Recenzja serii The Last of Us (PlayStation & PC)

W mgnieniu oka, sala koncertowa wpadła w melancholijny rytm, nie pozostawiając zbyt wiele miejsca na interpretację muzyki przez publiczność. Jeden szarpnięcie akustycznej gitary; stary parapet z mchem i kurzem; pocałunek słońca prześwitującego przez witraż; smutna atmosfera — słaby echo świata zagubionego w zamęcie. Nikt nie musiał powiedzieć słowa. Sala nie wybuchnęła nagłym oklaskiem, ani chór nie zaczął śpiewać harmonijnego chóru. Arcydzieło poszło w ślady, a stopniowy interlude nieznacznie przechodził w jedną z największych osiągnięć Naughty Dog wszech czasów. The Last of Us znalazła swoje miejsce, a zgromadzenie wstało, by złożyć hołd zakaźną reakcją, której nie mogłeś oprzeć się. To, według mnie, było momentem, kiedy zrozumiałem znaczenie przygody Joela i Ellie, oraz wpływ, jaki seria nagrodzona przez PlayStation wywarła głęboko w swoim sercu.

The Last of Us nie jest serią, która wymaga formalnego wprowadzenia, aby ją zrozumieć, ponieważ jest wyryta w większości, jeśli nie we wszystkich celebracyjnych tablicach, które okrywają branżę. W czasie trzydziestej rocznicy PlayStation wiedziałem zbyt dobrze, że wywarła ogromny wpływ na społeczność gamerską. Jednak w samym środku świata zagubił się w jednej nutce. Nie musiałem używać Shazam, by stadion zbiorowo miał instynkt, by harmonizować z muzyką. I to jest coś, czego nie widuje się często — publiczność celebrująca grę wideo w stanie zaskoczenia i podziwu. Jak powiedziałem, nie potrzebowała wprowadzenia; potrzebowała tylko nuty, by wznowić nastrój i wrócić do podbrzusza jednej z najbardziej ikonicznych sag Naughty Dog.

Oczywiście, był prosty powód, dla którego The Last of Us zebrała wszystką uwagę, i nie było to dlatego, że miała pozycję społeczną; było to dlatego, że rezonowała z każdą osobą w pokoju. W 2013 roku The Last of Us była pionierem fabuły, która ostatecznie doprowadziłaby do kultowego następującego i, ostatecznie, nagród, które spadną jak deszcz na każdą ceremonię nagród na przestrzeni dekady. Świat wiedział o Joelu i Ellie, i każdy i jego sąsiad chcieli wziąć ogromny kęs z ich podróży. Nie było to tak, że Naughty Dog ubrała ją w przekonywujące przesłanie; było to tak, że przyszła w pełni wyposażona w kinowy przeżycie, które mogło poruszyć, przesunąć góry, i nawet sprawić, że dorosłych mężczyzn płaczą łzami. I to wszystko było w prologu.

Nazywanie The Last of Us kinowym arcydziełem nie byłoby zbyt dalekie od prawdy, ponieważ, pomimo swojej pobłażliwości wobec znajomej tonacji nieżyjących, sprawdza wiele prawidłowych pudeł. Poza swoimi wybitnymi występami głosowymi, zwrotami akcji i kinowymi efektami, posiada również fenomenalną ścieżkę dźwiękową, gładkie wizualizacje i, dodatkowo, masłowo gładką grę, która utrzymuje cię w napięciu od momentu, kiedy wślizniesz się w buty Joela, aż do momentu, kiedy rozstajesz się z wirującą sprawą Ellie w Seattle. I najlepsze w tym jest to, że z jej aktywami na miejscu dla jeszcze jaśniejszej przyszłości, seria może tylko podróżować w górę. Pytanie brzmi, czy Naughty Dog będzie podążała za okruchami?

Jako dość krótka seria, The Last of Us wywarła większy wpływ na mainstream niż jakakolwiek inna seria postapokaliptyczna do tej pory — i to jest fakt, a nie samonapędzająca się opinia, która pochodzi od fanatyka. Chociaż jest częścią dość wąskiej marki horroru, pierwsze dwie części zbiorowo sformułowały teatralną potęgę, która uderza we wszystkie największe aspekty gier. Jest to akcja-orientowana otwarta gra świata; jest to kinowe przeżycie z palpable składnikami opowiadania; jest to znana praca sztuki, która, niezależnie od ilu razy na nią spoglądasz, nadal znajdujesz się wracając do niej, jeśli tylko po to, by znaleźć jeden sekret, kawałek lore, lub z prostego faktu, że oferuje prawdziwie unikalne przeżycie z zielonym uczuciem.

Biorąc pod uwagę fakt, że The Last of Us była już znacznie przed swoim czasem w 2013 roku, jest to niezwykle ekscytujące, aby wiedzieć, że ewoluowała w coś znacznie większego w przyszłych rozdziałach. Oczywiście, ma ramy prawie idealnego IP. Szczerze mówiąc, wszystko, czego potrzebuje, to impet, by prząść igłę i ukształtować swoje dziedzictwo z większą ilością historii i łuków postaci. I, szczerze mówiąc, nie mam niczego innego jak wiary w naturalną zdolność Naughty Dog do tworzenia idealnych tkanin. Cholera, po prostu weź Uncharted antologię. Lepiej jeszcze, weź starego Crash Bandicoot na przejażdżkę. Znowu, ogromnie różne światy i tematy, ale rozumiesz punkt.

Widocznie, The Last of Us ma wiele miejsca, by pokazać swoją wagę w przyszłych wydaniach, jeśli kiedykolwiek zdecyduje się wrócić do świata Ellie i odkorkować butelkowane tomów, by podkreślić niezbadane wody i studnie poza zasięgiem Seattle. Co do tego, gdzie mogłaby pójść dalej, jest to inne pytanie. Powiedziawszy to, o ile Naughty Dog pozostanie przy tym samym wysokim standardzie, do którego tak wyraźnie się stosuje, to, szczerze mówiąc, niebo jest granicą.

Werdykt

The Last of Us umacnia swoją pozycję jako jedna z najbardziej ukochanych serii gier, które kiedykolwiek pojawiły się na czele postapokaliptycznego kinowego opowiadania, z jej palpable obietnicą, by inkubować przekonywujące postacie, linie fabularne i prawdziwie immersyjne przeżycie gry, umacniając swoją pozycję jako prawdziwa siła do rozważenia wśród fanatyków i entuzjastów przygód. Z przyszłością przed sobą, która mogłaby przynieść ogromne nowe przygody i możliwości, Naughty Dog wyraźnie ma nieśmiertelną pomoc i zdolność do dostarczenia długotrwałej franczyzy z wystarczającym sercem i duszą, by przetrwać koniec czasów. Mam nadzieję, że, z trochę szczęścia, Joel i Ellie nie zostaną wyprowadzeni na pastwę w najbliższej przyszłości.