Alchemisten recensie (PC)

Ik ren door deze slecht verlichte gangen met een zaklamp in de ene hand en een kloppend hart in de andere, totaal onbewust van wat de bezwering naar de onderbuik van deze demonische wereld heeft gebracht. In my geest, het motief is om verbannen de kwade geest die onder het oppervlak opdoemt - om collectief te werken om de ondergang van de entiteit die ons achtervolgt te bewerkstelligen. Dit is geen grote opgave; het is een gezamenlijke inspanning die moet niet moeilijk zijn. Maar dat is het wel. Aan de ene kant van deze spookschool zijn er twee Overige alchemisten - een van hen zit ineengedoken achter een kluisje, en de ander worstelt met het uitvogelen hoe ze hun gereedschap moeten bedienen. Oh, we maken geen schijn van kans; we zijn net zo incompetent als ze komen, en als er elke team dat deze bedreiging kan elimineren, is niet wij. Wij zijn niet the alchemisten jij wil.

Grappen terzijde, ik was nooit uit die slecht in het aantrekken van boze geesten en het testen van hun buitenaardse gaven. Ik kan dat niet zeggen van mijn gelijkgestemde compadres, let wel. Sterker nog, ik merkte vaak dat de meer Ik vertrouwde op hun gezelschap en hun specifieke vaardigheden, de meer Ik begon te beseffen dat vier spelers er drie te veel waren. Maar toen kwam ik ook tot de conclusie dat Alchemisten, ondanks dat het werd geadverteerd als een singleplayer-onderneming en een co-op-onderneming, was het min of meer ontworpen voor ragtag incompetentie en multiplayer-shenanigans. Meestal was ik daar prima mee. Het betekende dat ik mijn gebrek aan expertise opzettelijk kon negeren en me in plaats daarvan kon concentreren op de komische aspecten van mijn werk. Het was niet zo dat onze leven was uitsluitend afhankelijk van de vangst van deze verachtelijke monsters. Rechts?

Alchemist verstopt zich achter het kluisje: "Wie gaat het hem vertellen?"

In pak en laarzen

Het idee is simpel: compleet het vier elementenritueel en verdrijf de boze geesten van een van de verschillende vervloekte locaties. Er is een middelbare school (de go-to-spot voor paranormale misstanden, blijkbaar), een demonisch dorp, een eigenaardig bioom genaamd Trasmoz,  en  een verlaten boerderij, waarbij de laatste beschikbaar is als een extra kaart voor de vol uitgave van Alchemisten. Ik kan er natuurlijk geen commentaar op geven vierde gebied, dus ik zal de kernherinneringen uit de overige drie moeten plukken voor deze review. Dat gezegd hebbende, en onthoudend dat dit is Nu we het hebben over een Early Access-versie, gaan we dieper in op de details.

Als je ooit door dingen als Nachtelijke spokenjacht, Spookjagers Corp, or Fasmofobie, dan zul je waarschijnlijk bijna alles herkennen wat in dit bovennatuurlijke elixer zit. Zoals het eerder genoemde trio, alchemisten centreert zijn hele wereld rond twee dingen: paranormale activiteit en een squadron van nietsnuttige onderzoekers die proberen de dreiging op een tijdige en professioneel manier. In een vergelijkbaar formaat als de drie, begint elke jacht met een eenvoudig doel: de benodigde items verzamelen en, met een beetje coöperatieve planning, een ritueel voltooien om welke geest dan ook die in de nabije schaduwen loert, te verbannen. Maar er is een probleem: de geest is lang niet zo coöperatief als de slordige bende die je in je achterzak hebt, en daarom is de enige manier om ze te elimineren een combinatie van gevatheid, bekwame communicatie en dom geluk. Nou, soort van.

