Drag x Drive Recensie (Nintendo Switch 2)

Nintendo heeft altijd de neiging om dingen op zijn eigen manier te doen. Soms betekent dit dat we onze mening over een hele genre moeten veranderen. Andere keren betekent het dat ze iets uitbrengen wat zo vreemd is dat je niet eens weet in welke doos je het moet stoppen. Drag x Drive is een van die spellen, een kleine sporttitel gebouwd rond een besturingssysteem dat het spelen van rolstoelbasketbal imiteert.

Het idee is meteen interessant. Spelers duwen hun Joy-Cons alsof ze echte wielen rollen, met HD Rumble 2 waardoor het voelt alsof ze onder je handen bewegen. Schieten gebeurt met een eenvoudige lift- en-werp-beweging die verrassend goed werkt. Het is het soort excentrieke Nintendo-idee dat je een glimlach op je gezicht bezorgt. Maar zodra de nieuwigheid eraf is, beginnen de zwakke punten van het spel zichtbaar te worden. Het is leuk voor een paar rondes, maar het heeft niet veel om je terug te laten komen. Uiteindelijk voelt Drag x Drive meer aan als een testrun die om de een of andere reden is uitgebracht. Laten we nu eens kijken naar deze recensie om meer te weten te komen. 

Unieke besturing

Laten we beginnen met het goede nieuws: de besturing is geweldig. Je beweegt je over de baan door lange, roeistijl-bewegingen te maken met elke Joy-Con. De verbeterde bewegingstracking op de Switch 2 maakt het hele gebeuren precies aanvoelen. De “muismodus”, Nintendo’s eigen naam voor de besturing, is vreemd in het begin, maar wordt snel vanzelfsprekend.

De haptic feedback van HD Rumble 2 is gemakkelijk het hoogtepunt. Spelers kunnen daadwerkelijk het “klikken” van de wielen voelen als ze naar voren duwen, waardoor een laag van immersie wordt toegevoegd die de meeste sportspellen niet eens proberen. Schieten werkt zoals in Wii Sports Resort-basketbal: lift, flick en release. Het gaat naadloos samen met de bewegingsbesturing, zodat je nooit worstelt om van modus te wisselen tijdens een wedstrijd. Het beheersen van de besturing is belonend. Aanvankelijk zal je waarschijnlijk enkele bewegingen raden, maar na een tijdje glijd je over de baan als een pro. Die vaardigheidscurve is op een manier voldoening die knoppen indrukken in sportspellen niet kan evenaren.

Helaas is er geen flexibiliteit hier. Stel dat je geen motion controls kunt gebruiken, ofwel vanwege fysieke beperkingen, ruimtebeperkingen of gewoon voorkeur, dan zit je pech. Er is geen traditionele stick-en-knoppen-configuratie, geen toegankelijkheidskaart, niets. Dat is een grote misser, vooral voor een spel dat is gebaseerd op aangepaste sporten. Nintendo had gemakkelijk alternatieve invoer kunnen aanbieden, dubbele muizen, trackballs of scrollwiel-emulatie, maar in plaats daarvan hebben ze de hele ervaring vergrendeld tot één besturingsstijl.

Chaotische basketbal

Na een korte tutorial en een warm-up-wedstrijd tegen CPU-spelers, plaatst het spel spelers rechtstreeks in online multiplayer. Dit is waar de meeste spelers hun tijd zullen doorbrengen: 3-tegen-3-rolstoelbasketbal-wedstrijden, met 12 spelers verdeeld over twee games die parallel worden uitgevoerd.

Op papier klinkt dat leuk en competitief. In de praktijk is het vaak pure chaos. Iedereen dendert over de baan, botsingen gebeuren constant en heel weinig mensen passen de bal echt. Teamwerk is technisch mogelijk, maar de communicatietools zijn chaotisch: drie vooraf ingestelde uitroepen en enig eenvoudig armgezwaai. Het is vermakelijk voor een paar wedstrijden, maar wanneer passen cruciaal is voor succes, wordt het snel frustrerend.

Er is ook niets op het spel. Geen gerangschikte ladder. Geen seizoensbeloningen. Geen gedetailleerde statistieken bijhouden. Je kunt een “ring” verdienen of verliezen op basis van je prestaties, maar het is zo een zinloos systeem dat het niet aanvoelt als vooruitgang. Zonder iets om naar te streven, beginnen wedstrijden een beetje ontbrekend aan te voelen en begint de lol te verdwijnen.

Die gebrek aan structuur maakt Drag x Drive meer aan als een technische demo dan als een volwaardig competitief spel. Het is “opnemen en spelen” in de meest letterlijke zin: je pakt het op, je speelt een paar wedstrijden en je gaat verder. Het probleem is dat er heel weinig is dat je terugtrekt.

Leuke minigames

Hier is de twist: het beste deel van Drag x Drive is niet het basketbal zelf. Het zijn de optionele minigames en uitdagingen die zijn verstopt in de omgeving buiten de hoofdgebieden. Het spel biedt obstakelbanen, jump rope-timingstests en sprintstijl-tijdproeven. Ze zijn kort, verslavend en dienen als stealth-training voor het hoofdspel. Je oefent bewegingsprecisie, acceleratiecontrole en scherpe bochten zonder het zelfs maar te realiseren.

Sommige zijn lastig genoeg om spelers terug te laten komen. Er is een kegeluitdaging die de eerste keer dat je het probeert, bijna onmogelijk aanvoelt. Maar na een paar basketbalwedstrijden te hebben gespeeld en dan terug te keren, zal je het in één keer verslaan. Het is niet omdat het gemakkelijker wordt, maar omdat je daadwerkelijk beter wordt in het besturen van je stoel. Die tastbare vooruitgang is op een manier belonend die scoreboard-overwinningen niet kan evenaren.

