Condo Recensie (PC)

Vastgebonden aan een slapeloze nacht in een deprimerend ondoorzichtige appartementencomplex, vind ik mezelf plotseling doelloos door de korrelige gangen lopend, nadenkend over het gebrek aan vitaliteit in de onrustbarende omgeving. Er zijn dingen die ik zou moeten doen, maar ik vind dat hoe langer ik wakker blijf, hoe meer ik me op mijn gemak voel in deze abstracte realiteit. Ik heb geen probleem met de buren, en ik ben zeker niet geïnteresseerd in het leren waarom de vis nooit bubbels produceert of enig teken van leven vertoont. Maar vanavond is het anders. Het is alsof ik een lucide droom ben ingegaan, en ik heb de sleutels in handen van een wereld die ik nog nooit eerder heb gezien. De mensen zijn vreemd, en de atmosfeer is muf. Ik weet niet waar ik ben, of zelfs wat het is dat ik doe. Maar ik weet dat deze Condo meer verhalen te vertellen heeft.

Ik heb nergens te zijn, en ik heb niets te doen. Voor de komende korte tijd is het alleen ik, een paar gebieden van geringe interesse, en een reeks dingen die ik wil bespreken. En dat, echt, is waar Condo me naar toe neemt: op een rusteloze reis door de binnenste kwartieren van een zwak verlicht gebouw. Het wil niet dat ik iets bereik; het wil alleen dat ik doe wat goed voelt, zelfs als het op de een of andere manier betekent dat ik naar levenloze objecten staar totdat iets – alles – opduikt om me een andere vraag te geven die ik waarschijnlijk niet kan beantwoorden. En dat is alles wat ik hier doe: doelloos ronddwalen totdat de aftiteling binnenkomt om me te vertellen dat ik een “voldoende” werk heb geleverd.

Zonder Reden om te Vrezen

Om Condo te markeren als een videogame zou geen accurate weergave zijn van wat het echt is, namelijk in alle vormen meer een visuele roman met abstracte thema’s en filosofische concepten. Zie, de reis zelf vereist niet veel van je, met zijn stappen die geen uitdagingen bieden om te overwinnen, puzzels om op te lossen, of beslissingen om te nemen, om zo te zeggen. In plaats daarvan vraagt Condo alleen dat je doelloos een complex verkent in de dode nacht – in een tijdperk waarin mensen openstaan om meer van hun geheimen te onthullen, en objecten, ongeacht hun formaat of doel, nog grotere vragen stellen voor je om over na te denken.

Het idee is zo eenvoudig als het komt: navigeren door verschillende kamers en gebieden in een appartementencomplex, praten met de bewoners, en ontgrendelen van korte maar ogenschijnlijk cruciale gebeurtenissen die, eenmaal in hun geheel gerangschikt, de poorten openen voor een einde van een soort. Er zijn geen tijdsbeperkingen of eindbestemmingen om naar toe te reizen – alleen een sombere nacht, een slaperig hol van een complex, en een eenzame protagonist die alleen maar wil verkennen, verdwalen en ontdekken wat geheimen eruit kunnen komen. Al met al is er ongeveer dertig minuten aan inhoud hier, plus of min, met alleen de ene reeks “gebeurtenissen” om te ontdekken, en een eenvoudig maar passend slot op de doos om op te knokken. En dat is niet veel, maar voor een gratis ervaring, zou het niet goed voelen om te klagen over de lengte, om eerlijk te zijn.

Wat Rondwaart na Uren

Zoals ik eerder zei, Condo vraagt niet veel van je. Daarom is er niet veel gameplay voor je om je aan te onderwerpen. In feite, als je niet de details van een object aan het bekijken bent tijdens je avondwandeling, dan ben je waarschijnlijk betrokken bij een gesprek, waarbij je tussen een van de verschillende dialoogopties wisselt om de verhaallijn te sturen en te praten met een totale vreemdeling. Er zijn opties voor je om uit te kiezen hier, natuurlijk, hoewel ze niet noodzakelijkerwijs toevoegen iets aan de definitieve tekst van het script, noch brengen ze enige extra gevolgen met zich mee als de verkeerde keuze wordt gemaakt. Daarom zijn de ontmoetingen tot op zekere hoogte betekenisloos, hoewel ze wel een vrij gedachtenprovokerende boodschap frequent, met sommige gesprekken die een meer abstracte vraag stellen met betrekking tot leven en zijn kwetsbaarheid, doelen en betekenis.

Hoewel er niet veel game is voor je om te absorberen, zijn er verschillende solide functies voor je om naar te kijken, met zijn minimalistische ontwerp, PSX-achtige automatiseringen en statische decoratie die de kleine fundamenten vormen voor een licht intrigerende, licht deprimerende ervaring. Er is een grote hoeveelheid van die retro-indie-essentie ingenaaid, en dus, als je op zoek bent om die leegte te vullen, dan zou je niet veel dieper hoeven te graven dan de korrelige kwartieren van Condo.

Uitspraak

Condo vat een vreemde momentopname van een absurd donker en moreel twijfelachtig wereld van vreemde gebeurtenissen, slaapgesprekken en deprimerende dilemma’s op een manier die is gemaakt om te voelen zowel uitnodigend als verschrikkelijk ongemakkelijk tegelijk. Het is niet zozeer een videogame als het een raam is naar een abstract universum waarin nonsensical dingen alledaags zijn, en late nachtelijke kussenspraak uiteenvalt in een complexere reeks vragen met onbereikbare antwoorden. Het is genoeg om te zeggen, dan, dat het een ongewone ervaring is met veel voor- en nadelen, en niet te vergeten een brandpunt dat, hoewel intrigerend op zichzelf, waarschijnlijk een specifiek publiek zal aantrekken en niet de hele stand, zo te zeggen.

Helaas, als je op zoek bent naar een spel met een pulpverhaal en een overweldigend aantal wendingen en bochten, eindspelbonussen en rijke karakterontwikkeling, dan zul je waarschijnlijk worstelen om zelfs maar een beetje plezier uit Condo te halen. Als je daarentegen wat meer open-minded bent en beschikbaar bent voor het concept van het invoegen van een wereld die onorthodoxe ideeën en vooruitgang prioriteert boven een traditionele lineaire aanpak, dan zou je misschien vinden wat je zoekt. Voor het record, het is geen lange ervaring, dus het is het beste om niets te verwachten. Dat gezegd hebbende, als je een uur of zo te sparenen hebt, dan kun je jezelf wellicht vermaken met de eenvoudige handeling van interactie met vissen en de andere nachtuilen van dit slapeloze complex. Nou, waarschijnlijk.