Hitman-serie Recensie (Xbox, PlayStation, Nintendo, Mobiel & PC)

Hitman stelt de standaard met zijn creatieve benadering van moorden en tactische executies, niet als een pionier in zijn vak, maar als een alleskunner IP met de formidabele complexiteit van een open-eind sandbox met oneindig veel mogelijkheden. Het voert je niet aan de hand, en het vertelt je zeker niet hoe je een Bond-achtige superschurk moet imiteren. In plaats daarvan geeft het je een korte tijd om een plan te smeden, en een glimp van wie je zou moeten zijn, buiten het bereik van de scope. In tegenstelling tot de meeste van je moord-gebaseerde stealth-shooters, geeft Hitman je geen broodkruimels om te volgen; integendeel, het maakt een gewoonte van het verspreiden van zijn kruimels over grote afstanden, en het vertelt je dat, om je doelen te bereiken, je ofwel buiten de gebaande paden moet denken, of de gelukkigste kale moordenaar in de kamer moet zijn. En weet je wat? Ik zou het niet anders willen.

Over het algemeen is Hitman op een heel andere spectrum dan de meeste stealth-spellen, niet vanwege zijn omvangrijke catalogus en universele erkenning, maar omdat het geen gewoonte maakt om een orthodoxe gameplay-ervaring te bieden. Meer specifiek, het zet je niet op een lineaire pad en duwt je door het hele proces. In plaats daarvan geeft het je een vaag idee van wat je probeert te bereiken, en dan vertelt het je om je eigen meesterwerken te creëren, terwijl het vanaf de zijlijn toekijkt. Op geen enkel moment hoeft het slim of professioneel te zijn; het hoeft alleen maar te werken — zelfs als het betekent dat je een letterlijke jack-in-the-box bent voor een verrassingsverjaardagsfeestje. Maar dat is een andere moordverhaal voor een andere keer.

Wanneer het gaat om het knokken voor creatieve mogelijkheden en niet-lineaire oplossingen voor het bereiken van doelen, Hitman schrijft praktisch het boek, met zijn dynamische progressie en open-eindige gameplay die een unieke en immersieve ervaring biedt die voelt als een nieuwe avontuur met elke contract. Hoewel het een vergelijkbare interface en alle gangbare tropen van een hoofdstuk in de rollende serie heeft, is elke missie duidelijk verschillend van zijn verwanten, met originele locaties, doelen, overwinningsvoorwaarden en kansen om je taken te onderzoeken en uit te voeren op een manier die past bij je gameplay-stijl. En wanneer ik “creatieve” mogelijkheden bedoel, bedoel ik niet alleen dat het je toestaat om te experimenteren met een repertoire aan wapens en gadgets, maar een hele wereld van imaginaire ideeën — rollenspel, bijvoorbeeld, dat een enorm deel van de ervaring uitmaakt.

Hitman is een serie die je meer of minder kunt doorlopen en in een paar dagen kunt afmaken. Maar door dat te doen, zou je het niet ervaren; je zou over ongeveer negentig procent van het materiaal heen kijken. Zie, terwijl elk deel van de saga je de optie geeft om je speelgoed uit de box te gooien en havoc te veroorzaken onder de algemene bevolking, op geen enkel moment beloont het je voor het nemen van zo’n route. Nee, want als de serie zou proberen om je op de rug te kloppen voor het doen van, nou ja, precies wat je zou hebben gedaan in een andere third-person shooter, dan zou het gewoon niet Hitman zijn. Hitman viert creativiteit en vooruitdenken, gladde executie en doldwaze voorbereiding. Het voelt niet altijd alsof het volgens plan verloopt, maar dat is de helft van de strijd, en het is de helft van de lol, vreemd genoeg.

Natuurlijk zou het niet haalbaar zijn om alle missies in de serie te doorlopen, gezien het heeft, als ik me goed herinner, veel terrein bestreken sinds zijn ontstaan. Maar wat ik kan zeggen, is dat, voor een serie die niet veel verhaal biedt, het wel een uitstekende poging doet om Agent 47 in de schijnwerpers te houden met verse inhoud, moorden, settings en innovatieve manieren om de konijn uit de hoed te trekken, zogezegd. En eerlijk gezegd, dat is iets waar de Hitman-serie voor decennia lang mee door kan gaan. Het is als een sitcom, maar met creatieve dood en een episodische vertelling die geen enkel doel heeft, behalve om je te onderdompelen in losse avonturen en je de tekenmaterialen te geven om je eigen panelen te creëren. Nou ja, zo ongeveer.

Terwijl het geen geheim is dat Hitman onder een niche-paraplu valt, is het een franchise die een echte poging doet om onwaarschijnlijke fans aan te trekken om de rode das en dubbele pistolen te dragen. Opnieuw, omdat het een enorm bereik van paden en voorwaarden, gevolgen en risico’s biedt, is het een serie die je gemakkelijk in kunt stappen en je eigen kunt maken, zogezegd. Natuurlijk is het veel beter als je de moeite neemt om de rol te spelen. Maar dan hoef je geen meesterbrein in cloak-and-dagger te zijn om van de reis te genieten. Hoe je het ook snijdt, het is een win-winsituatie; de trigger-happy mensen hebben een excuus om havoc te veroorzaken, en de stille moordenaars hebben de kans om het bord te manipuleren en hun eigen verhalen te vertellen.

Verdict

Hitman maakt een beeline voor de top van stealth-gebaseerde monolieten als een prominente franchise die de macht en infrastructuur heeft om oneindig veel mogelijkheden en creatieve oplossingen voor zijn jonge kale moordenaars te creëren en uit te voeren. Met een overvloed aan contracten om door te snijden en een enorm bereik van wegen om je eigen te maken, garandeert de serie een allesomvattende dynamische ervaring met alle kenmerken van een evergreen-saga.

Het is niet ieders perfecte kop koffie, dat geef ik toe. Dat gezegd hebbende, waar Hitman tekort schiet in een overtuigend verhaal en diepgaande personages, maakt het zeker goed met zijn zorgvuldig ontworpen level-ontwerp en overwinningsvoorwaarden, creatieve moorden en DIY-strategieën. Laat het genoeg zijn om te zeggen dat, als je een stealth-serie wilt die de teugels een beetje losser laat, evenals een die je de vrijheid geeft om je eigen gevechten, paden en uitgangsstrategieën te kiezen, dan moet je Hitman zeker overwegen en zien waar de weg je heen brengt.