Dread Neighbor Review (PC)

Dread Neighbor streelt je zenuwen om vragen te stellen die verder gaan dan je wildeste twijfels. De huiselijke troost die je ooit dacht dat er was om geluk te brengen? Weg. De pulserende muren en de loerende ogen die blijven hangen als je niet kijkt? Er, maar nooit echt zichtbaar. Het lijkt erop dat je, tussen deze voorbijgaande momenten, geen controle hebt over de wereld of het resultaat. De kamer fladdert en wankelt in tandem met een sinistere kracht, maar op geen enkel moment zul je ooit echt beginnen te begrijpen. Dingen vallen uit elkaar, maar jij, als paranoïde met een gebrek aan zelfbewustzijn, kunt nooit echt iets doen om het te verhelpen. Je omhelst gewoon de nachtmerrie en je laat je meeslepen in de hoop dat morgen een helderder licht zal brengen. Spoiler alert: het komt nooit.

Met een onverbiddelijke gevoel van horror in het hart van zijn niet zo buurman-achtige cortex, Dread Neighbor stapt de gang in als een verontrustende herinnering dat zelfs de stilste appartementen sombere geheimen en verschrikkelijke verschijningen herbergen die zelfs de meest nachtelijke mensen vaak niet herkennen. En het is hier, in het hart van een Chinese episodische saga, waar jij de controle overneemt over een aantal verschillende gewone burgers, niet als helden, maar als gewone mensen die begrijpen dat goedkope huur vaak een verborgen clausule in de huurovereenkomst inhoudt. Je bent geen strijder, en je bent niet het type dat angst zaait met gevechten. Gewoon gezegd, je bent een gewone persoon die weet dat er iets mis is, maar je hebt geen macht om het te stoppen.

Over de loop van verschillende afleveringen nodigt Dread Neighbor je uit om dieper te duiken in een spookachtig complex met twijfelachtig goedkope huurprijzen. Als een van de verschillende niet zo moedige protagonisten, vind je jezelf met de ontmoedigende taak om de verrotte onderbuik van een verwrongen samenleving te betreden en aanwijzingen te verzamelen om het grotere plaatje te begrijpen. Maar, hier ligt de belangrijkste clausule in de overeenkomst: niets is zoals het lijkt, en zelfs het kleinste detail is vaak verminkt met een bepaalde onderliggende realiteit. Het is jouw taak, kortom, om door de duisternis te glippen en alles samen te puzzelen. Dat is veel gemakkelijker gezegd dan gedaan, houd er rekening mee. Maar hey — welkom in de wereld van psychologische horror. Je hoeft niet moedig te zijn om hier te wonen, maar het helpt zeker als je dat bent.

Als Dread Neighbor één ding doet, dan is het dat het je dwingt om over je schouder te kijken. Trouw aan de traditionele cult psychologische horror ervaring, het vraagt je niet om te vechten tegen je vijanden, maar om te accepteren dat ze bestaan, en dan te leren omgaan met de wereld die langzaam je onderbewustzijn manipuleert. In de meeste gevallen hier, zul je ontdekken dat er weinig is dat je kunt doen, behalve omarmen wat er ook mag zijn dat aan de andere kant van de gang loert. De wereld verandert en verandert van binnen, maar het geeft je nooit echt de kans om stabiliteit te herstellen. In plaats daarvan vraagt het je om door de nachtmerrie te dansen en te doorstaan wat het je ook mag toewerpen.

Dread Neighbor is net zo lineair als het maar kan zijn, met een leerboek A tot B gids voor je om te volgen, en het occasionele logische puzzel om op te lossen, zoals het zoeken naar een set bolt cutters om een deur te ontgrendelen, natuurlijk. Maar afgezien daarvan, wat je hier ziet is wat je krijgt: een negentig minuten durende schrikfestijn dat vertrouwt op je vermogen om gangen te betreden met een slakkegang, en de situatie te interpreteren op een manier die je verbeelding voedt. Een zinloze moordenaar stalkt de gangen, net als de verschijningen van mensen die ten prooi vielen aan een golf van geweld in het verleden. Maar voor jou, doet het er niet toe. Je hebt een appartementencomplex, een reeks gangen en deuren, en het occasionele puzzel om op te lossen. Nogmaals, het kan niet eenvoudiger zijn. Toch, we dwalen af.

Om het overduidelijke te benoemen, Dread Neighbor is niet zoals je typische survival horror ervaring; het bevat geen behoeften om te vervullen, noch vermengt het gevechten met de frequente baasgevecht. In plaats daarvan zet het je op een rail, en het duwt je verder totdat je bijna klaar bent om het einde te onthullen en afscheid te nemen van de meubels. Voor sommigen kan dit een beetje saai klinken. Maar voor degenen die de spanning, de sfeer en de angst voor het worden gevolgd vanuit de schaduwen genieten, kan het ook voelen als de langste negentig minuten van je leven.

Natuurlijk komt Dread Neighbor levendig tot zijn recht als de wereld begint zijn abnormale en vreemde ontwerpkeuzes te onthullen. Met een holle ambiance en een spookachtige, zij het korrelige visuele stijl, kan het algemene proces van door de gangen sloffend lopen beginnen te voelen als behoorlijk onrustbarend. En ik geef toe, Dread Neighbor doet een fantastische job om zijn kleine foutjes en gebrek aan diepte te overbruggen met de hulp van zijn sfeer. Trouw aan het punt van het spel, het vindt troost in de tere segmenten — de kiek-a-boo schrikmomenten en de spanningen die in het spel komen met de occasionele achtervolging. En je weet, het doet het goed. Eerlijk gezegd, ik zou geen nee zeggen tegen een beetje extra vlees op de botten (of een nieuw puzzel om door te werken), maar ik kan krediet geven waar het toebehoort. Het mag dan niet perfect zijn, maar het is verontrustend. Missie geslaagd, denk ik.

Uitspraak

Dread Neighbor boort in je innerlijke paranoïde om je diepste, donkerste angsten op te graven met een onrustbarende wereld die je dwingt om alles te betwijfelen dat het oog kan waarnemen. Hoewel het vrij kort is en geen diepte heeft van een multi-doel horror, bieden de frequente kiek-a-boo ontmoetingen en achtervolgingen duidelijk een aanzienlijke hoeveelheid lekkernijen voor de casual thrill seeker. Zou het niet beter zijn met een beetje extra variëteit in zijn gameplay department? Zeker. Ben je nog steeds waarschijnlijk om het te spelen voor de sfeer en de frequente been-schuddende moment? Zeker.

Laat het gezegd zijn dat, als je toevallig genoot van Dread Flats, de vorige inzending van de ontwikkelaar in de Chinese horror saga, dan is het heel waarschijnlijk dat je de sequel net zo veel zult genieten. Nogmaals, je moet niet verwachten dat het meer is dan een vrij generieke A-tot-B on-rails ervaring hier. Toch, als je voor het idee bent om door de verrotte gangen van een spookachtig appartementencomplex te sluipen tijdens de doden van de nacht, dan vind je misschien een buurman om suiker te lenen hier. Nou, waarschijnlijk.