Recenzja Tomb Raider IV-VI Remastered (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch i PC)

Nauczyłem się chodzić z Larą Croft, ale sztukę sprintu opanowałem z Nathan Drakepodobnie jak odkryłem piękno w napadaniu na świątynie poprzez bezmyślne akty wykonywania stania na rękach w ułamku sekundy na każdym możliwym skrzyżowaniu, ale później odkryłem, że gimnastyka była nie, w rzeczywistości powszechne wśród rabusiów grobów. Jednak te cenne chwile zajęły miejsce w moim sercu, niczym wspomnienie z dzieciństwa, którego po prostu nie mogłem się pozbyć. Och, Tomb Raider może nie była historycznie trafna i nie zawierała wielu autentycznych anegdot, ale bez wątpienia miała talent do sprawiania, że ​​nudne wyprawy stawały się bardziej interesujące.

Patrząc wstecz, Tomb Raider Odegrało kluczową rolę w rozwoju pokolenia; było iskrą zapalną, która pomogła rozpalić tak wiele płonących płomieni. Przestarzałe, a jednak pełne przygód i pękające w szwach, z mnóstwem fascynujących zabytków i możliwościami, by dać upust swojemu wewnętrznemu młodzieńcowi (czy zamykanie kamerdynera w chłodni się liczy?). Tomb Raider znaleźli niezliczone sposoby, by utrzymać Larę w centrum uwagi, a fani szybko rozwijającego się gatunku powrócili, by założyć dwuręczne pistolety i podejrzanie skąpe garnitury.

Jako franczyza medialna, Tomb Raider ma na swoim koncie więcej antologii i spin-offów niż zdecydowana większość tego typu gier akcji i przygodowych, a nowe wersje i komiksy, stroje i przedmioty kolekcjonerskie wzmacniają jego kultowy charakter. Zremasterowany Tomb Raider IV-VIbędąc drugą nogą w wyścigu dwóch par, dodaje mniej więcej swoje trzy grosze do puli, wskrzeszając swoje pierwotne wyprawy, Ostatnie Objawienie, Kroniki i Anioł Ciemności, z których wszystkie miały swoją premierę odpowiednio pomiędzy 1999 a 2003 rokiem.

If Zremasterowany Tomb Raider IV-VI To w ogóle nic, to prawdziwy ukłon w stronę ery Core Design – ukłon w stronę oryginalnej sagi, która pomogła Lara Croft wkroczyć do głównego nurtu. Choć to małe trybiki w wielkim kole, Ostatnie Objawienie, Kroniki i Anioł Ciemności każdy z nich ma swoje własne, szczególne miejsce w infrastrukturze; Anioł ciemnościna przykład był pierwszym rozdziałem, który w pełni wykorzystał możliwości sprzętu PlayStation 2, a co za tym idzie, drugim wielu wypraw, aby wprowadzić serię w nową generację przełomowej fabuły i bezbłędnych wrażeń z rozgrywki. I to wszystko tutaj, z tą samą esencją, którą wszyscy doceniliśmy w 2003 roku, ale z większym dopracowaniem, udoskonaleniami technicznymi i udoskonaleniami jakości życia, aby uwydatnić jej charakterystyczny charakter.

Back to Basics

Zupełnie naturalne było, że twórcy w końcu zamknęli koło i stworzyli kontynuację trzech pierwszych części serii. PSX antologia. Choć Aspyr został nazwany „mniej znanym” rozdziałem serii, szczerze mówiąc, stworzył solidną, trzyczęściową sagę, która nie tylko wygląd dobrze, ale także czuje niczym spacer ścieżką wspomnień – przechadzka po ponadczasowym świecie, w którym niegdyś ziściły się ciekawostki z całego świata, a stała potrzeba przekształcania każdego ruchu w stylowy pokaz teatralny stała się powszechna.

Podobnie jak poprzednia część, druga partia tytułów oferuje nową kolorystykę i udoskonaloną oprawę wizualną, co służy jedynie ulepszeniu i udoskonaleniu oryginalnego doświadczenia. Sterowanie jest bardziej responsywne, interfejs użytkownika zawiera mniej elementów, a przejścia są płynniejsze, co pomaga uwypuklić gimnastyczny charakter gry – to tylko kilka z jej godnych uwagi udoskonaleń.

