Dread Flats Recensie (PC)

Diep verborgen in een pikdonkere gang bedekt met stinkende as en verlaten wit, versleten souvenirs en een huiveringwekkend portret van besmette buren, het appartementencomplex bloedt van kwaadaardigheid, wachtend om zijn volgende bezoeker te lokken in de vuist-achtige greep van een onontkoombaar rijk. Ik, alleen in dit uitgestrekte complex van Chinese decoratie uit de jaren 90 en tweeslachtige doppelgangers, heb geen keuze dan me in het net te laten glijden. Er zijn geheimen die in de balans hangen – entiteiten en sombere waarheden die erkenning verlangen. Ze noemen het Dread Flats om een reden. Oh, deze muren geven een delicaat atmosferische energie af, alright – een ontzagwekkend ondoorzichtige aura die je huid kan doen kruipen en je botten kan doen sidderen. En weet je wat? Ik geniet van elke verdomde seconde van het spiralen in zijn cortex.

Dread Flats is een aantal dingen, maar het ding dat het bovenal is, is een liefdesbrief aan de Chinese mythologie en de huiveringwekkende verhalen van een intangibele wereld. Beladen met nostalgie uit de jaren 90 en een somber historisch perspectief, Dread Flats brengt zijn eigen tijdscapsule binnen – een verontrustend complexe en lore-rijke ruimte die kiest voor het centreren van zijn omgeving en spanning boven zijn muur-tot-muur jump scares en contextloze ontmoetingen. Maak je geen zorgen, het heeft een aantal van dat, maar het maakt ook een echte inspanning om zijn prioriteiten recht te houden, met exploratie als het meest belangrijke aspect van de ervaring. En ik ben het daar helemaal mee eens.

Laat het zo zijn dat de Chinese mythologie een bepaalde manier heeft om krachtige gevoelens op te roepen – een charismatische stem die altijd in staat is geweest om enkele sterke verhalen en wereldontwerpen te produceren. Met al dat in gedachten, dacht ik dat Dread Flats niet anders zou zijn dan zijn soortgenoten. En zoals het blijkt, had ik gelijk.

In het donker

Dread Flats combineert een opvallend saai maar onweerstaanbaar boeiend decor met de vertrouwde pijlers van een verhaal dat, eerlijk gezegd, we een aantal keer eerder hebben gezien in de afgelopen jaren of zo. Ondanks het feit dat de plot (die we over een minuut zullen bespreken) enigszins herinnerd aan een aanzienlijk deel van alternatieve pocket-sized psychologische horrors op de markt, blijft het feit nog steeds zo helder als ooit: Dread Flats is, in alle eerlijkheid, een van de meest aangenaam verrassende indie-horrors die ik de afgelopen weken heb kunnen verkennen.

Het verhaal gaat als volgt: een verdwaalde protagonist belandt in het innerlijk heiligdom van een bekend appartementencomplex – een verlaten cluster van besmette ruïnes en het toneel van een mysterieuze moord. In de schoenen van deze ongelukkige ziel, is je taak om dieper in het nexus te duiken, de mysteries met betrekking tot een aantal vermiste personen te ontrafelen en een plausibele verklaring te vinden voor wie of wat de verdorven entiteit is die je elke stap volgt terwijl je de moed verzamelt om de puzzelstukjes te verbinden. Zoals ik eerder zei, een vagelijk vertrouwd concept, maar niet een dat zonder zijn award-winnende rand en universeel geliefde tropen is.

Huiveringwekkende verhalen uit het verleden

Het grootste deel van Dread Flats speelt zich af als een traditionele first-person horror, waarbij de gebruiker wordt uitgenodigd om door meerdere kamers te zoeken in een breed spectrum van thematische scenario’s, en om objecten en gebieden van het grootste belang te doorzoeken om het verhaal te helpen weven tot iets meer begrijpelijks. Naast de basisexploratie-elementen, bevat het spel ook een web van goed georkestreerde jump scares, een glimp van stealth-gebaseerde puzzels en een climax die culmineert in een verrassend spannende achtervolging die evenzeer jitterend als huiveringwekkend is.

Hoewel de gameplay-aspecten liminaal zijn in vergelijking met andere, iets meer complexe horror-titels, Dread Flats maakt het goed voor zijn gebrek aan diepte in een aantal andere gebieden – zijn authentiek gecreëerde locatie en huiveringwekkende karakterontwerp, zijn twee van zijn grootste sterktes onder veel. Visueel doet het veel dingen goed. Bovendien vangt het de kloppende hart van een goed geoliede atmosfeer, ook – een ambiance die overgaat van zijn verbodende aard en natuurlijke capaciteit om spanning te verhogen via een anders stille geluidslandschap.

Voor diegenen die genieten van VHS-achtige horror à la Outlast en/of Madison, zouden jullie een aantal vertrouwde stukjes en beetjes moeten vinden om hier te plukken. Nogmaals, het verhaal mag je niet boeien, maar dat wil niet zeggen dat de uitgestrekte gangen en het geschenk van voorgevoel niet genoeg zullen zijn om je op je tenen te houden voor een paar uur terwijl je je een weg baant door zijn nexus.

Uitspraak

Er zijn ontelbare manieren om Dread Flats te beschrijven, wat een vrij vaag statement is, zal ik toegeven. Toch zijn de woorden die ik voel het meest geschikt zijn hier, gegeven de context, huiveringwekkend bitterzoet. Inderdaad, het spel leunt op een aantal van dezelfde niveaus, met zijn setting die veel van dezelfde ijzeren kruisen en setstukken heeft als zoveel andere horrors à la Home Sweet Home, Madison en P.T. Maar dat is maar een klein ding – een nauwelijks merkbaar fractie van een probleem dat bijna irrelevant voelt, gezien de enorme hoeveelheid fantastische elementen die het te bieden heeft. En ik zal blij zijn om bij de initiële verklaring te staan dat, zelfs met een paar kleine hiccups en vertrouwde valkuilen, Dread Flats een echt fantastische ode is aan Chinese horror, en niet te vergeten een eerbetoon aan het genre als geheel, echt.

Om het zo veel gemakkelijker voor je te maken om te beslissen of je Dread Flats moet proberen, weet dan dat, als je net zo geïnteresseerd bent in Chinese mythologie en tijdperk-horrorverhalen als ik, dan is er een goede kans dat je zal genieten van het verkennen van deze wereld en al zijn sombere gangen. Er is een enorm veel te liefhebben hier, ook al geeft de gameplay prioriteit aan exploratie en objectanalyse boven interactieve puzzels en indringende mini-games. Het is geen wandelsimulator, per se, maar het doet genoeg om zichzelf te brandmerken als een. Het feit dat het een paar solide jump scares en een verleidelijk goede achtervolging toevoegt, maakt het nog indrukwekkender. Dus, als er genoeg prikkels voor je zijn om te plukken hier, dan zou je het recht hebben om Dread Flats te kiezen.