Conker Series Recensie (Nintendo, Xbox & PC VR)

Voordat Microsoft HoloLens’ Young Conker de naam van Rare’s vuilmondige antropomorfe eekhoorn schandelijk vermoordde, betekende de naam Conker iets voor de wereld. Het was geen onschuldig IP, en het zorgde er zeker niet voor om een blinde oog te slaan voor politieke correctheid. Conker was voor het grootste deel een middelvinger naar conventionele platforming—een tong-in-cheek-slap in het gezicht dat openlijk de onbekende wateren omarmde om iets nieuws en spannends te proberen. Het was niet altijd elegant, en het had zeker niet de generatie-appeal van een eigendom dat bergen kon vernietigen en nog steeds een kudde kon vinden om te preken. Maar voor een selecte groep was Conker een nieuw lease on life—een echte adem van frisse lucht die nodig was om de wereld tot zijn kern te schudden. En het deed, ondanks het feit dat het op een heel veel tenen stapte onderweg.

Natuurlijk was Conker niet altijd een “slechte eikel”; op een gegeven moment was de serie zelfs een familievriendelijke franchise, geloof het of niet. Maar toen, bijna alsof het de appelkar wilde omkeren, nam Rare een beslissing die uiteindelijk zou leiden tot een van de meest onorthodoxe wendingen in de geschiedenis van de gaming. Die schattige rode eekhoorn? Weg. Een holbewoner die op een levende rots DJ piest? Een gemeenschappelijk element dat de weg zou vrijmaken voor een geheel nieuwe ervaring en, in ruil daarvoor, in opstand zou komen tegen de wereld van traditionele platforming. Een moedige zet, maar een die toevallig de redding was voor een beetje een stervende soort. Het was niet mooi, maar jongens, het was ballen.

Op het moment van de release van Conker’s Bad Fur Day op Nintendo, niemand wist wat ze konden verwachten. In feite, in de nasleep van een anderszins gewone bestaan, dachten fans van de serie dat, als het van een soortgelijke strekking was als zijn vorige hoofdstuk, Conker’s Pocket Tales—een top-down actie-avonturenspel met een thema dat vergelijkbaar is met The Legend of Zelda—dan het volgende deel niet meer zou zijn dan een passende opvolger met vaag bekende trekken. Maar het was niet. Conker’s Bad Fur Day was geen natuurlijke erfgenaam van de troon; het was een nar die alleen maar een beetje problemen wilde veroorzaken en om zijn eigen fouten wilde lachen. De serie maakte een beeline voor een wereld van toiletgrappen en slecht taalgebruik, popcultuurreferenties en dronken streken, en de rest, eigenlijk, was gewoon voer voor zijn canon van gekkigheid. Conker voegde zijn twee centen toe aan de pot, en Rare, met stomheid geslagen door hun ongehoorzame creatie, maakte geschiedenis.

Natuurlijk, als je de afgelopen twintig jaar onder een rots hebt geleefd, kan ik Conker’s Bad Fur Day alleen maar beschrijven als een semi-open wereld platformspel. Dat is, heel eenvoudig, het lijk—de skeletstructuur zonder de organen, zogezegd. Eerlijk gezegd, er is veel meer aan dan dat. Om rechtstreeks naar de kern te gaan, hier is alles wat je moet weten over het spel. Ik zou me vastgespen als ik jou was. Het wordt vreemd.

De Vogels & De Bijen

Conker’s Bad Fur Day volgt de titulaire protagonist gedurende een post-katerlul. Bestemd om terug naar huis te gaan om de geur van alcohol uit zijn vacht te verwijderen, botst de irritant schattige rode eekhoorn per ongeluk tegen een pratende vogelverschrikker die, net als hij, een slechte kater wil verhelpen. Een sprong, een stap en een staartslag later, begint Conker allerlei ongebruikelijke personages te ontmoeten—een koningin bij met een onsterfelijke lust voor een zonnebloem; een mestkever met de mogelijkheid om bergen te vormen van fecale materie; een overgrootvader die toevallig een vampier is; een koe met een ongoddelijke obsessie voor pruimensap; en een sergeant die ook de gedachte koestert om de openingscènes van Saving Private Ryan te kunnen reconstrueren. De lijst hier, geloof het of niet, daalt veel dieper. Spoilers, echter.

Het spel zelf is niet zozeer een eenbaansplatformspel als wel een komisch zandbak met een overvloed aan emmers en plastic schepjes. Als een tong-in-cheek koninklijke aangelegenheid die niet terugdeinst voor satire of onwaarschijnlijke combinaties, gooit het zijn eieren in verschillende manden en neemt het elk kuiken dat trots uit de schalen komt, sommige zijn lelijk, sommige zijn onbeleefd en schandalig geweldig. Op papier zou het niet moeten werken. Toch, in Conker, slaat het je als een koortsige droom waar je nooit wakker van wilt worden. Het is belachelijk, maar in de beste mogelijke zin van het woord. Is het voor iedereen? Nee. Maar het is wel de moeite waard om te verkennen, als je tenminste voor de overvloed aan komische paaseieren en popcultuurreferenties, de knipogen naar Saving Private Ryan, The Matrix, Terminator en Clockwork Orange, enzovoort.

Als je op zoek bent naar het beste Conker-spel om je geld aan uit te geven, moet je snel kiezen voor de route die leidt naar Rare Replay of, als je toegang hebt tot een originele Xbox, Live & Reloaded. Als je getuige wilt zijn van de dood van de franchise, hoef je niet verder te kijken dan Young Conker.

Oordeel

Conker mag dood en begraven zijn, maar dat betekent niet dat de antropomorfe eekhoorn geen symbolisch wapen van een langdurige erfenis in zijn grafsteen heeft gekerfd. Als het niet was geweest voor HoloLens’ schokkend slechte adaptatie van de protagonist, had de serie waarschijnlijk nog steeds kunnen leven in deze tijd van extravagante platformfranchises. Maar die tijd is voorbij, en eerlijk gezegd, de kans om Conker en Berri te zien terugkeren voor een nieuwe wilde avontuur door mest en lava is teleurstellend klein. Toch, voor wat het waard is, Conker zal zijn positie op het spectrum blijven innemen als een van de meest rebelse series aller tijden. Zeg wat je wilt, maar er is geen ontkennen aan het feit dat, hoewel het niet langer ademt, het is, vreemd genoeg, een cruciaal onderdeel van de geschiedenis. Bedankt voor het verpesten, Young Conker.