Het voltooien van uitdagingen verdient je trofeeën, en elke paar trofeeën ontgrendelen nieuwe helm-en kleuropties voor je avatar. Het is een leuk systeem, maar de personalisatie is beperkt en dankzij de saaie kunststijl van het spel, springt je nieuwe uitrusting niet echt van het scherm. Als Nintendo zich had gericht op deze minigames, meer variatie had toegevoegd en de cosmetica had uitgebreid, Drag x Drive had mogelijk meer aantrekkelijk kunnen zijn.

Baan zonder kleur

Als de besturing je aantrekt, duwt de visuele weergave je recht terug. Drag X Drive ziet er gewoon niet spannend uit. De banen hebben een saaie grijze en bruine stijl die meer aanvoelt als een lege skatebaan dan als een sportarena. Er is geen kleur, geen vonk en geen detail om de wedstrijden te laten opvallen. Het eindresultaat voelt plat aan, alsof je in een magazijn speelt met ringen die erop zijn gezet.

Het is moeilijk om niet aan ARMS te denken, aangezien dat het spel is waar mensen dit mee vergelijken. ARMS was vol energie, heldere podia, luidruchtige personages en muziek die elke strijd liet aanvoelen als een groot evenement. Zelfs als het spel niet jouw ding was, kon je de sfeer niet negeren. Helaas vangt Drag x Drive geen van deze dingen. De wereld mist enig leven, waardoor de actie minder spannend is dan het zou moeten zijn.

Er zijn echter enkele kleine vonkjes van leven. Voordat een wedstrijd begint, kun je naar je tegenstander zwaaien, je stoel draaien of een high-five geven. Die korte momenten brengen een speelse vibe en een frisse uitstraling, bijna alsof je een glimp ziet van wat het spel had kunnen zijn. Helaas verdwijnt dat gevoel zodra het spel begint en je bent weer aan het staren naar levenloze muren. Sportspellen hebben energie nodig. Ze moeten spelers het gevoel geven dat elke speelbeurt ertoe doet. Hier voelt de hele ervaring kleiner aan dan het in werkelijkheid is.

Spelen met vrienden

Nintendo’s trackrecord met online systemen is altijd een beetje inconsistent geweest, en Drag x Drive doorbreekt die trend niet. In openbare wedstrijden kunnen vrienden in dezelfde lobby springen, maar er is geen optie om te garanderen dat ze op hetzelfde team eindigen. Soms combineert het spel ze, andere keren gooit het ze naar tegenovergestelde kanten van de baan. Het kan leiden tot enkele grappige momenten, maar vaker wel dan niet voelt het als een onnodige beperking.

Nu lossen privé-vriendenruimtes dat probleem op door spelers toe te staan teams te kiezen, maar er is een compromis. Die lobbies trekken geen willekeurige spelers aan, waardoor de wedstrijden kleiner en minder onvoorspelbaar aanvoelen. Het is een compromis dat werkt, maar laat het hele systeem aanvoelen als stroever dan het zou moeten zijn.

Toch zijn er occasionele leuke verrassingen. Spelers hebben gemeld dat ze toevallig vrienden tegenkwamen in openbare lobbies, waardoor leuke en lichte momenten ontstonden. Deze momenten geven het spel een kleine dosis leven dat de systemen zelf niet bieden.

Het heldere punt is dat zodra de instellingsproblemen zijn opgelost, Drag x Drive een veel beter spel wordt met vrienden. Het snelle passen, de gecoördineerde stoelbeweging en de chaos van het bijhouden van het tempo benadrukken de creativiteit achter het ontwerp. Het mag dan niet het soepelste online systeem zijn dat Nintendo ooit heeft gemaakt, maar wanneer alles op lijn zit, is samen spelen het beste deel van de ervaring.

Uitspraak

Drag x Drive kost 20 dollar, en op sommige manieren is dat de juiste prijs voor wat je krijgt. Het is een leuk klein experiment met unieke besturing en enkele solide zijactiviteiten. Maar het is ook oppervlakkig, herhalend en te veel afhankelijk van een consistente online-spelerbasis om te overleven. Nu, dat is het gevaar hier: als de gemeenschap afneemt, sterft de core-basketbalmodus met het. Er is geen offline-carrièremodus, geen diepe single-player-progressie en niets om je te laten investeren zonder andere menselijke spelers. 

Het lanceren naast zware titels zoals Kirby in de Vergeten Land: Switch 2 Editie en Starcross World maakt het nog moeilijker. Drag x Drive zal moeite hebben om aandacht te trekken als grotere spellen spelers aantrekken. Het goede nieuws? Er is nog ruimte voor groei. Updates die gerangschikte spel toevoegen, betere matchmaking, nieuwe minigames, cosmetische beloningen of alternatieve besturingsmethoden kunnen dit transformeren in iets waarmee je op lange termijn kunt blijven spelen. Nu voelt het meer aan als een vroeg-toegangsexperiment dan als een volledig uitgegeven spel.

Toch is er veel te genieten in dit spel als spelers met de juiste verwachtingen binnenkomen. De besturing is echt fris, de wedstrijden kunnen wild worden met vrienden en het algemene idee is een heleboel plezier. Als iemand benieuwd is naar het proberen van een ander soort sportspel en geen probleem heeft met enkele ruwe randen, Drag x Drive is het waard om een kans te geven.