Laatste Man Zittend Recensie (PC)

Het ging van onschuldig waterkoelerpraatje naar corporate oorlog in ongeveer vier seconden plat. Eerlijk gezegd denk ik niet dat er ooit tijd was voor een mondelinge waarschuwing; de grote baas wilde oorlog, en ze wilden dat iedereen deel zou nemen aan hun teambuilding-oefening. Ik wilde het uitpraten, maar Last Man Sitting zei me dat praten goedkoop was, en dat de enige manier om te reageren op een backlash was om mezelf aan een kantoorstoel vast te binden en enkele misselijkmakend pompeuze skateboardtrucs uit te voeren die zelfs degenen als Rodney Mullen zouden doen blozen. Ik “snapte” het niet, maar als een hond met een bot, achtervolgde ik het idee dat vredesonderhandelingen, blijkbaar, beter geschikt waren voor agressieve diplomatie. Ik wist nooit echt waarvoor ik vocht, maar dat weerhield me er niet van om een IKEA-kantoorstoel uit elkaar te halen en hem te bewapenen met schroot en een geweer.

Last Man Sitting was als getuige van een staking in een corporate kantoor, waar medewerkers vastbesloten waren om zaken in eigen handen te nemen. Ik denk dat het, in zekere zin, een beetje was als een disciplinaire hoorzitting, maar in plaats van een professioneel en hoffelijk gesprek tussen twee mensen, was het een brutale en onbeleefde rebellie die leidde tot een van degenen die dingen een beetje te ver doorvoerde. Als een van die mensen, kon ik niet helpen maar me aan te sluiten bij de opstand tegen de gevestigde orde. Ik kon me niet voorstellen waarom dingen zo dramatisch verliepen, maar na vijftien minuten, kon het me eerlijk gezegd niet schelen. Twintig minuten later had ik een kantoorstoel, een wapen, en tweehonderd synergies om mee te experimenteren. Ik had misschien mijn kans op een langverwachte promotie verloren, maar op dat moment was het creëren van chaos de beste manier om drievoudig overwerktijd te verdienen.

Geloof het of niet, Last Man Sitting is niet alleen een spel over het malen op fotokopieermachines of het loslaten van furieuze projectielen op geestloze robotcollega’s. Nou, het is dat wel, maar het is ook veel meer dan dat. Als iets, is het een wilde PvP-vrije-voor-alles waarin meedogenloze kantoorwerkers in een vlaag van volatiele concurrentie met stoelen, sabels en meer dan tweehonderd vaardigheden om hun rebellische woede te voeden. Denk Fortnite ontmoet Sunset Overdrive, en je zou een vaag idee moeten hebben van waar we het over hebben. Misschien is dat de beste manier om het te beschrijven. Het is een kantoor-gebaseerd PvP-spel dat groot is in bombastische geweld en nog groter in corporate vetes. Het is belachelijk, nonsensicaal, en net zo zinloos als een nietje met een metaalgebrek.

Er is veel om je hoofd omheen te wrappen. Gegeven, er is niets bijzonders “uit de gewone” in termen van doelen of vooruitgang, aangezien het spel is, in het kort, een gecondenseerd Battle Royale-spel dat zijn vier muren om een vertrouwde kantooromgeving bouwt. Nee, er is meer aan het dan dat het een enorme verscheidenheid aan wapens, vaardigheden en levende apparaten biedt. Zie, terwijl het spel je de kans geeft om het uit te vechten met je eigen rusteloze collega’s, is het primair doel, eigenlijk, om poëtisch te zijn met een kogelhel – een wereld waarin kantoorbenodigdheden losgeslagen zijn en golven van onwaarschijnlijke vijanden bovennatuurlijke krachten ontwikkelen. Het is veel om in te nemen, maar blijf bij ons.

Het idee is simpel: een speler daalt neer op een kantoor, bewapent zijn stoel met verschillende voordelen en vaardigheden, en betreedt een chaotische kamer om te hakken, te snijden en te vernietigen vijanden in een golf-achtige manier voordat hij meer Power Ups, wapens en upgrades krijgt om moeilijkere vijanden aan te pakken. Het is een eenvoudige setup die je ongetwijfeld eerder hebt gezien. Het gebeurt toevallig dat deze wereld een paar extra explosies en oogverblindende visuele effecten heeft. Het is geen cinematografisch meesterwerk; het is gewoon veel om te verwerken, vooral wanneer je actief honderden flailende obstakels en drones tegelijkertijd tegenkomt. Maar laat dat je niet afschrikken, want om eerlijk te zijn, kan het best aangenaam zijn voor de ogen. Soms.

Terwijl het totale spelverloop net zo dom is als je je kunt voorstellen, Last Man Sitting maakt voor een irritant bevredigend spel met een hoop replay-waarde. Met dank aan zijn gemuteerde vijandtypen en bergen potentieel voordelen en stoel-gebaseerde upgrades, heeft het de capaciteit om je gedachteloos afgeleid te houden voor een handvol uren. Natuurlijk, het is niet het grootste spel in de wereld, noch is het een spel dat een flinke klap uitdeelt met allerlei kaarten en spelmodi. Echter, het weerspiegelt de prijs, die, om eerlijk te zijn, een stuk goedkoper is dan je standaard PvP-battler. De vraag is, is het waard om in te klokken?

Oordeel

Last Man Sitting baadt in de domme capriolen van een goed ouderwets PvP-corridorspel in een poging om je een goed lach te geven ten koste van zijn stupiditeit en gebrek aan inhoud. Zijn biomen zijn zeker klein, en het is niet zo gepolijst als een big-budget Battle Royale-hoofdstuk. Toch, voor wat je betalen voor, biedt het een schone en vreemd charmante ervaring die je voor een aantal uren kan laten rondrijden. Om die reden alleen al, zou ik zeggen dat het een waardig PvP-spel is, zelfs met het gebrek aan vlees op zijn botten.

Het is vroeg, en er is nog veel tijd voor Last Man Sitting om zichzelf te leren kennen en mogelijk enkele nieuwe poorten te openen voor toekomstige updates en uitbreidingen. Wat betreft de vraag of het de capaciteit en flexibiliteit heeft om een solide en, belangrijker, evergreen online multiplayer shooter te hosten, is een andere vraag, hoor. Voor wat het waard is, zou ik zeggen dat het alle juiste assets op zijn plaats heeft. Echt, het heeft alleen de steun van zijn fanbase nodig om het te helpen doorbreken in de mainstream. Tot dan, zullen we onze adem inhouden en hopen dat het de verwachtingen overtreft in de komende weken.