Disco Elysium Recensie (Xbox, PlayStation, Switch & PC)

Disco Elysium zou wel eens de meest meedogenloze oogscans-triathlon kunnen zijn waaraan je jezelf ooit onderwerpt. En ik bedoel dat niet eens op een slechte manier. Nee, ik bedoel dat, met meer dan een miljoen woorden om te scannen, evenals honderden, zo niet duizenden potentiële scenario’s om te navigeren en dialoog-kaart arcs om over na te denken, Disco Elysium een oefening is die je kan doen inslapen of je wakker houdt terwijl je door blok-bolstered scrolls van fijne details en bizarre verhalen bladert voor zo’n dertig uur. Het zou niet waar zijn om het een moeilijk rollenspel te noemen. Het is niet moeilijk. Maar, als je niet de aandachtige vaardigheden van een elite-detective hebt, dan kun je wellicht worstelen om een band te smeden met Disco Elysium en zijn ogenschijnlijk eindeloze visuele novelle-elementen. Maar, meer daarover later.

Natuurlijk is Disco Elysium niet alleen over lezen. Nou, het is wel — maar er is veel meer voor je om in overweging te nemen hier. Als een RPG in hart en nieren, gaat het ook over het kweken van een unieke vaardigheidenset en het ontwikkelen van uitgebreide facetten voor een verrassend omvangrijk karakter-gebaseerd cortex. En met, ik weet niet, <em"honderden dialoogopties om uit te kiezen (die allemaal wild variëren afhankelijk van de context en de vaardigheden die je verwerft en verfijnt over de loop van de reis), is er eigenlijk geen enkel verhaal om te lezen. In feite zou je, in alle waarschijnlijkheid, de pagina’s een dozijn keer moeten doorbladeren om het volledige verhaal te horen. De details van de zaak kunnen transparant blijven, maar als er één ding is dat Disco Elysium doet en goed doet, is het ervoor zorgen dat elke aflevering meerdere kansen biedt om de regels te buigen en nieuwe curveballs te adopteren die je imago kunnen versterken of je kunnen laten lijken op een incompetent sidekick met een drankprobleem.

Als we het hebben over de verhaallijn, draait Disco Elysium zijn verhaal rond een amnesie-detective die, na wakker te worden in een hostel, ontdekt dat er een moord heeft plaatsgevonden uit het niets, achter het gebouw en in het epicentrum van een stadswide samenzwering die een Unie en een factie omvat die verondersteld wordt de wet te vertegenwoordigen. Kijk, als de naamloze agent in deze wereld, jij vindt jezelf aan de voet van een zaak die overduidelijk overloopt van intrige, zonder een idee te hebben van hoe je daar terecht bent gekomen, en waarom je aantekeningen en rapporten begraven waren op de plaats delict. Er is meer aan dan dat — maar je snapt het idee. Een onhandelbare detective wordt dronken wakker en ontdekt een misdrijf, en Kim, een onherkenbare collega die veel meer weet dan hij laat blijken, verschijnt om je te helpen bij je zoektocht naar de waarheid. Wie is Kim? Wie is het slachtoffer? En wat heeft de Unie te maken met de moord? Er valt veel te ontwarren hier, maar niet zo veel als er woorden zijn om te lezen, geloof het of niet.

Er is geen echte structuur in Disco Elysium. In plaats daarvan begin je je reis met een notitieboek en een heel aantal mogelijke broodkruimels om na te gaan — lokale bewoners om mee te praten, details om over te wrijven, en locaties om te verkennen, bijvoorbeeld. Echter, zodra je begint de draad te volgen en de ogenschijnlijk post-apocalyptische wereld in te gaan, beginnen de antwoorden te verschijnen, en de zaak, die voorop in je gedachten staat, wordt duidelijker met elk uur dat verstrijkt. Het probleem is echter dat het spel je niet vertelt hoe je de puzzelstukjes moet verbinden, noch vertelt het je wanneer bepaalde gebeurtenissen zullen plaatsvinden. Het geeft je geen sleutelgebieden om te verkennen, en het zet geen markeringen op de kaart voor je om te volgen. In plaats daarvan voedt het je de kale noodzakelijkheden, en het vertelt je dat, om verder te komen in het verhaal, je moet je nieuwsgierige natuur gebruiken en de bewijzen dienovereenkomstig chronologeren.

Door de manier waarop Disco Elysium zijn verhaal vertelt, weet je nooit echt waar je je zoektocht moet beginnen of, belangrijker nog, hoe je aanwijzingen moet verzamelen. In verschillende gevallen word je simpelweg verteld dat iets, ergens, misschien op een later tijdstip zal plaatsvinden. Opnieuw, je hebt niet het geschenk van helderziendheid om je te leiden — alleen een notitieboek en een heel aantal mensen om mee te praten. Er zijn bijquests om te accepteren, zeker, maar zelfs met die, doet Disco Elysium zelden een poging om de leegtes op te vullen of context over de situatie te geven. Of tenminste, niet voordat de elfde uur wanneer de details eindelijk beginnen te maken. Het is dat punt in de tijdslijn bereiken, echter, dat het moeilijke deel is.

Als je de feiten kunt accepteren dat Disco Elysium niet een spel is dat je hand vasthoudt, dan zou je een heel aantal uren in zijn wereld kunnen steken. Naast een gedachtenwekkend plot dat alleen maar beter wordt met elk nieuw aanwijzing, bevat het spel ook een diepgaande vaardigheidsboom met tientallen attributen en karakteropties, die allemaal beïnvloeden hoe je burgers benadert en, belangrijker nog, ontvouwt hun geheimen. Bijvoorbeeld, als je punten toewijst aan Empathie, kun je relateren aan je interviewees en hun gevoelens oppikken. En er zijn honderden synergies om hier te overwegen, ook, met elk knooppunt op de boom unieke trekken en voordelen die je carrière kunnen maken of breken.

Naast zijn omvangrijke vaardigheidsboom en onpeilbaar complexe plotpunten, Disco Elysium kweekt ook enkele echt fascinerende karakterboog, evenals een solide script en begeleidende dialoog met tastbare NPCs. Het kan een beetje donker zijn op sommige momenten, maar Disco Elysium is, bovenal, een verrassend komisch spel dat een ton van onverwachte eenregelige grappen en grappen heeft die een vader een glimlach kunnen ontlokken. Het kan niet altijd raak zijn, maar met een goede balans tussen humor en drama, maakt het een uniek verhaal dat je gemakkelijk kan afleiden gedurende de loop van de zaak.

Oordeel

Disco Elysium vindt de perfecte balans tussen een echt intrigerend liefdesbrief aan klassieke moordmysterie-drama’s en een diepgaande visuele novelle die de capaciteit heeft om je te laten graven in de fijne details lang nadat het laatste monoloog het miljoenwoordenscript heeft doorbroken. Het kan een beetje een hoofdpijn zijn om te spelen op sommige momenten, maar met genoeg humoristische wendingen, satirische karakters en creatieve aanrakingen om de lezer te verlichten, kan het, zolang je het laat, een reis zijn die je opnieuw en opnieuw wilt nemen.