Assassin’s Creed: Mirage Recensie (PS5, PS4, Xbox One, Xbox Series X/S, iOS, PC, & Amazon Luna)

Niets had ons kunnen voorbereiden op de terugkeer van Assassin’s Creed: Mirage. Nou ja, behalve dan het feit dat je stil hoopt dat de 15 of zo jaar oude franchise beseft dat de essentie die de serie uitzonderlijk maakt, te vinden is in de vroegste jaren. Het werd vanzelfsprekend om te verwachten dat de serie zou blijven afdrijven van zijn oorspronkelijke rauwe schoonheid. De laatste – Assassin’s Creed: Valhalla – markeerde het punt van geen terugkeer dat ik niet zeker wist of de serie zich zou herstellen.

Als je een beetje verloren bent, Assassin’s Creed is een langlopende franchise wiens faam is teruggebracht tot het epitoom van stealth-gebaseerde missies. De serie was uniek, met spelers in de schoenen van de hooded broederschap van The Hidden Ones (later Assassins), die langzaam maar zeker de zelfvervullende plannen van The Order (later The Templar) ondermijnden. Je zou je verstoppen, sluipen en vijanden in de rug steken zonder dat ze je zagen aankomen van een mijl afstand. Je zou genieten van het verstoppen in de schaduw en de wereld redden zonder dat ze ooit wisten welke rol je had gespeeld.

Het is een leuk concept dat Assassin’s Creed in een unieke positie bracht in de gamingsfeer totdat latere iteraties de weg kwijtraakten. Van een meer actiegerichte RPG die niet goed past bij de wortels van de serie tot een uitgestrekte open wereld met lege ruimtes, Ubisoft zou nog steeds entries uitbrengen die de essentie en het doel van de franchise ondermijnen. Tot Assassin’s Creed: Mirage kwam om de dag te redden en misschien de koers van de toekomst van de serie te veranderen. Dus, houd je vast terwijl we diep duiken in onze Assassin’s Creed: Mirage-review.

Wanneer het allemaal begon

Je herinnert je misschien de hoofdpersonage, Basim, uit Assassin’s Creed: Valhalla. Hij was een soort van bijpersonage dat een indruk achterliet in het spel, genoeg om een uitbreiding te rechtvaardigen die rond zijn verhaal draait en later opnieuw werd geboren als een volwaardig Assassin’s Creed: Mirage. Het brengt ons terug naar het moment waarop alles begon voor Basim, een straatjongen die nauwelijks rondkwam. Hij zou de zakken van anderen leegmaken voordat hij werd gerekruteerd door “The Hidden Ones”, een gemaskerde organisatie van moordenaars.

Het is niet zozeer het verhaal, maar de setting die je tijd hier onvergetelijk maakt. Er is zoveel te doen, en het is allemaal samengepakt in de grenzen van een enkele stad en de omliggende gebieden. Als je Assassin’s Creed: Valhalla of eerdere iteraties hebt gespeeld, begrijp je waarom deze kaartontwerpkeuze een droom is die uitkomt. Assassin’s Creed-stealth-tactieken waren niet bedoeld voor een uitgestrekte wereld met lege ruimtes, maar voor een compacte stad met drukke menigten.

Gewone mensen gaan hun dagelijkse leven leiden. Onder de drukte van het stadsleven mengen leden van The Order zich onder de menigte. Het is aan jou om ze op te sporen en hun plannen te verijdelen voordat het te laat is.

Dat is het. Dat is alles wat de serie nodig heeft om te floreren – en dat doet het zeker. Wat nog meer? Het spel haalt alle extra ballast weg uit het verleden. Statistieken en uitrusting, grote veldslagen en kasteelovervallen – niets van dat was ooit passend voor een moordenaar. Assassin’s Creed: Mirage geeft je niets meer dan een speer en dolk. Het laat alle bewijsverzameling en sluipen over aan jou.

Plan om uit te voeren

Je zit op een richel, je gebruikt je arend om je weg te plannen door meerdere routes en wachten. Opgaan in de menigte kan je dichter bij het doel brengen. Of verstoppen op strategische plekken. Of je kunt van gebouw tot gebouw springen totdat het veilig is om te landen. Met alleen een speer en zwaard is het niet verstandig om meerdere vijanden tegelijk aan te vallen. Je beste kans is om stilletjes aan te sluipen en ze een voor een uit te schakelen.

Er is ook veel onderzoek te doen. In veel gevallen moet je rondkijken om aanwijzingen te vinden. Een dode bibliothecaris ergens – mogelijke moord? Je hebt misschien toegang nodig tot een geheime kamer. Maar eerst moet je een munt vinden; dat is de toegang tot de kamer. Dus je rommelt wat rond, houdt je ogen en oren open. Met de hulp van je arendzicht spot je een willekeurige handelaar die de munt heeft. Maar je moet een beetje doelloos rondwandelen om te vinden wat je zoekt.