Sercem wszystkich ulepszeń jest zbiór znanych i niemal niezapomnianych podróży, które oddają hołd złotej erze gier akcji i przygodowych, z imponującą gamą klasycznych segmentów platformowych, logicznych i zorientowanych na akcję, przypominających młodość Lary. Ten Jednakże wątek opowieści rozwija podstawową infrastrukturę osi czasu i dodaje więcej szczegółów, aby dopracować formułę, że tak powiem, z lepszym sterowaniem, bardziej dopracowanym projektem i bardziej dopracowanym otoczeniem niż oryginalna trylogia, która próbowała wskrzesić sagę. To wciąż PSX w szczytowej formie, ale z intuicyjnym interfejsem i płynną integracją nowych możliwości technicznych. A to naprawdę wiele znaczy.

Stary ale jary

Trio kultowych klasyków wciąż rozwija się w podobny sposób, z tymi samymi wątkami, zwrotami akcji, zakrętami i przeszkodami, powtarzającymi swoje role, próbując zachować oryginalny branding. Pomijając fakt, że każde wznowienie odgrywa Znacznie lepiej, nie ma tu zbyt wiele do zrobienia, by zawrócić w głowie. Ale to właściwie dobrze; gra nie podejmuje śmiałych prób zmiany biegu wydarzeń, ani nie plami spuścizny nieznanym terytorium czy elementami rozgrywki. To… Tomb Raiderale z odrobiną ekstrawagancji.

W przypadku serialu, który ma już prawie trzy dekady, Tomb Raider Granie w tę grę to czysta przyjemność. Jasne, jest przestarzała w porównaniu z innymi tytułami z nieco bardziej zmodernizowanej ery, ale serce fenomenalnego tria wciąż tkwi w tej pełnej duszy historii, która ma wszystkie idylliczne cechy kultowej, klasycznej antologii gier akcji i przygodowych. Można by rzec: stara, ale złota.

Za tę cenę, zremasterowana kolekcja nie może się nie udać. Z trzema podrasowanymi wersjami i mnóstwem niezbędnych poprawek, wydaje się dobrą inwestycją, zwłaszcza dla fanów serii, którzy nigdy nie mieli okazji poznać wersji podstawowej w latach 90. A dla wszystkich innych, cóż, to Lara Croft — czego chcieć więcej? Ile wart jest dla ciebie mały kawałek historii?

Werdykt

Zremasterowany Tomb Raider IV-VI stanowi idealną kontynuację trzyczęściowego listu miłosnego do mniej znanych wypraw Lary Croft, z imponującym zbiorem świeżych technicznych ulepszeń, ulepszeń audiowizualnych i ponadczasowych dodatków, które na szczęście zachowują żelazne serce pierwotnego projektu. Nadal Tomb Raider, i jego nadal ta sama stara Lara Croft, którą pokochaliśmy w erze gier komputerowych lat dziewięćdziesiątych, w komplecie ze wszystkimi klasycznymi cechami, niedoskonałościami i skazami, dzięki którym oryginalna antologia stała się bestsellerem, jakim była w tamtych czasach.

Myślę, że mówię w imieniu wszystkich, kiedy mówię: nic bije oryginał. Powiedzmy na przykład, że jeśli coś pasuje do tego samego szklanego pantofelka, nie oznacza to, że nosi go Kopciuszek. Mimo to, przyznam otwarcie, że biorąc pod uwagę niedobór oryginalnych tytułów PlayStation na współczesnych konsolach, niezwykle miło jest zobaczyć antologię tak powszechnie uwielbianą jak… Tomb Raider Wraca na szczyt rynku. Czy jest tak dobry jak oryginał? Jak powiedziałem, nic Imituje esencję przodka. Jednak, aby oddać honor temu, komu się należy, Aspyr wykonał fantastyczną robotę, tchnąc serce i duszę w ten stary worek kości. Dobra robota, drużyno.