Golazo! 2 Review (Xbox One, Xbox Series X/S, PlayStation 4 & PlayStation 5)

Als ik een cent kreeg voor elke keer dat mijn oudere broer me either nutmegde en de winnende goal scoorde in FIFA Street, of een bal in mijn voorhoofd schopte en eeuwige pochrecht claimde in Mario Strikers, dan zou ik waarschijnlijk genoeg hebben om mijn eigen carrière in de sport te ontwikkelen. Laat ik zeggen dat, als het gaat om het articuleren van een winnende formule in voetbal, ik niet zo goed ben in het ontwikkelen van wereldbrekende strategieën die de “geheime” ingrediënt voor slagen op het veld hebben. Helaas, het feit dat ik niet in staat ben om dergelijke onbreekbare roosters en play-ups te manifesteren, maakt me een slechte excuses voor een voetbalcoach in Golazo 2. Uitdaging aanvaard, denk ik?

Ondanks de talloze nederlagen en blauwe plekken die ik tijdens mijn adolescentie moest doorstaan, kon ik één belangrijke les leren door de dikke van alles: je hoeft geen ervaren voetballer te zijn om een andere speler te vernederen. Feit is, je hoeft niets over voetbal te weten om een paar opeenvolgende overwinningen te behalen; zoals Tekken, je hoeft alleen maar te weten hoe je knoppen moet indrukken en dezelfde twee of drie combos herhaalt. En diezelfde halfbakken methode vertaalt zich vrij goed in Golazo! 2, ook, vreemd genoeg.

Het is vier jaar geleden sinds Purple Tree voor het eerst de blauwdrukken voor zijn opgevoerde arcade-entree uitstippelde, en dus, om te zeggen dat de grondbeginselen nog relatief vers in mijn geheugen liggen, zou niet te ver van de waarheid zijn. Maar, zoals altijd, ga ik te ver, dus laten we het terugspoelen naar het begin – naar het moment waarop ik voor het eerst mijn veters strikte en het asfalt op rende, vastbesloten om een voormalige sibling-rivaliteit opnieuw te ontsteken.

Een veld zonder regels

Laten we de olifant in de kamer erkennen: Golazo! – het is geen traditioneel voetbalgame – tenminste niet in de zin waarin je een tapijt van regels en voorschriften zou vinden, of zelfs een scheidsrechter, in dat opzicht. Nee, dit is een product dat afstamt van een andere soort, en het duurt niet lang om te realiseren dat, voor zover het om real-life-emulaties van de sport gaat, dit geen directe replica van FIFA is, maar eerder een arcade-stijl-iteratie die verder gaat dan de algemene regels van het veld en, in plaats daarvan, iets minder formeel, of zelfs moreel correct, vreemd genoeg.

Golazo! 2 serveert een reeks modi om door te werken: een snelle wedstrijdoptie, die voor zichzelf spreekt; een wereldkampioenschapsmodus, die je toelaat om een van de verschillende internationale teams te selecteren en door een reeks bekers en seizoenswedstrijden te gaan; en een straatmodus, die, kort gezegd, een 3-tegen-3-versie van hetzelfde spel is, alleen met een roster van unieke en, soms, vreemd groteske personages. Ongeacht de modus die je kiest, speelt elke wedstrijd zich op een soortgelijke manier af: je trapt de bal over een medium-groot veld, en scoort doelpunten. Weer, het is voetbal, en dus een vrij zelfverklarende game die niet veel van een formele introductie nodig heeft – zelfs niet voor diegenen zonder enig idee van hoe het zich ontvouwt.

Net als veel straat-type voetbalgames, Golazo! 2 baadt niet onder een paraplu van strikte regels; integendeel, het geeft je de vrijheid om het model te breken en voorzichtigheid in de wind te werpen, wat een soort tweesnijdend zwaard is, vreemd genoeg.

Voetbal voor kleine mensen

Golazo! 2 centreert zich rond een hapklare maaltijd-veld, en dus zijn standaardreglementen niet noodzakelijkerwijs van toepassing in een van de drie beschikbare modi. Het spreekt voor zich dat, als het gaat om fysiek bezit van de bal en doelpunten te scoren, passes snel moeten zijn, en split-second beslissingen moeten worden genomen om een hogere kans te ontwikkelen om een winnend doelpunt te scoren. Maar er is een probleem hier: de AI-personages – ze weten niet altijd wat ze doen, laat staan wat er gebeurt in de routine die je misschien eerder hebt bedacht vóór de fluit.
Gelukkig is dit niet altijd het geval; de online-modus speelt zich iets anders af, waardoor het gemakkelijker is om de stippen te verbinden en korte metten te maken met doelpunten.

