Climber: Sky is the Limit Review (Xbox One & Xbox Series X|S)

Daar stond ik dan, boven de laatste ravijn in Climber: Sky is the Limit, me onbewust van het feit dat, als mijn ladder het zou begeven, ik er geweest zou zijn—een stofje, zelfs, in een poel van gevallen spelers die ten prooi vielen aan de druk van de storm en zijn bitter wrede, wereldverpletterende omstandigheden. Koud, alleen, en met slechts een paar middelen over in mijn rugzak, waagde ik de sprong, wetende dat falen geen optie was. Na drie dagen over de gletsjers te hebben geschuifeld met stalen laarzen en een vertrouwd zakje pitons, was ik niet iemand die bij het laatste obstakel zou vallen, noch was ik van plan mijn koers te wijzigen om een veiligere route naar de top te vinden. Het was alles of niets, en de inzet was astronomisch hoog. Maar de dood stond echt niet op de agenda. Ik moest het halen. Ik moest de hemel aanraken. Climber: Sky is the Limit bezorgde me veel angst, dat zal ik niet ontkennen. En terecht, aangezien het leeuwendeel van de gameplay draait om het nemen van levensgevaarlijke beslissingen en het doorworstelen van talloze onontkoombare puzzels van een ronduit onvriendelijke aard. Maar ik was altijd al iemand die het probeerde, ook al wist ik in de echte wereld vrijwel niets van bergbeklimmen, laat staan van de gereedschappen die me zogenaamd een veilige doorgang naar de top van mijn vak zouden moeten bieden. Nadat ik een zorgwekkende hoeveelheid tijd had doorgebracht met over de gletsjers schuifelen met bevende tenen en de ijzige grafstenen van mijn voorgangers bijna aan te raken, kan ik wel zeggen dat ik, alles bij elkaar genomen, waardig ben om de bijl en handschoenen te dragen. Maar nu, in de nasleep van mijn post-overwinning euforie, lijkt het alsof ik op de zaken vooruit loop. Dus, laten we een stap terug doen.

The Only Way is Up

Om je in het plaatje te plaatsen, Climber: Sky is the Limit is een first- en third-person walking simulation game, en eentje die—verrassing verrassing—draait om de beklimmingen van spelers naar de toppen van enkele van de gevaarlijkste bergen op de kaart. Dit is echter niet je standaard Jusant lookalike; de gevolgen van je fouten zijn echt en kunnen je inspanningen om de top te bereiken sterk beïnvloeden. Met andere woorden, het doet niet moeilijk en het doet er alles aan om je te bewijzen dat bergbeklimmen, hoe visueel aantrekkelijk ook, niet bepaald een spelletje voor leken is. Je kunt oprechte fouten maken, en je kunt bezwijken onder de bitter wrede geur van de dood. Maar dat is wat het zo verdomd aanlokkelijk maakt: het niet weten, en het feit dat je, ervaren klimmer of niet, toch kunt sterven. Om de ervaring van klimmen na te bootsen, biedt Sky is the Limit je een reeks voorbereidende taken aan—veiligheidsmaatregelen, zo je wilt, die je uitnodigen niet alleen de kneepjes van het vak te leren, maar ook door de basisbenodigdheden heen te ploegen. Op een typische Death Stranding-achtige manier moet je je voor elke beklimming uitrusten, wat betekent dat je de juiste kleding moet kopen, evenals alle juiste gereedschappen en accessoires om je tijdens je expeditie te helpen. Er zijn ladders in te pakken, tenten te maken en een heleboel cosmetische items te verkrijgen en onderin je rugzak te stoppen. En dat zijn slechts een paar van de dingen die je mogelijk nodig hebt. Het spreekt voor zich dat, als het gaat om het creëren van een realistische nabootsing van een klimervaring, Sky is the Limit de spijker (of ijsberg, in dit geval) op de kop slaat. Dat zijn tien punten, zonder twijfel.

