iDigging Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Ik zou liever de grond uit mijn achtertuin scheppen dan naar relatietherapie gaan. Of tenminste, dat is wat ik word verteld in iDigging, hoe dan ook. Omdat laten we eerlijk zijn, niemand houdt van het idee om zijn geliefde te verliezen aan de buurman naast de deur. Maar wat mensen wel leuk vinden, is het idee dat er schatten liggen onder de oppervlakte van hun eigen huis. Het is een pipedroom – een mirage die weinig tot geen gelukkige einde heeft, waar. Maar voor sommige onwillige mensen die van het idee houden om in het middelpunt van een slachtofferloze succesverhaal te staan, is het genoeg om hen te stimuleren en hun verlangens te doen groeien om hun handen een beetje vuil te maken.

Het gaat als volgt: een echtgenoot – mijn echtgenoot, helaas – heeft me verlaten voor de buurman, niet omdat ik geen motivatie heb om offers te brengen voor ons huwelijk, maar omdat ik geen dollar over heb en ik een gapende hole in de achtertuin heb die verondersteld wordt een schat te herbergen die ik maar niet kan opgraven. Met hen uit de weg, kan ik me bezighouden met dringender zaken, zoals de leegte die in de tuin hangt en een magisch tapijt dat, om de een of andere reden, steeds weer op mijn stoep verschijnt om me te “helpen” de steeds groter wordende put van spijt te verhullen. Het lijkt bijna op de ideale tijdsbesteding – een kortetermijnoplossing voor een langetermijnhuwelijkscrisis. Of tenminste, het zou zijn, als de buurman niet constant zou nieuwsgierig zijn en openlijk zou dreigen de politie te bellen.

iDigging is een beetje zoals The Great Escape, in die zin dat je je vrije tijd besteedt aan het scheppen van aarde en het uitbreiden van je achtertuinlabyrint, en de resterende uren aan het verhullen van je werk om te voorkomen dat de politie vrolijk op je deur klopt om een hamer recht in je ogenschijnlijk onschuldige project te slaan. En dat is ongeveer wat je hier doet: een gat graven en apparatuur upgraden – boren en explosieven, bijvoorbeeld – om je te helpen nog dieper te graven, en gebruik te maken van verschillende tools – tapijten en waakhonden, natuurlijk – om je te helpen een deksel op je achtertuinavonturen te houden. Met een vervelend nieuwsgierige buurman aan de ene kant van het hek, en een constante herinnering dat je een krater op heilige grond aan het graven bent, vind je jezelf met een vrij moeilijke taak. Maar hey – schat. Wie maalt erom, eigenlijk? Als je je best doet, zou het de moeite waard moeten zijn. Of niet soms? Of niet soms.

Als je bekend bent met graven games zoals A Game About Digging a Hole, dan weet je waarschijnlijk het basisgameplay dat hieraan vastzit. Aanvankelijk heb je weinig – een armzalig graafwerktuig en een leeg huis met geen ruimte om je innerlijke Feng Shui te laten zien. Echter, als je dieper in de tuin graaft, begin je ertsen en andere natuurlijke zeldzaamheden te ontdekken die je kunt verkopen in ruil voor betere apparatuur, huisverbeteringen en stealth-upgrades die je kunnen helpen om onder de radar te blijven terwijl je je taken uitvoert. En voor het grootste deel is dat je enige ware liefde: een eenvoudige haak die je weinig meer vraagt dan om te graven, te verkopen en je weg terug te bouwen naar de schijnwerpers.

Wat iDigging onderscheidt van andere graven games van zijn soort, is zijn verhaal. Ja, het is een beetje bot en zo transparant als een verwaterde iglo. Toch doet het een poging om je een beetje meer context te geven over wat het is dat je doet. Een buurman met nieuwsgierige ogen; een echtgenoot die denkt dat je een idioot bent; en een constante dreiging die je ervan weerhoudt om gewoon je eigen terrein om te ploegen. Maak me niet wijs, het is nog steeds hetzelfde oude graven met dezelfde incrementele routines. Maar, ik kan credit geven waar credit due is en zeggen dat, voor een spel dat in de gebruikelijke valkuilen trapt, het wel een van de betere spellen van zijn soort is.

iDigging is, bovenal, een langzaam spel dat geduld beloont boven elke andere vaardigheid of oefening. Het is niet het soort actievolle archeologische opgraving die je zou verwachten in een Indiana Jones-film, noch is het een spel dat je vaak voor verrassingen zet om je op je tenen te houden, trouwens. Het is langzaam, en vaker wel dan niet een beetje saai. Maar het zijn de kleine beetjes en stukjes hier die het allemaal des te leuker maken, zoals de stealth-aspecten en de nieuwsgierige ogen die het op zich nemen om te voorkomen dat je je achtertuinavonturen uitvoert. Er is ook een goede hoeveelheid verborgen schatten, schatten, tool-upgrades en meubelstukken die je kunt verkrijgen, dus het maakt het hele proces nog nuttiger en makkelijker om bij te blijven. Is er een punt aan al dit? Eh, niet echt. Dat gezegd hebbende, iDigging geeft je veel om naar te streven, en ik denk dat dat het meest belangrijk is hier – dat er een doel is om na te streven. De vraag is, is het risico de moeite waard?

Oordeel

iDigging graaft rond in de aarde in een poging om leven te blazen in een vertrouwde wereld van begraven ertsen en ontvlambare schatten waar zwaar heen en weer graven vaak wordt beloond met kleine overwinningen en het af en toe optreden van een sequens waarin je kunt voelen dat de vruchten van je arbeid uit de aarde borrelen. Hoewel vaaglijk vergelijkbaar met de meeste graven games op de markt, maakt zijn inclusie van een verhaal en een stealth-gebaseerd element het tot een opvallende neef op zijn gekozen familiestam. Maak me niet wijs, het is nog steeds hetzelfde oude graven met dezelfde incrementele routines. Maar, ik kan credit geven waar credit due is en zeggen dat, voor een spel dat in de gebruikelijke valkuilen trapt, het wel een van de betere spellen van zijn soort is.

Als je een fan bent van A Game About Digging a Hole of Backyard Digger (of gewoon elke andere graven game die een schop en een tuin vol ertsen inhoudt), dan is het waarschijnlijk dat je iDigging leuk zult vinden en naar schatten zult zoeken in deze ondergrondse doolhof. Natuurlijk, ik zou geen perfect spel verwachten, aangezien het eruitziet en speelt zoals je zou verwachten, met enkele vrij ongunstige mechanismen en een beetje grafische rommel die je regelmatig uit het beeld kan halen. Echter, als je een blinde oog kunt sluiten voor de eentonige routine en een paar technische problemen, dan zou je wel een reden moeten kunnen vinden om langer te blijven. Nou, laten we hopen, in ieder geval.