Een Varkensspel: Een Pee Wee Premiere Recensie (PC)

Vóór Tin Hearts, was er I Am Bread. Vóór dat was er Toy Story. En tussen die drie hadden we de likes van Mini Royale en, voor de goede orde, SkateBIRD (niet dat we over SkateBIRD praten.) De reden waarom ik deze spellen in de schijnwerpers zet, is omdat Een Varkensspel: Een Pee Wee Premiere ook uit een soortgelijke lijn van hapklare zandbakken en kamer-gebaseerde onzin komt. Net als de bovengenoemde IPs, Een Varkensspel bouwt zijn wereld rond het concept “grote dingen in kleine verpakkingen” – een idee dat kiest voor fysica-gebaseerde mechanismen en een grote, ouderwetse lijn onder een oversized kaart met zakformaat onderwerpen voor protagonist. Het enige opvallende verschil tussen die titels en dit is de keramische varken.

Een Varkensspel: Een Pee Wee Premiere is een vreemd spel, dat geef ik toe. Het is een vreemd spel, niet alleen omdat het zijn premisse centreert rond een keramische varken, maar omdat het ook hoogst illogische, maar hilarische brokstukken, vreemde queestlijnen en, om een of andere reden die ik nog steeds probeer te begrijpen, tandenstokers voor verzamelobjecten bevat. En dat is niet alles. Oh, Een Pee Wee Premiere heeft ook een royaal ontworpen pantry-omgeving, wholesomen NPCs met tastbare dialoogbogen en een schatkist van onorthodoxe, op tijd gebaseerde missies, puzzels, races en platformuitdagingen – waarvan de laatste je de kans geeft om te zweven en door de wereld te glijden en, als je geluk hebt, een paar leuke beloningen te verdienen op weg naar dat allerbelangrijkste tandenstoker paradijs.

Er is duidelijk veel om uit te pakken, en dus, om wat extra context aan het verhaal toe te voegen, laten we het even terugdraaien.

Tandenstokers breken, niet varkens

Een Varkensspel: Een Pee Wee Premiere is een derde-persoon, fysica-gebaseerd avonturenspel, waarin jij, de poppenspeler van het keramische varken, de keuken moet verkennen op zoek naar tandenstokers en andere vreemde objecten. Waarom tandenstokers, vraag je? Doe mee met de club; het is niet alsof er hier iets anders zinvol is. Toch gaan we verder, omdat we geen andere keuze hebben dan door te gaan.

Ik zei het al, Een Pee Wee Premiere neemt een grote hap uit de toasteroven van I Am Bread. Daarmee bedoel ik dat je, als speler, de monumentale taak hebt om een oversized wereld te verkennen als een klein, breekbaar held, en verschillende uitdagingen te voltooien terwijl je werkt aan een overkoepelende missie. Weer is er veel om te verwerken, met de begin segmenten van de reis die slechts een klein deel van de inhoud van de campagne bieden. De concept is vrij rechttoe rechtaan: een breekbaar varken verkent een keuken, en een paar excentrieke NPCs springen tevoorschijn uit het houtwerk om fetch-quests, races en platform-gebaseerde hindernisbanen aan te bieden voor het varken om te voltooien in ruil voor upgrademogelijkheden, zoals de mogelijkheid om te glijden, bijvoorbeeld. Is er een punt aan al dit? Niet echt, nee.

Je kunt geen omelet maken zonder een paar eieren te breken

Gezien Een Pee Wee Premiere bovenal een platformspel is, wordt de meeste tijd besteed aan springen (en vallen) en het timen van je bewegingen (…en vergeten om te landen.) Met al dit in het openbaar, is het de moeite waard om hier te vermelden dat een groot deel van het spel geluk is. Ik kan niet zeggen dat het een saai proces is, leren om onbezielde objecten en door keukengerei te glijden zonder een paar poten te breken, maar er is een leercurve. Natuurlijk val je, en besteed je meer tijd aan het ene dan het andere, vaak nadenkend over of een bepaalde hindernis structureel correct is of dat je gewoon slecht bent in platformen. Schuldig als aangeklaagd.

Behalve de occasionele hapering en tandjesproblemen met de basismechanismen, biedt Een Pee Wee Premiere in alle eerlijkheid veel voor je geld, met een omvangrijke campagne die, hoewel nog steeds beperkt in omvang, barst van de dingen om te zien en te doen. Bovendien biedt het verschillende manieren om de wereld te verkennen, met tijdelijke objecten die een alternatieve manier bieden om zowel eenvoudige als moeilijke terreinen te doorkruisen. Verliest de nieuwheid na een tijdje? Zeker. Maar doet het genoeg om je te laten rondrennen en willekeurige quests te voltooien? Absoluut.

Ik denk dat het helpt, op sommige manieren, dat Een Pee Wee Premiere enkele charmante visuele effecten en huiselijke troosten heeft. Het is schattig, geen twijfel mogelijk. Maar dat betekent niet dat het allemaal zonneschijn en regenbogen is, begrijp me niet verkeerd. Oh, er zijn een paar haperingen hier die de algehele ervaring verstoren – camerastotteringen, onbedachte reacties en een paar andere kleine problemen die een verder vermakelijke reis frustrerend moeilijk maken om te navigeren. Haperingen, als je het zo wilt noemen.

Uitspraak

Een Varkensspel: Een Pee Wee Premiere kan misschien niet de meest spannende banket in de keuken bereiden, maar het komt schoon met enkele absurd vermakelijke platformmomenten voor je om van te genieten. En, weer, terwijl de kaart een paar extra wards kan gebruiken om echt de boot uit te werpen, is de hoeveelheid inhoud die het doet in zijn hapklare regio nog steeds een barrel met lachsalvo’s om rond te rennen, hetzij op poten of gebroken fragmenten van roze keramiek. Dat telt voor veel, echt.

Om een lang verhaal kort te maken, als je van vreemde maar prachtige platformspellen zoals I Am Bread, Tin Hearts, of Goat Simulator houdt, dan zul je je hier thuis voelen bij Een Varkensspel: Een Pee Wee Premiere. Wat betreft de vraag of je genoeg zult vinden om de prijs te rechtvaardigen, is een andere vraag. Ongeacht, Een Pee Wee Premiere heeft het potentieel om uit te breiden en aan te haken op veel andere functies in de toekomst; een paar extra kaarten zouden de icing op de cake zijn. Laten we hopen, dan, dat de ontwikkelaars doorgaan met het toevoegen van een paar meer ladingen porselein aan de pot. Vingers gekruist.