Dreamcore Recensie (PC)

De irrationele angst om in een afgesloten ruimte te zijn, is net zo gewoon als monofobie – de angst om alleen te zijn – waardoor de angst om met beide tegelijk te maken te krijgen, een bittere nachtmerrie is voor zo, zo veel angstige mensen. In het geval van Dreamcore, een niet-lineaire back room-type puzzelspel, bestaan dergelijke nachtmerries binnen het kader van een angstaanjagende koortsachtige droom – een konijnenhol, van sorts, waarin spelers een neerwaartse spiraal ingaan in een reeks van met elkaar verweven VHS-geïnspireerde scenario’s. Een psychologische horror in hart en nieren, bevat het spel geen enge creaturen of dreigende bedreigingen; integendeel, Dreamcore maakt gebruik van de rauwe kracht van ” gevonden beelden” en de mogelijkheid om spanning op te bouwen door het slimme gebruik van liminale beelden en onvoorspelbaar verhalenvertellen. En dat, om kort te gaan, is wat me aanvankelijk aangetrokken heeft: het idee om de sombere gangen van Wonderland te kunnen betreden.

Bij het betreden van de binnenste wijken van de verwrongen, maar vreemd genoeg kalmerende wereld, staat een keuze voor je; de splitsing in de weg wordt duidelijk en het pad voor je begint als je de reis aangaat naar een van de vele, vele deuren. Aanvankelijk weet je niet waar je naartoe gaat, of zelfs wat je doel is, om te beginnen. Nee, dit is niet dat soort reis; lineariteit is een component die ophoudt te bestaan binnen deze vier muren. Ongeacht de route die je kiest te volgen, maakt elke poort die boven je uitsteekt het vanaf het begin overduidelijk dat er meer is om te ontgrendelen; er zijn geheimen, zie je, en elk interessant item dat je vindt, creëert een nieuwsgierige verbinding met de wereld om je heen. De vraag die je probeert te beantwoorden, is natuurlijk welke weg moet ik nemen?

We’re Not in Kansas Anymore

Als je redelijk vertrouwd bent met de back rooms – een reeks van ogenschijnlijk eindeloze gangen die open ruimtes en structuurloze, lege kamers oproepen – dan zal Dreamcore je niet zo ongebruikelijk lijken. Als een koorts droom op zich, het spel geeft je de monumentale taak om dieper te gaan in een enorme reeks verschillende deuren, die allemaal een reeks ongebruikelijke puzzels, verbluffende beelden en een onderliggende gevoel van psychologische angst herbergen. Weer, er zijn geen monsters te vinden in deze kwartieren; de reis die je maakt, is niet noodzakelijkerwijs over het vinden of aanpakken van creaturen, maar meer over het vinden van jezelf terwijl je langzaam door een reeks intrigerende locaties graaft in een laatste poging om de sluier van de uitgang te verwijderen.

Er is niet genoeg ademruimte voor Dreamcore om een verhaal te vertellen, want de innerlijke plot ligt voornamelijk in de omgeving zelf. Met andere woorden, het vertrouwt op zijn beelden en het gebrek aan context om zaadjes in je hoofd te planten. Wie ben je? Wat doe je hier? En waarom, bovenal, ben je voortdurend bang om dieper te gaan in de bodemloze diepten van deze koortsachtige droom, als je niet in staat bent om te sterven? Vragen, maar met zo weinig informatie om ze te beantwoorden, zijn wat deze verhaallijn besturen. En het werkt – prachtig, zo je wilt.

Into the Suburbs

Dreamcore bestaat uit twee back rooms: Dreampools, die in wezen draaien om een enorme en ogenschijnlijk verlaten verzameling waterovergoten gangen; en Eternal Suburbia, die bestaat uit een plateau van suburbane percelen en griezelig lege huizen. De kamers, hoewel niet op enigerlei wijze met elkaar verbonden, nodigen je allebei uit om een labyrintische nexus te betreden en de mysteries te plukken die hun respectieve werelden vormen. Aan het begin van elk hoofdstuk, bevind je jezelf enigszins gevangen in de innerlijke cortex van een droomscape – een donkere en geïsoleerde gang die liminale ruimtes, meerdere paden en een intrigerende onzekerheid herbergt. Het doel van het spel, hoewel niet geheel in zwart en wit geschilderd, is om een uitgang te vinden en die na te streven. En als je denkt dat dat klinkt als een gemakkelijk te bereiken prestatie, dan moet je je beslissing zeker heroverwegen.

