Wizard with a Gun Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Met een titel als Wizard with a Gun, hoe kon ik mezelf niet verplichten om van Galvanic Games’ eigenaardige survival-crafting avontuur te houden? In een soortgelijke strekking als Squirrel with a Gun—nog een ongebruikelijk nummer dat alle kenmerken van een memorabele videogame heeft—brengt het wizardly verhaal je naar een wereld die ogenschijnlijk meer vermaak biedt wanneer deze is omgeven door eindeloze chaos, tovenaarsstaven en kogels, van alle dingen die de cut hadden kunnen maken. Het is duidelijk dat, voor zover vreemde spellen gaan, Wizard with a Gun altijd “een van die” soort optredens zou zijn. En weet je wat? Ik ben niet eens boos over dat. Integendeel, ik omarm ongebruikelijke concepten — vooral degene die mythische personages ertoe brengen semi-automatische vuurwapens te hanteren.

Het is al een paar dagen geleden dat ik voor het eerst in de whiskische wereld van Wizard with a Gun ben gestapt, en om te zeggen dat mijn tijd als een stafzwaaiende, gewapende pyromaan behoorlijk leuk is geweest, zou een drastische onderschatting zijn. Maar ik loop ver vooruit, dus we zullen de klok een beetje terugdraaien—terug naar de openingsuren waarin ik voor het eerst leerde hoe ik een wapen aan een tovenaar kon bevestigen voor, je weet wel, redenen. Wil je met ons meegaan op dit rare avontuur? Laten we er dan meteen in duiken.

Je bent een scherpschutter, Harry

Om je een idee te geven van waar Wizard with a Gun over gaat, zullen we de zandloper terugdraaien naar zijn vorige positie. Kort gezegd, jij en een andere vriend nemen de rollen van tovenaars aan in een wereld die op het punt staat om te implodeeren. Met slechts vijf minuten op de klok, moeten jij en je tovenaarsbroeders zo veel mogelijk doen voordat de laatste minuut slaat en de wereld terugkeert naar zijn pre-destructieve fase. Wat je in deze tijd kunt doen, hangt af van je speelstijl; je kunt resources verzamelen om nieuwe soorten munitie voor je geweer te maken—sorry, staf—of nieuwe gebieden ontgrendelen om zeldzamere vijanden te vinden om te verslaan, of bazen te elimineren.

Het uiteindelijke doel van het spel is eigenlijk om het kwaad dat de aarde teistert uit te roeien en de wereld te redden. Makkelijker gezegd dan gedaan, hoor, want elke vijfminutensegment laat je slechts een paar objectieven tegelijk voltooien. En eenmaal alles voorbij is, kun je veilig terugkeren naar een Toren—een locatie waar de tijd nooit vooruitgaat, en al je tools en resources kunnen worden opgeslagen voor toekomstige ondernemingen. Gelukkig betekent dit dat je kleine hoeveelheden vooruitgang kunt boeken tussen runs, en langzaam kunnen werken aan alle inhoud die het spel te bieden heeft.

Het blijkt dat vooruitgang boeken in Wizard with a Gun betekent dat je betere geweren kunt hanteren, en met nog krachtigere munitie en vaardigheden. Opnieuw, om vooruitgang te boeken in deze tamelijk barbaarse taak, moet je eerst de nodige resources en huiden verzamelen uit de biomen en vijanden die de wereld vormen. Op papier klinkt het allemaal vrij rechttoe rechtaan — en het is, voor het grootste deel, tenminste.

De ineenstorting

Waarom is de wereld eigenlijk op het punt van instorten? Nou, dat is het ‘m juist — we weten niet echt veel over het cataclysmische evenement, behalve dat het enige dat het kan voorkomen, vreemd genoeg, een tovenaar met een tijdmachine is. Helaas voor jou betekent dit dat je erop uit moet om het ding te repareren—een proces dat meerdere pogingen vereist om bepaalde tandwielen te verkrijgen die je verder terug in de tijd laten gaan.

Het werkt als volgt: je hebt een vijfminuten-timer, en ergens in deze proceduraal gegenereerde wereld, moet je een tandwiel vinden. Als je het tandwiel niet binnen de toegewezen tijd vindt, zullen er talloze vijanden uit de grenzen van de wereld stromen. En wat doe je als zo’n evenement zich voordoet? Nou, je vlucht terug naar je Toren, natuurlijk. Tenzij je het vuurkracht van twee tovenaars hebt om je een voordeel te geven, in ieder geval. En dat brengt ons bij…

Twee tovenaars zijn beter dan een

Het duurt niet lang om te beseffen dat, om het spel eigenlijk te verslaan en door te komen naar de laatste obstakels, je een vriend moet vinden om je te helpen. Het blijkt dat het spelen van de campagne als een alleenstaande tovenaar zijn nadelen heeft: de vijanden zijn even krachtig als in de co-op-modus, om te beginnen. En niet alleen dat, maar vijanden zijn over het algemeen vaker geneigd om aan je vooruitgang te knagen dan wanneer je ze met een vriend bevecht, wat betekent dat je, realistisch gezien, beter af bent om door de bewegingen heen te worstelen als een tweemansformatie. Sorry, solo-spelers.