Het spreekt voor zich op dit punt, maar ik wil aandacht besteden aan het feit dat, vanuit een technisch oogpunt, Golazo! 2 niet exact vloeiend is. Om een voorbeeld te geven, schoten komen vaak niet aan op de vooraf bepaalde bestemming, en andere spelers komen vaak niet in contact met de bal, ondanks dat ze hem op een zilveren schaal en van een steenworp afstand krijgen. Als gevolg hiervan kan de gameplay een beetje wispelturig zijn, en kan uiteindelijk de algemene ervaring verpesten – meer voor diegenen die liever hun mettle in een offline-omgeving testen.

Een druppel neon

Een van de opvallende kenmerken van Golazo! 2 is de kunststijl: het is een beetje een gemengde zak, als je wilt, maar het creëert wel een gespreksonderwerp dat helpt om het te onderscheiden van andere games van hetzelfde type. Behalve dat het een belachelijk grote laag neon heeft, heeft het ook een unieke ontwerp dat zowel uniek is in zijn eigen recht als ook vreemd herkenbaar, voor beter of voor erger. Net als het bladeren door de pagina’s van een stripboek, hangt elk segment van het verhaal zwaar af van levendige kleuren en in-your-face-animaties – twee dingen die de neiging hebben om hand in hand te gaan wanneer het gaat om arcade-favorieten, zeker.

Het is natuurlijk Golazo! 2 geen spel dat zichzelf al te serieus neemt, zoals blijkt uit zijn vreemd misvormde ego’s en vreemde gameplay-mechanica. In dat opzicht is het niet fair om het te vergelijken met de likes van FIFA of PES – omdat het niets van dien aard is, ondanks zijn thematische aard en verbinding met real-life, althans karikaturale versies van echte teams die enkele van de meest prolifieke sportcompetities in de wereld vlees geven. De vraag is, is het een goede voetbalgame? Op sommige manieren, ja – maar het is nauwelijks iets dat ik zou beschrijven als een hattrick-materiaal. Is het een beter versie van het origineel dat in 2020 werd gelanceerd? Meh – ik ben er niet van overtuigd.

Uitspraak

Na het originele hoofdstuk in de arcadeserie te hebben doorgewerkt, kan ik veilig zeggen dat, voor zover het om vervolgen gaat, Golazo! 2 niet zozeer een stap in de goede richting is als het een grote sprong naar de zijkant is. Aan de ene kant, slaagt het erin om veel van de kernfuncties van het eerste spel te verhogen – de neon-beschilderde visuals en de besturingsmechanismen, om er twee te noemen – maar aan de andere kant, faalt het vaak wanneer het gaat om AI-gegenereerde animaties en andere mechanische effecten. Bijvoorbeeld, wanneer je een bod doet om te concurreren tegen offline-concurrenten, hebben veel spelers de neiging om verloren te raken in hun eigen trein van gedachten – een neergang die vaak resulteert in het spel eenzijdig en hersendood te maken. En helaas, dit verpest de algemene ervaring – meer voor diegenen die liever hun mettle in een offline-omgeving testen.

Gelukkig doet de online-portie van het spel het een stuk beter dan zijn tegenhanger, hoewel dit voornamelijk te wijten is aan het feit dat spelers de AI kunnen uitsteken en de mechanica naar hun voordeel kunnen manipuleren. Gegeven, het is nog steeds een beetje sluw, en het duurt even voordat je eraan gewend bent, maar het is nog steeds een vermakelijke kleine nummer die beter geschikt is voor korte bursts van spel met lokale vrienden dan iets anders. Is het een waardige geestelijke opvolger voor de likes van FIFA Street en enkele andere cultfavorieten uit de late jaren negentig? Nee, niet echt, hoewel ik kan zeggen dat, ondanks alle technische fouten en grafische tekortkomingen, het nog steeds een aantal goede inhoud produceert. Met dat gezegd, het houdt geen kaars bij zijn tegenstanders; als iets, het vindt alleen maar een doos om de lucifer te slaan.