Taking Extra Precautions

Wat geweldig is aan Sky is the Limit is dat het niet bezuinigt op alle fijne details. Sterker nog, het presenteert je geen halfbakken formule die textuurloos en zonder doel is. De ontwikkelaars hebben duidelijk hun huiswerk gedaan voordat ze de monumentale uitdaging aangingen om de emotie en schoonheid van een echte bergbeklimmingsexpeditie vast te leggen—en daar zal ik altijd dankbaar voor zijn. Wat betreft voorbereidende fasen en pre-route planning, voordat je aan een expeditie begint, krijg je de instructie je inventaris te controleren en je spullen zo in te pakken dat ze je niet belemmeren. Denk aan Tetris, compleet met alle rastergebaseerde blokken en kleurgecodeerde componenten, en je hebt een vaag idee van wat ik bedoel. Kort gezegd moet je je gewicht dienovereenkomstig verdelen, wat betekent dat je bepaalde plekken toewijst voor elk item dat je meeneemt. Een tent kan bijvoorbeeld druk op je onderlichaam toevoegen, terwijl een touw en een fles hetzelfde gewicht elders kunnen vertegenwoordigen. Het is echt jouw taak om te strategiseren voor de komende reis. Wederom, net als bij een echte klimexpeditie, moet je Naarmate je dieper doordringt in de reeks beklimbare bergen, begin je extra uitrusting en accessoires vrij te spelen—items die je aan je algemene uitrusting moet toevoegen om grotere prestaties en omgevingsuitdagingen aan te kunnen. Er zijn ook andere dingen om te overwegen, zoals weersomstandigheden, routekaarten en de algehele veiligheid van de komende reis. Dus, als je houdt van een beetje planning, dan zul je waarschijnlijk als een blok vallen voor Climber.

The Loneliest Road

Qua gameplay kiest Sky is the Limit voor een goed oud Hollands walking blauwdruk. Voor het grootste deel gaat het erom een pad te kiezen en dan onderweg naar het volgende basiskamp een reeks obstakels over te steken. Natuurlijk zal, afhankelijk van de prestatie die je hebt gekozen, elke expeditie waarschijnlijk meerdere dagen duren, elk met een unieke reeks beproevingen en ontberingen, ravijnen en beklimbare gletsjers. Het is zeker een eenzame weg, maar desalniettemin een lonende. Bovendien is het ook een vredige weg, ook al word je soms gedwongen tot gewaagde prestaties en moet je dodelijke situaties overwinnen. Koude temperaturen en een ijzige zeis die boven mijn hoofd hing daargelaten, ik genoot wel degelijk van elk deel van de reis—vooral tijdens de eerste uren—momenten die meer gelukzaligheid en rust uitstraalden dan wat dan ook. Bij dageraad vertrok ik uit de warmte van mijn tent en vervolgde ik mijn weg naar het volgende checkpoint, terwijl ik voortdurend de steeds veranderende weerspatronen en de voorspelling voor de komende dag in de gaten hield. Het liep niet altijd zo, maar dat weerhield me er nooit van om een beetje verder te willen gaan en naar de volgende stap te streven. Toegegeven, Sky is the Limit is niet de meest veeleisende game ter wereld, maar het biedt je genoeg verrassingen om je aandacht voor langere tijd vast te houden. En ja, hoewel veel van de reis bestaat uit wandelen van de ene locatie naar de andere, weet elke locatie wel een vreemde omgevingsgevaar op te werpen. Dat houdt de ervaring interessant en fris—ook al dwaal je voor het grootste deel gewoon rond van het ene ankerpunt naar het volgende op zoek naar comfort.

Verdict

Climber: Sky is the Limit dient als een brute herinnering dat bergbeklimmen, hoe extravagant het op papier ook mag klinken, niet is weggelegd voor angsthazen; de meedogenloze gameplay en onontkoombare leercurves zorgen daar wel voor. Wanneer het echter wordt omhuld door een virtuele wereld die op alle juiste plekken adembenemend is, is het ook gemakkelijk te zien waarom bepaalde sensatiezoekers vaak vastberaden zijn om die volgende adrenalineboost te vinden. En ik voelde het, vreemd genoeg—ook al waren de gevolgen niet helemaal slecht, aangezien ik, eerlijk gezegd, lekker warm en helemaal uit de gevarenzone zat. Ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben van de hoeveelheid detail waar A2 Softworks in is gegaan, zowel buiten de fysieke expeditie als in de reis zelf. Het is voldoende om te zeggen dat de makers veel tijd hebben besteed aan het bestuderen van de lore en technische aspecten van de sport voordat ze voortgang boekten op het ontwikkelingsvlak. Om deze reden alleen al ben ik meer dan blij om Climber: Sky is the Limit de volle punten te geven, ook al deed het me vaker dan ik aanvankelijk had verwacht aan mijn levenskracht twijfelen. Bedankt, A2. Hoe dan ook, als je op zoek bent naar een stevige walking simulator die toevallig ook dienst doet als een stoere survival game, dan ben je op de juiste plek. Als je echter niet geïnteresseerd bent in hoe de top van de Everest er op een heldere dag uitziet, dan kun je beter een alternatieve route zoeken—eentje die je weg leidt van de voet van de berg.