5 Videogames Die Je Eigenlijk Voor De Gek Houden Omdat Je Probeert

Je denkt het misschien niet, maar het is bekend dat videogamestudio’s af en toe een troll in dienst hebben. Dankzij de grenzeloze macht die ze bezitten en de touwtjes die ze mogen trekken, kunnen ze vrijwel alles maken. En toch is er een denkbeeldige lijn die wij, als spelers, graag trekken. Het is een lijn die slechts weinig ontwikkelaars door de jaren heen hebben durven oversteken. Maar als hij wordt overgestoken — dan wordt hij ook echt overgestoken. En hoe. Het punt is, we zijn allemaal wel eens voor de gek gehouden. Als het niet door een andere speler was, dan wel door een ontwerper met een knipoog. Maar welke games schieten meteen te binnen als we aan trollen denken? Nou, hier zijn de vijf waarvan we ons herinneren dat ze vergeven waren van trollen. Doe jezelf een plezier en vermijd ten koste van alles in hun valkuilen te trappen.

5. Korok-zaden (The Legend of Zelda: Breath of the Wild)

We houden allemaal van verzamelobjecten — vooral van die welke, wanneer ze volledig zijn verzameld, spelers een extra voordeel of nieuwigheidscosmetic geven om mee te pronken. Waar we echter niet van houden, zijn verzamelobjecten die tot helemaal niets leiden en in plaats daarvan de speler alleen maar kleineren omdat hij zulke kostbare uren heeft doorstaan in plaats van ze ergens anders aan te besteden. Een game die meteen in je opkomt is The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Specifiek de 900 Korok-zaden die spelers voor Hestu moeten verzamelen. Natuurlijk kunnen spelers door een bepaald aantal Korok-zaden te verzamelen met Hestu praten en op hun beurt hun inventarisruimte upgraden. Verzamel je echter alle 900, dan is de enige beloning die je krijgt een gouden drol. Nee, serieus, het is een gouden drol, aan je geschonken door Hestu zelf. En raad eens? Hij dient nergens voor, behalve om de zoekers eraan te herinneren hoeveel tijd ze aan zulke eentonigheid hebben verspild.  

4. Vlaggen (Assassin’s Creed)

Assassin’s Creed heeft door de jaren heen zijn portie nutteloze verzamelobjecten gehad, waarvan geen enkel zo nutteloos was als de 420 vlaggen uit het eerste spel. Diezelfde vlaggen werden zelfs een running gag voor de ontwerper van het spel, Patrice Désilets, die, toen hem werd gevraagd naar de spelers die dagenlang bezig waren geweest met verzamelen, openlijk toegaf ze zonder enige reden te hebben toegevoegd, en dat iedereen die de moeite nam ze te vinden — en ik citeer — “gek” was. Naast een nutteloze bezigheid zonder enig echt voordeel, kregen verzamelaars die alle vlaggen hadden niet eens erkenning voor hun inspanningen. En dus was het hele ding eigenlijk gewoon een grap om te laten zien hoe verzamelobjecten een ongelooflijk overbodige functie in een videogame kunnen zijn. Iedereen die daadwerkelijk de moeite had genomen om alle 420 te verzamelen, zou dat natuurlijk hebben begrepen. Uiteindelijk.  

3. Tucson naar Las Vegas (Smoke and Mirrors)

In een poging de slechtste videogame ter wereld te maken, wilden de gevierde goochelaars Penn en Teller een ervaring ontwikkelen die zowel ongelooflijk saai als onomkeerbaar zwaar voor de ziel zou zijn. Het resultaat van die ambitie werd natuurlijk Smoke and Mirrors, een endless runner-game die geen ander doel had dan zijn spelers te irriteren.