Recenzja gry Cavern Adventurers (PC)

Pod korą i gruzami pełnego potworów podbrzusza ze splecionych klejnotów i kamienia istnieje szczególna jaskinia, do której odważą się zapuścić tylko najodważniejsi poszukiwacze przygód. To tutaj, w tej plastrze miodu z osobliwych korytarzy i głęboko zakorzenionych, skarbami wypełnionych komnat, bogactwo nie spoczywa w odwróconym korzeniu kwitnącego kwiatu powyżej, lecz poniżej, w najgłębszych, najciemniejszych czeluściach pustego świata rozpaczy i niepewności. To nie jest miejsce na refleksję, a tym bardziej na relaks i potrzebny odpoczynek; to piekielna dziura—niepokojące przypomnienie, że z każdą odsłoniętą warstwą, kolejny element układanki wyskoczy z czeluści, czy to potwór, złodziej, a może nawet łupy przekraczające najśmielsze marzenia. Wszystko to tam jest i czeka na zabranie. Pytanie brzmi, z czym najpierw się spotkasz, zmęczony podróżniku? Cavern Adventurers to tygiel statycznych elementów—hybrydowa gra world-building, która bierze takie tytuły jak This War of Mine i Deep Rock Galactic we własne ręce z nowym, ziemskim przetworzeniem. W tym świecie jednak twoim celem nie jest przetrwanie na obrzeżach regionu zniszczonego wojną, lecz w kopalniach bezdennego labiryntu jaskiń. W związku z tym masz tu dwie rzeczy do wykonania: drążyć wystarczająco głęboko w sieci, by wydobywać rzadkie materiały, zbierać plany i rozwijać wielopoziomowe twierdze; oraz używać poszukiwaczy przygód i innych potworzych towarzyszy do umacniania baz, tworzenia konstrukcyjnie solidnych barier obronnych i wytrzymywania skutków nieustannie zmieniającego się podziemnego systemu. Jest sporo ziemi do przerzucenia, zanim dotrzemy na dno tej beczki, więc jeśli masz ochotę zostać na dłużej, chwyć za kilof. Zabieramy się do kopania.

Dom z dala od plastra miodu

W sercu tego świata znajduje się prosta zachęta, za którą masz podążać—swego rodzaju obietnica, która informuje cię już w momencie, gdy chwytasz za topór, że głęboko w glebie zamieszkiwalnej ziemi spoczywają różne formy bogactw. Ale, jak z każdą obietnicą, która ma swoje własne warunki, mówi ci również, że podczas gdy najwyższe poziomy tego podziemnego systemu plastra miodu są w większości bezpieczne do eksploracji i ostatecznie przekształcenia w centrum zarówno dla górników, jak i poszukiwaczy przygód (dwie frakcje, między którymi przełączasz się w zależności od pory dnia), są też potwory, złodzieje, i elementy tower defense, które musisz po drodze wyeliminować. Im głębiej kopiesz, tym trudniejsi stają się wrogowie i wyzwania, i tak dalej. Postęp jest tutaj dość prosty: oczyść poziom z wszystkich naturalnych rzadkości i zagrożeń, a następnie przekształć go w przestrzeń wspólną dla kupców wymieniających towary—korzyść, która zapewnia ci więcej złota i innych nagród—oraz dla Agentów oferujących swoje usługi w szerokim zakresie ekspedycji. W miarę jak posuwasz się dalej w głąb tej sieci i rozbudowujesz swój plaster miodu, zaczynają pojawiać się lepsze narzędzia i bonusy, nie wspominając o większej liczbie okazji do rozbudowy kolonii, nawiązywania ścisłych więzi z innymi obywatelami i odblokowywania narzędzi i pułapek fachu, by trzymać potencjalnych wrogów na dystans. Ale to mniej więcej wszystko, co masz tu do zrobienia: kopać, rozwijać się i zawłaszczać podziemny skarbiec.

Co czai się w głębi

Podobnie jak wiele symulacji skupionych na kolonii, które uwzględniają wiele frakcji, Cavern Adventurers zaprasza cię do przełączania się między cyklem dnia i nocy—systemem, w którym w ciągu dnia masz szansę zatrudnić górników do pracy i odblokować nowe kwatery, a w nocy—poszukiwaczy przygód do mozolnej pracy, by tworzyć skomplikowane pułapki, toczyć krótkie bitwy i nawiązywać kontakty z innymi członkami kolonii. Oczywiście, proces uczenia się, jak używać tych dwóch unikalnych sił w spójny i skuteczny sposób, może wiązać się z pewną rutyną prób i błędów. A jednak wydaje się, że im bardziej poddajesz się tej mozolnej pracy, tym bardziej satysfakcjonujące staje się monumentalne zadanie rozwijania samowystarczalnej kolonii. Proces znalezienia tego punktu w procesie ewolucji—oto jest pod górkę. Na szczęście jest tu więcej niż wystarczająco treści do przerobienia, z dodatkowym atutem w postaci zadań pobocznych i kamieni milowych rekrutacji, które wzbogacają podstawową i, bądźmy szczerzy, dość przewidywalną pętlę rozgrywki. Oprócz zwykłych ulepszeń, które można zainstalować w podziemnym świecie, jest też garść specjalnych stref do zbudowania, w tym stacje wydobywcze, stragany kupieckie, przytulne zakątki dla robotników, magazyny, a nawet okazjonalne ogródki. A to, co absolutnie uwielbiam w tych wszystkich rzeczach, to to, że gdy każda z nich działa w płynny sposób, masz okazję usiąść i cieszyć się owocami swojej pracy. To prosta rzecz, przyznaję, ale równie satysfakcjonująca, co zachęcająca.

Dieta z kamienia i zębów

Cavern Adventurers serwuje przytulny, sprite’owy styl graficzny — i to całkiem ładny. Przynosi też własną melodyjną ścieżkę dźwiękową, która, choć nie jest znakiem rozpoznawczym nagradzanej partytury orkiestrowej, dobrze komponuje się z prostym, a zarazem eleganckim tonem pętli rozgrywki i ogólną estetyką planu. Dzięki tym wszystkim idealnym połączeniom współdziałającym ze sobą, Cavern Adventurers udaje się uchwycić sielankowy świat, który jest zarówno uzupełnieniem tradycyjnej symulacji budowania kolonii, jak i powszechnie ukochanej fantastyki sandbox.