Het goede nieuws is dat het niet zo lang duurt om je arsenaal te upgraden met een web van nieuwe voordelen, waaronder ijs-, gif- en vuurspellen. Net als in veel spellen die een soort crafting-systeem gebruiken, kun je verder gaan in de wereld en meer verhaal ontrafelen naarmate je meer ontgrendelt. Bovendien kun je je Toren versieren met een paar leuke setstukken en magische decoraties. De waarheid is echter dat de noodzaak om je Toren in de voorlopige fasen van de ondergang van de wereld te upgraden niet zo groot is, aangezien het meer een tijdverdrijf is tussen runs in de wildernis. Een leuk idee, zeker, maar niet echt de moeite waard om te verkennen, tenzij je wanhopig bent om de bodem van de barrel schoon te schrapen.

Buiten de generieke aanpasbare elementen die je kunt aanpassen en experimenteren, is er ook de optie om modificatoren toe te voegen aan je wapens, die je in wezen toelaten om tussen verschillende elementaire ronden te schakelen. Opnieuw, elke upgrade komt met een reeks vakjes om aan te vinken, wat betekent dat veel herhalingen vaak verplicht zijn om verder te komen.

Het is vreselijk eenzaam, een tovenaar te zijn

Terugkerend naar wat ik zei over twee tovenaars die beter zijn dan een — ik meende het. Alleen is het verhaal enigszins voorspelbaar en een beetje herhalend. Echter, voor mij althans, vond ik dat de meeste plezier kwam van het werken met een andere speler, aangezien het vaak nieuwe obstakels opleverde om te overwinnen en moeilijkere ontmoetingen om door te vechten. Er was ook dat gedeelde doel dat single-player-spellen vaak niet kunnen bieden — een gevoel dat, eerlijk gezegd, bij me bleef voor de hele tijd dat ik op zoek was naar kogels en vijanden in elke vijfminutenpoging.

Gegeven, Wizard with a Gun neemt zijn tol — vooral in het allereerste begin, wanneer je leert je weg te vinden in de pre-cataclysmische wereld. Het is niet zozeer de leercurve die je buigt, maar meer de isolatie en de pure eenzaamheid die je moet doorstaan terwijl je je zaakjes op orde brengt en begint te zeven door de pagina’s. Geen enorm probleem, maar zeker een dat verlicht werd door een andere speler die meeging voor de rit.

Uitspraak

Je kunt zeker erger doen dan Wizard with a Gun, dat is zeker. Als een entry-level co-op shooter met een aantal generieke roguelite-elementen, levert het alles wat het zich had voorgenomen — minus een hartelijk climax met een passende voor-credits-showdown. Maar dat is makkelijk om overheen te komen, aangezien de rest van het spel een heleboel plezier is, en dubbel zo veel plezier wanneer het wordt ervaren naast een andere gelijkgestemde tovenaar met een neiging om chaos te creëren met een web van spreuken en een hart voor zinloze vernietiging, om maar te zwijgen. Alleen, aan de andere kant, zal je waarschijnlijk niet dezelfde ervaring hebben, dankzij de ongelijke moeilijkheidsstijgingen en de spelletjes voortdurende inspanningen om je reis een hel te maken.

Maak je geen zorgen, veel van de gameplay-mechanica zijn relatief rechttoe rechtaan om te begrijpen, en om eerlijk te zijn, bestaat de meeste combat vaak uit het spammen van een spreuk totdat alle maar een vijand overblijft. Wat het moeilijk maakt, is het feit dat, naarmate de tijd dichter bij zijn vijfminuten-markering komt, meer vijanden de kaart beginnen te overspoelen, wat solo-uitstapjes veel korter kan maken dan, bijvoorbeeld, gezamenlijke uitstapjes.

Voor wat het waard is, vond ik mijn tijd in Wizard with a Gun grotendeels leuk, voornamelijk vanwege het feit dat ik een andere gewapende ontdekkingsreiziger had om het mee te ervaren. Zoals het met co-op-spellen gaat, is het zeker een van de beste, en het helpt dat er veel replay-waarde is. Dus, terwijl je misschien worstelt om het meeste uit het spel te halen als een alleenstaande reiziger, zal je zeker een kick uit het krijgen als een rootende, toetende, magie-spuitende tweemansformatie — en dan nog wat.