Maar doelloos rondwandelen is niet het punt, want je voelt altijd alsof je je tijd effectief kunt gebruiken. Het is makkelijk om rond te dwalen en nog steeds interessante geheimen te ontdekken. Beter nog, je kunt altijd je weg terug vinden en oppakken waar je was gebleven. Of het nu door trouw het volgen van quest-markers is of het oppakken van freelance moordenaarscontracten, sluipen en uit het zicht blijven verliest nooit zijn charme.

Bovendien kan het oppakken van freelance contracten handig zijn, omdat ze je belonen met extra valuta in de vorm van tokens. Je kunt deze gebruiken om facties om te kopen om voor je te vechten of handelaren om je te smokkelen naar ontoegankelijke plaatsen.

Opties. Zo veel opties.

Je kunt je verstoppen in hoge grassen, sluipen achter hoeken of bovenop gebouwen. De omgeving is je speelveld; doe er mee wat je wilt. Wachten zullen rondzwerven in de stad. Dus je moet hun patroon volgen om te bepalen waar je naartoe gaat. Of je kijkt uit naar alarmbellen en zet ze uit. Of je maakt gebruik van rookbommen en oliejassen om meerdere wachten uit te schakelen.

Er zijn slaappijlen, lawaaimakers voor afleiding, werpmessen, niet-dodelijke valstrikken – je naam het maar. Er zijn zoveel opties, die allemaal helpen om de bewuste keuze te maken om te doden, te omzeilen of te vermijden – veel meer overtuigend dan gewoon “alle wachten neerschieten voordat ze je zien”.

Soms heeft het alleen maar een scherpe oor nodig om geheimen te onthullen. Mensen praten altijd, en je weet nooit wat hun roddel kan onthullen. Je kunt vermommingen dragen en vrij rondlopen in de menigte. Of jagen op schatten en infiltreren in geheime kamers om kisten te openen en je wapens en uitrusting te upgraden. Sommige upgrades laten je zelfs ontsnappen aan de notoriteitmeter. Of je kunt zelf gewenste posters af scheuren om anoniem te blijven.

Gemist

Wanneer er veel puzzels en geheimen zijn om te ontdekken in een kleine, compacte en dichte omgeving, verhoogt dit de betrokkenheid enorm en maakt het voor een intense 20 uur durende dosis plezier. Helaas is het Ubisoft ontgaan om, ja, de stappen van de franchise terug te zetten naar zijn voormalige glorie, maar, nee, “vergeet niet om het spel ook te vernieuwen!” Assassin’s Creed: Mirage doet zijn werk goed om de goede oude dagen terug te brengen die de serie lieten schitteren. Maar in het proces houdt het hetzelfde spel dat stijf en onhandig werd op huidige en volgende generatie consoles.

Parkour, in het bijzonder, heeft meer garage-tijd nodig. Je springt van een gebouw af en landt op een muur in plaats van een stapel kratten. Of erger, je springt in de wachtende handen van een groep wachten. Het parkoursysteem heeft altijd problemen gehad vanaf het allereerste begin. Het is triest om te zien dat het voortduurt tot nu.

Ondertussen kun je maar beter bidden dat je niet toevallig betrokken raakt bij grootschalige gevechten met wachten of The Order, want het gevechtssysteem van Assassin’s Creed: Mirage is dringend in behoefte van liefde en zorg. Gelukkig breng je de meeste tijd door met sluipen in de schaduw, en misschien is dat de bedoeling achter een stijf en onhandig gevechtssysteem. Ga maar figuur.

Uitspraak

Er is veel te liefhebben aan Assassin’s Creed: Mirage, vooral voor veteranen van de serie. Het is een liefdesbrief aan de vroegste jaren van de franchise, toen de serie nog stealth en de manier van de moordenaar in hoog aanzien had. In grote mate ziet Mirage eruit en voelt aan als een stealth-zandbak vol met meerdere routes en wachten om je weg door te plannen. Je hebt veel puzzels om op te lossen en geheimen om te ontdekken. Net zoals Mirage’s kaartontwerp drastisch kleiner is dan dat van Valhalla, is het nooit zo eenvoudig om van punt A naar B te gaan als je denkt.

Bovendien geeft Mirage je veel gereedschap tot je beschikking, zodat het nooit zo eenvoudig is als “doden of gedood worden”. Je kunt wachten in slaap doen vallen, waardoor de kans dat wachten een dode vinden, wordt weggenomen. Van het dragen van vermommingen, optioneel infiltreren in geheime gebieden en actief onderzoeken van scènes, voelt Mirage’s spelverloop verfrissend aan. Het is nooit een rechttoe rechtaan speelbeurt, met vaak ingenieuze manieren om in leven te blijven.

Dat gezegd hebbende, is het ontzettend teleurstellend dat het gevechtssysteem en het parkoursysteem achterbleven in de verhuizing om de franchise te herstellen die langzaam zijn weg kwijtraakte. Toch is er nooit een betere tijd om Assassin te spelen dan in Mirage, en dat is alles wat telt, denk ik, tenminste voor nu.