Recenzja Project Castaway (PC)

Nie chodzi tylko o żywioły, które mi przeszkadzają; chodzi o fakt, że z każdą kolejną nocą, w której nie mam dość snu, ciepła czy białka, zaczynam mieć halucynacje i ulegam utrwalającej się przeszkodzie, która niszczy mnie zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Nawet gdy myślę, że wszystko ogarnąłem i czuję, że stworzyłem bezpieczną przystań, która uchroni mnie przed krzywdą, zwykle pojawia się kolejny ciężar, którym trzeba się zająć. Samotność, surowy klimat i brak pomocy – trzy rzeczy, które mnie przygniatają i utrzymują w mechanicznym stanie depresji. Nie ma znaczenia, czy mam miejsce, by ogrzać ręce w nocy, czy nawet czy mam narzędzia, by poszerzyć poszukiwania i eksplorować ogromne odległości na morzu. Jeśli chodzi o Project Castaway, podstawowe problemy są spotęgowane przez nocne zmiany, a najprostsze z nich rzadko spotykają się z pozytywnymi konsekwencjami. A jednak zbaczam z tematu, nie dlatego, że muszę, ale dlatego, że chcę. Nie miało znaczenia, czy miałem do dyspozycji bogactwo instynktów przetrwania Beara Gryllsa, czy nawet sto dodatkowych godzin w Stranded Deep. Początkowo myślałem, że jeśli potrafię potrzeć kilka patyków o siebie i zbudować szałas z gałęzi na popiele, wytrzymam wszystko, co Project Castaway na mnie rzuci. Ale potem nadeszła noc – niepokojąca ciemność, samotność i strach, że coś przyjdzie po mnie w ostatniej chwili, gdy byłem w najgorszym momencie. Nie chodziło już tylko o znalezienie materiałów do budowy osady; chodziło o wytrzymanie najsurowszych zagrożeń ze strony żywiołów, wszechobecnego, kuszącego szaleństwa i braku zasobów, by utrzymać głowę nad wodą następnego ranka. Project Castaway dał mi wiele do myślenia. Cholera, jeśli nie myślałem o tym, jak przetrwać klimat i jak żyć wystarczająco długo, by zapoznać się z ciągle rosnącym ekosystemem, to myślałem o tym, jak zapuszczę się głębiej w jego archipelag niezbadanych wód z jakimikolwiek pozostałymi mi do podziału zasobami. Nie miałem pod ręką ciężaru encyklopedii i nie miałem daru jasnowidzenia, by rozświetlić problemy, zanim się na nie natknę. Miałem tylko podstawy do pracy – mgliste poczucie, gdzie iść, i wystarczająco patyków, by je potrzeć i stworzyć fundament tymczasowego rozwiązania wszystkich moich problemów. Ale też nie zajęło dużo czasu, by zdać sobie sprawę, że Project Castaway nie polegał tylko na pozostaniu przy życiu; chodziło o poszerzanie horyzontów i rozgałęzianie się, by odkrywać ogromne tajemnice i innowacje. Właśnie tam, krótko mówiąc, potknąłem się. Z zewnątrz Project Castaway wygląda jak przygodowa gra survivalowa z bogatymi opcjami rzemiosła i stosunkowo przyjaznym środowiskiem rozgrywki. Jednak poświęć trochę czasu, by zdjąć kilka jej warstw, a szybko dojdziesz do gorzkiego wniosku, że to nie jest tak bardzo spacer po plaży, co żarłoczna przejażdżka, która wymaga dużo chodzenia i chęci przetrwania mimo przeciwności. I to nie tylko klimat stanowi tu zagrożenie, ale stroma krzywa uczenia się, brak kontekstu i duża ilość informacji, które musisz przyswoić, by znaleźć punkt zaczepienia. Oczywiście, z czasem staje się to trochę łatwiejsze, ale nazwanie Project Castaway wybaczającą grą survivalową po prostu nie byłoby trafnym opisem tego, czym jest. Nie, jeśli już, to jest to pod górkę, która nagradza za cierpliwość i naukę podstaw, nawet jeśli oznacza to poddanie się wielu próbom i błędom. Po jasnej stronie tego wszystkiego, Project Castaway oferuje mnóstwo świetnych funkcji, w tym spory świat oraz wiele szczegółowych receptur rzemieślniczych i ścieżek eksploracji. Może brakować mu tradycyjnej historii i bogatej progresji postaci, które zwykle znajduje się w survivalowym sandboksie zorientowanym na fabułę, ale dobrze wykorzystuje swoją infrastrukturę, dodając świetne aspekty i elementy przetrwania, jak na przykład improwizowane suwaki głodu, wytrzymałości i zdrowia psychicznego. Może to być trochę ból głowy, ale dodaje to wiele dodatkowej głębi do ogólnego doświadczenia. Złą wiadomością jest to, że pomimo wielu świetnych podstaw w swojej strukturze, Project Castaway ma kilka niedociągnięć. Oprócz absurdalnie trudnej krzywej uczenia się, gra cierpi również na chaotyczny system zarządzania ekwipunkiem, słabą progresję z brakiem kamieni milowych oraz ogólną nieporadność mechanik walki. Jednak nawet z kilkoma poluzowanymi śrubami, sama gra wciąż sprawdza się niesamowicie dobrze, z uderzającym elementem audiowizualnym, który równoważy jej najsłabsze składniki. Może nie jest to szczelna gra survivalowa, ale, co najmniej, jest piękna. Pytanie brzmi: czy piękno wystarczy, by zrównoważyć jej wady?

Werdykt

Project Castaway otacza najcięższe z brzemion w świecie niedostatku, gdzie surowy klimat nie jest twoim jedynym zmartwieniem, ale rozpałką do płonącego piekła surowych psychologicznych realiów, które trzymają cię w żelaznym uścisku od momentu, gdy zbierasz swoje pierwsze patyki, do chwili, gdy odważnie wyruszasz w rejs do jego najdalszych morskich rejonów. W próbie utrzymania cię między młotem a kowadłem, zmusza cię do przystosowania się do środowiska – do niedostatku ludzkiego życia i zmieniających się potrzeb odizolowanej istoty, która pragnie tylko przetrwać mimo przeciwności. W tym celu jest to dość trudna gra survivalowa i taka, która niestety nie jest zbyt przyjazna dla skrótów czy bezpiecznych wyjść. Ale może właśnie dlatego działa. Nie jest to najłatwiejszy świat, by utrzymać się na powierzchni – ale jest to świat satysfakcjonujący, który wyściela twoją podróż krótkimi chwilami przygody i zadowolenia. Znalezienie czasu, by zebrać to, co posiałeś – to jest trudna część. Oczywiście, jeśli jesteś zwolennikiem wspinaczki po stromym wzgórzu, któremu szczerze brakuje punktów zaczepienia i miejsc do wspinania, to jest wysoce prawdopodobne, że spodoba ci się nauka podstaw i zakładanie fundamentów w Project Castaway. Mimo to, jeśli masz nadzieję wejść do świata, który trzyma cię za rękę i daje ci ścieżkę z okruszków do podążania, to możesz chcieć wybrać alternatywny brzeg, na który wyrzucisz swoją łódkę.