Er is niet veel dat je hoeft te begrijpen in Dreamcore. Nou, tenminste als het gaat om het begrijpen van de besturing en de algemene mechanismen, dat is. Nee, Dreamcore is niet het minst belastend voor de vingers; het is meer het tegenovergestelde, aangezien het zich voornamelijk richt op het gebruik van je verbeelding en morele kompas om zijn koers te navigeren. Het is een labyrint van ongebruikelijke ideeën die vol zitten met bochten en wendingen, dus het houdt je hand niet vast of wijst je in de juiste richting. Bovendien, aangezien er geen nuttig hintsysteem is om je te helpen bij het ontcijferen van elke parameter van het niveau, ben je eigenlijk overgelaten aan de optie om een trial-and-error-benadering te volgen totdat je uiteindelijk een plausibele conclusie bereikt. Niet dat deze volledig ijzeren zijn, houd er rekening mee.

A Dream Within a Dream

Ik zou liegen als ik zei dat Dreamcore me niet verraste. Aan de ene kant, verwachtte ik om te verdwalen in zijn ogenschijnlijk oneindige bestaan, maar aan de andere kant, had ik niet verwacht om me verbijsterd te voelen bij het zien van enkele van zijn kamers en architectonische kenmerken. Zeker, ik heb veel van mijn tijd doorgebracht met het doelloos zoeken naar de volgende verhaalbeat, maar vaak voelde het alsof ik in cirkels rondliep, op zoek naar iets dat weinig of geen relevantie had voor de puzzel zelf. Maar toen, denk ik, was dat het punt: om me te laten verdwalen, en om bijna alles in twijfel te trekken totdat ik uiteindelijk een soort verlichting bereikte. Om die reden ving Dreamcore de essentie van isolatie en interne dilemma’s opmerkelijk goed.

Wat de audiovisuele aspecten betreft, weet Dreamcore een kwaliteitsvolle esthetiek te omvatten die, hoewel thematisch korrelig en enigszins abstract, teruggrijpt naar de gouden eeuw van VHS-bandjes. Het is door deze unieke grafische ontwerp dat, hoewel het huiselijk en zelfs een beetje gezellig is, een gevoel van onheil nooit ver weg is van een harde realiteit. Maak je geen zorgen, het is mooi om naar te kijken, maar tegelijkertijd is het bijna alsof er iets iets sinisters is over de manier waarop het zich presenteert. Ik denk dat, op een bepaalde manier, dat enigszins spreekt over zijn vermogen om twijfel te zaaien bij zijn doelpubliek; ik voelde me veilig tijdens mijn reizen, maar het voelde te veilig, alsof er iets mis kon gaan op elk moment. En die schaduw van twijfel hing boven me voor de gehele duur van de reis, grappig genoeg. Kudos.

Verdict

Als je, net als ik, je eigen oordeel in twijfel trekt en de gevolgen overdenkt na je acties, dan is de kans groot dat je iets vindt om over na te denken in deze spontane koortsachtige droom. Ik zelf verliet deze wereld, me afvragend of ik de juiste weg had genomen, of zelfs of ik genoeg had gedaan om een gelukkig einde te verdienen. Echter, met zo weinig controle over de situatie, kon ik niet helpen maar me afvragen of ik iets goed had gedaan. En het was door die eindeloze cyclus van twijfel dat Dreamcore in staat was om in mijn onderbewustzijn te blijven voor verschillende uren na “het voltooien” ervan. Had ik iets anders kunnen doen? Had ik een alternatieve oplossing kunnen vinden voor een van de vele puzzels? Eerlijk gezegd, had ik geen idee – maar het feit dat ik nog steeds deze onopgeloste mysteries had, maakte me willen terugkeren.

Dreamcore, zo minimalistisch als het is, heeft het potentieel om een fantastisch verhaal te worden dat mogelijk talloze hoofdstukken en vervolgen kan omvatten. Gegeven, het is een beetje licht op de gameplay, hoewel het wel in staat is om het gebrek aan spelerinteractie te compenseren met een opmerkelijke hoeveelheid kwaliteitsvolle niveau-ontwerpen en twijfelachtige setstukken. Wat meer is, het doet een belofte aan de gebruiker dat, als de gebruiker bereid is om terug te keren in toekomstige updates, dan zullen ze worden begroet met nog meer lusjes en droomsferen. En het is om die ene reden alleen dat ik meer dan bereid ben om credits te geven waar credits toebehoren. Is het een volledig spel? Misschien niet. Echter, als de toekomst van Dreamcore net zo helder is als zijn huidige incarnatie, dan hebben we veel om naar uit te kijken in de komende maanden.