken dat mogelijk een aanvullende aanwijzing bevat.

Voor het grootste deel gaat het erom van A naar B te gaan, maar elke keer als een schilderij je terug moet sturen in de tegenovergestelde richting. Bijvoorbeeld, een puzzel vereist dat je emmers verzamelt om een lek uit een boot te verwijderen, wat alleen kan worden gedaan door naar verschillende andere schilderijen te gaan en er een beetje in te rommelen. Het is niets al te complex, maar het vereist wel wat extra tijd en moeite, en niet te vergeten een scherpe blik.

Een Liefdesbrief aan de Kunst

Waar de meeste puzzelspellen voor een gemoderniseerde kunststijl kiezen, richt Please, Touch the Artwork zich op een andere curator van werk – een Belgische surrealistische schilder die, naar mijn kennis, een van de meest interessante stukken werk maakte tijdens de 20e eeuw. Dit is, op zijn manier, waar het spel voor is: een interactieve eerbetoon aan een 20e-eeuwse kunstenaar wiens werk, hoewel grotendeels onbekend bij een jongere generatie, nog steeds relevant is vandaag de dag.

Tijdens de zestig minuten durende reis worden spelers uitgenodigd om in de voetsporen van de overleden schilder te lopen – een spoor dat loopt door enkele van zijn vroegere, minder bekende stukken, naar enkele van de latere, veel prominentere stukken die hielpen om het thema te revolutioneren en de weg te banen voor toekomstige generaties. Daartoe is het evenveel een verhaal-gedreven eerbetoon aan de kunstenaar als het een doorsnee puzzelspel is met een hoop surrealistische fragmenten en ongebruikelijke personages. En hoewel een groot deel van dat alles een kleine rol speelt in de algehele ontwerp van het spel, is het redelijk om te zeggen dat Please, Touch the Artwork een echte liefdesbrief is aan de nalatenschap van de maker.

Ik zal mijn handen opsteken en zeggen: ik was nooit echt bekend met het werk van de kunstenaar, om te beginnen, en dus, na door de kist van schilderijen te hebben gelopen, ben ik geneigd om credits te geven waar credits toebehoren. Zijn puzzels mogen dan niet zo memorabel zijn geweest, maar zijn gekozen kunststijl was iets waar ik me onmiddellijk toe aangetrokken voelde – zelfs toen ik me weinig tot niets herinnerde van zijn bestaan.

Uitspraak

Please, Touch the Artwork 2 is een eenvoudig, netjes gesneden, search-and-find interactief kunststuk dat even mooi is als het raar is. Nogmaals, het is niet het dikste puzzelspel ter wereld, maar gezien het feit dat het een gratis te spelen spel is, en een dat fungeert als een eerbetoon aan de moderne kunst, is het moeilijk om het neer te schieten als een pure geldverdiener. Het is veel meer dan dat, echt, en dus, als het een korte wandeling door een schatkist van portretten en kunstzinnige decorstukken is die je zoekt, dan zul je een flinke hoeveelheid bits en beetjes vinden om je voor een korte tijd bezig te houden.

Het goede nieuws is dat je geen doorgewinterde fan van puzzelspellen hoeft te zijn om te genieten van wat hier wordt aangeboden, aangezien de meeste, zo niet alle, obstakels in zijn banket eenvoudig zijn op te lossen en, om nog maar te zwijgen, perfect verteerbaar. En zelfs als ze dat niet zijn, betekent het feit dat er hints zijn om je in de goede richting te sturen, dat je nooit helemaal stil staat of op zoek bent naar antwoorden.

Wat de toekomst van de serie betreft, is dat nog een beetje een mysterie. Met dat gezegd, als de ontwikkelaar besluit om bij hetzelfde recept te blijven voor een derde deel, dan is het zeker even uitnodigend als zijn voorgangers.