Hulpmiddelen van de Handel

Gelukkig, alchemisten beperkt je niet tot een poxy zaklamp en een reservebroek. Oh nee, het geeft u de kans om optimaal te profiteren van een reeks hulpmiddelen, waaronder een selectie camera's, portofoons, nachtzichtsystemen en zelfs een anti-ghostscanner. Dat wil niet zeggen dat u genoodzaakt bent al deze apparaten, let wel; ik heb zelf ontdekt dat ik, door gewoon in het donker amok te maken en met de schaduwen te spelen, vaak de doelen kon bereiken die ik kreeg. Maar dat is nou net het mooie van dit soort co-op spokenjachtspellen: ze zijn ontworpen om een variëteit van strategieën. Als je bijvoorbeeld liever direct naar de rituele ingrediënten gaat en de kans om handschoenen met het spookachtige aan te raken wilt omzeilen, dan blikje — maar dan missen we wel een aantal echt hilarische momenten.

Ik zou niet zo ver willen gaan om te zeggen dat alchemisten is een eng spel. Het is sfeervol, begrijp me niet verkeerd, maar met een groep entiteiten die meer vertrouwen op het spelen met je emoties dan op het je de stuipen op het lijf jagen, zou ik niet zeggen dat het onvervalst is nachtmerrie brandstof. Het hangt ook af van die die je kiest om mee te nemen. Toegegeven, alchemisten is een stuk enger als je alleen bent, maar het is ook vreemd saai en lang niet zo leuk of effectief. Maar alchemisten maakt het aantrekkelijker voor groepen; het bouwt zijn doelstellingen op rond het idee van meervoudig spelers pakken verschillende taken tegelijk aan. En dat voegt nog een extra laag spanning toe aan de mix. Het is tenslotte moeilijk om de last van de wereld niet op je schouders te voelen als het helpen die het laatste ingrediënt voor het ritueel moet vinden.

De toeters en bellen van alchemie

Er zit een goede herhalingswaarde in alchemisten—misschien wel voldoende voor spelers om voor langere speelperiodes terug te keren naar de drie maps. De maps zitten ook vol met intrigerende set-pieces en willekeurig gegenereerde schrikmomenten — dus het is bijna alsof je met elke beurt een nieuwe laag ontrafelt. Helaas zijn de doelstellingen niet zo divers of meeslepend, omdat ze min of meer bestaan ​​uit het verzamelen van dezelfde rituele items en het drie keer voltooien van dezelfde taak. En toch, zoals bij de meeste PvE-titels, is het concept van vertakken om meer quests, items en maps op te nemen hier niet bepaald onmogelijk. Het feit dat de ontwikkelaars zich voorbereiden op de lancering van een vierde De kaart zegt eigenlijk alles.

grafisch, alchemisten brengt een verrassend complexe wereld op tafel. Nou, ik kan niet zeggen dat het de "realistische" beelden heeft die het in zijn beschrijving noemt, maar ik heb zeker veel ergere gezien. De game speelt ook ongelooflijk goed en is niet ontsierd door een hoop technische problemen of bugs. Misschien had ik geluk met de handvol rondes waaraan ik mezelf heb onderworpen, of kan zijn Ik was gewoon te druk met het proberen om mijn taken uit te voeren, dat ik de fouten per ongeluk over het hoofd zag. Toch kan ik niet zeggen dat ik strikt herinneren tegen een eindeloze reeks spelbrekende fouten aanlopen — dus dat was in zekere zin een triomf.

Vonnis

alchemisten is even komisch als intens - twee dingen die bijdragen aan een schone, onzinnige co-op-avonturen door de onderwereld van alchemistische horror. Het is nog vroeg, dus hoewel ik nog geen compleet review van de game, kan ik enkele van de definitieve features aanstippen: de graphics, mechanica en de eerste batch speelbare maps bijvoorbeeld. En ik blikje zeg dit: alchemisten heeft een enorm potentieel. Zeker, het valt in de categorie van de "dertien in een dozijn", wat met Fasmofobie  en  Nachtelijke spokenjacht als ondoordringbare maatstaf voor opwarmers, maar zoals het gezegde luidt: als het niet kapot is, niet Maak het.

Hoewel er nog veel meer uit dit spel komt, is het nog steeds de moeite waard om de Early Access-versie te kopen als je de kans krijgt, al was het maar om te zien hoeveel moeite WASD Game Studio heeft gestoken in de vervulling van zijn kern. Sterker nog, als je een fervent fan bent van PvE-ghosthuntinggames met geweldig co-op-materiaal, dan zul je waarschijnlijk genieten van bijna alles wat er in zit alchemisten en zijn verzameling unieke kaarten.