De Minima Recensie (Xbox Series X|S & PlayStation 5)

The Minima verlicht de schoonheid in de ogen van een kind – de manier waarop onschuld de wereld ziet als een kleurrijke droomscape met creatieve mogelijkheden die verder gaan dan onze wildste verbeelding. Vanachter het gordijn van een volwassene is het voer voor het gewone – bekendheid in beweging, zelfs. Maar voor een kind is het vrijheid van keuze – een zandbak die meer lagen, meer kleuren en meer mogelijkheden heeft dan uw meest kwetsbare koortsige droom. En dat is iets dat The Minima doet en goed doet: het imiteert de geestdriftige aard van een jong kind, als het niet met dialoog is, dan met krachtige visuele effecten die de universe reflecteren in een veel lichtere vorm. Het mag niet alles goed doen, maar het leunt zeker op alle juiste bubbels van een imaginative concept dat de capaciteit heeft om u ‘s nachts aan het nadenken te zetten. Misschien hoeft het niets meer te doen dan dat om uw nieuwsgierigheid te wekken.

Ik denk dat The Minima me een beetje terugbrengt naar de likes van What Remains of Edith Finch. Of, om specifiek te zijn, het hoofdstuk waarin u de schoenen (of het ontbreken daarvan) van een jong kind aanneemt en met de wereld omgaat op een ogenschijnlijk onmogelijke maar briljant creatieve manier. Vergelijkbaar in aard, The Minima zet u in een paar schoenen die enigszins vertrouwd zijn, maar niet tot het punt waarop u weet wie u speelt, of zelfs wat u doet. Maar dat is een beetje wat The Minima zo intrigerend maakt: het feit dat het absurd nonsensicaal is en toch zo intrigerend. Is er een punt aan al dit? Wie zorgt ervoor – de wereld is een speeltje en het is van u om het te interpreteren.

Voor het grootste deel is The Minima over het bekijken van de wereld – de kleine details en het grotere plaatje – vanuit het perspectief van een kind dat verloren is in het land van make-believe. Vanaf de voet van een levendige slaapkamer die allerlei creatieve versieringen in zijn perfecte wereld propt, is het aan u om te interacteren met en, belangrijker nog, te verkennen een droomachtige biome door de kracht van geluid, licht en verbeelding. En als u denkt dat dit een beetje te gemakkelijk klinkt, nou, dat is omdat het is. Helaas, u vult de schoenen van een ervaren krijger niet die op een queeste is om bloeddorst en wraak te stillen; u neemt de controle over van Ian, een elfjarige “dromer” die de wereld liever een beetje anders ziet dan de meeste. En u, het hart van alles, heeft het voorrecht om te zien hoe een droom vorm krijgt.

Om het duidelijk te zeggen, als u op zoek bent naar een gameplay-ervaring die meerdere stijlen, mini-games en uitdagingen omvat, dan moet u overwegen om elders te gaan om uw behoeften te vervullen. Het blijkt dat The Minima een stuk minder complex is. Het is minder complex, in die zin dat het voornamelijk gaat over het interacteren met een wereld en experimenteren met verschillende onderdelen in de kamer – een telescoop, een puzzel, of cartridges voor een oude tv, bijvoorbeeld. Het gaat over het trekken aan een touw en dan zien hoe licht en geluid de beweging, het doel en de effecten reflecteren. Eerlijk gezegd, er is niet veel dat u nodig hebt om deze punten te verbinden en de narratief te overbruggen, aangezien het meer of minder het geval is van spelen met de omgeving en zien hoe bepaalde dingen veranderen met elke voorbijgaande moment. Het is eenvoudig, sereen en ook veel plezier om mee te experimenteren.

Terwijl The Minima een korte game is met slechts een handvol taken om te voltooien, probeert de reis goed om veel details uit te werken, inclusief de levendige locatie en de vrolijke sfeer, de kinderlijke flarden en de harmonieuze audio-stijl. Het mag niet veel gameplay bieden, laat staan een zware plot om het gebrek aan twist en turns te compenseren, maar voor wat het doet brengen naar de tafel – een blik achter de lens van een jong en creatief individu – het maakt zeker voor een interessant interactief verhaal met veel om uit te pluizen en te porren.

Natuurlijk zou ik geen nee zeggen tegen een beetje meer vlees op de botten, zogezegd. Ik wil een paar meer locaties om te verkennen en ik wil dat er een reden is om terug te keren naar Ian’s schoenen en te interacteren met nieuwe facetten in een andere wereld. Maar dat is niet wat u hier kunt verwachten. In plaats daarvan is het een eenmalige gebeurtenis die al zijn hart en ziel in de enkele ervaring stopt en het daarbij laat. Toch kan ik niet klagen. The Minima is, voor wat het waard is, een interactief verhaal dat veel te zeggen heeft, zelfs zonder de mond van een bataljon.

Verdict

The Minima is evenzo zoet als het imaginative is, dankzij zijn kinderlijke perspectief en visionaire droomschappen die vorm geven aan wat zou moeten zijn een gewone wereld een prachtige cinematische avontuur met uitgebreide interactieve en creatieve mogelijkheden om te verkennen. Het mag een relatief kleine game zijn met hapklare facetten, maar waar het ontbreekt aan mechanische complexiteit, maakt het dat goed in adolescent wereld-weven technieken en audiovisuele cinematografie. En dat is alles wat ik hieruit haal: het feit dat het geen briljant spel is, maar een vrolijke kijk op de kindertijd en een jongere met de macht om tussen de zwart-wit te zien van het moderne leven. Het zal niet iedereen in de kamer aanspreken, geef ik toe. Maar voor een selecte groep zou het moeten aanvoelen als een liefdevol gecreëerde stuk kunst met geweldige interactieve elementen en tastbare diepte. U kunt geen prijs zetten op dat.

Gezien The Minima een gat vult in een gebied dat niet veel aandacht krijgt (Among the Sleep, misschien), zou ik zeggen dat het de moeite waard is om in te glijden, als het alleen al om het audiovisuele aspect en de gracieuze verhalende elementen die ongekarteerde perspectieven aanraken. Het mag geen grote jeuk krabben, maar voor de enkele eenvoudige genoegens die het doet brengen naar de tafel, zou ik zeggen dat het een klein stukje van uw aandacht waard is.