WILL: Volg het licht Recensie (PC)

WILL: Volg het licht verlicht de duisternis in een poging om het onverzadigbare gevoel van het vinden van een zilveren randje in een roofzuchtige storm te vangen – een voorbijgaand moment van hoop in een wanhopige queeste om vaderschap te combineren met vaderlijke opluchting. In de nasleep van een catastrofale gebeurtenis – de verdwijning van een zoon – hoop en een verlangen naar gemoedsrust overtreffen twijfel en wanhoop. Maar vanachter de mast van een schip op hoog tij, mijlen ver van huis, neemt een onverbiddelijke gevoel van eenzaamheid en spijt bezit van je en maakt de zeil los. Hier, vind je jezelf met een van de grootste ankers van allemaal: een storm die een zilveren randje omhult, maar ook een angst presenteert die je niet kunt controleren. Een verdwenen zoon; duizend mysteries; en een uitgestrekte oceaan die je weerhoudt van het ontdekken van de waarheid.

WILL besteedt geen tijd aan het invullen van details; het werpt je in de oceaan en dwingt je om een reeks flashback-gebeurtenissen te aanschouwen die culmineerden in een wanhopige beslissing van een vader om zijn verdwenen zoon te volgen. Een meedogenloze storm ketent je aan het tij, en wat snel begint te voelen als een wig tussen jou en je bestemming begint te ontstaan. Je neemt de controle over het vaartuig over en begint door de storm te snijden. Je weet niet precies waar je heen gaat, alleen dat het doel zo duidelijk is als de horizon. Een epische avontuur ontvouwt zich, en jij, als de thuiskomende vuurtorenwachter, begin je je rol te vervullen als een vader wiens vaderlijke instincten hem hebben achtergelaten met een diep gevoel van eindeloze verantwoordelijkheid.

In de eerste paar minuten van het waden door het tij, stelt WILL zichzelf snel voor als een grafisch goed uitziende ervaring. Een storm; een vlinder van golven die tegen het vaartuig slaan; een bliksemflits die de horizon raakt. In een hartslag, nodigt de wereld je uit om de mast te grijpen en de verlaten wateren in te varen – maar dan snel weer terug te trekken. De klok gaat terug en plotseling vind je jezelf vastgebonden aan een vuurtoren. Een transmissie vertelt je over een ongebruikelijke gebeurtenis die je thuisstad bij de keel heeft gegrepen, en dat je familie in het niets is verdwenen. Een slok van twijfelachtig slechte dialoog later, en je vindt jezelf aan het roer, klaar om een reeks van logische puzzels aan te pakken en terug te keren naar je thuis.

Behalve het nogal saaie stemacteerwerk en de slaperige dialoog, WILL doet het goed, met een boeiende plot, een opvallend visueel palet en een draad van vragen die je laten nadenken over het verhaal, de gevolgen en de bestemming. Wat volgt is een hoop heen en weer gaan tussen puzzels en traversale activiteiten, zoals door stormen varen, sneeuwbedekte ravijnen navigeren en overal zoeken naar antwoorden op een lijst van ogenschijnlijk eindeloze vragen. Weer, het ziet er brilliant uit, en behalve het af en toe monoloog dat net zo geloofwaardig is als een regenboog in een onweersbui, alles houdt je aan een lijn. Je wilt je reis voortzetten, en je wilt zie waar het volgende hoofdstuk je heen zal brengen.

De eerste dertig minuten richten zich op het verkennen van een oude vuurtoren en het voltooien van routineonderhoudstaken – een actie die je ertoe brengt om relatief eenvoudige fetch-taken en logische puzzels in het gebied te voltooien. Achter de schermen begint echter een catastrofale gebeurtenis het verhaal te fabriceren, waarna het je in een gevaarlijke queeste trekt die je ertoe brengt je post te verlaten op zoek naar je verdwenen familie. Vanaf hier, wat je eigenlijk hebt, is een reeks van stappen die erg vertrouwd aanvoelen als die van Firewatch. In een moment ben je berichten aan het verzenden, terwijl je in een ander moment locaties aan het verkennen bent op zoek naar voorwerpen die je kunnen helpen dieper in de wereld te komen. De reis gaat verder, en langzaam maar zeker realiseer je je dat er meer is aan de catastrofe die de regio heeft geteisterd.

Om de credits waar credits due zijn, WILL heeft een solide variatie aan puzzels en originele ideeën. Ondanks het feit dat het je dwingt om een boot te varen zonder een tutorial om je door de bewegingen te leiden, biedt het spel zelf wel enkele creatieve kansen. En om eerlijk te zijn, er is veel te ontdekken hier, met een duidelijke set doelen die variëren van basispuzzeloplossing tot milieuanalyse, hondensleeën tot varen. Gegeven, het spel zelden houdt je hand of vertelt je wat te doen, maar het maakt het wel zo dat je altijd een verse hindernis hebt om aan te pakken. Het kan een beetje te lineair aanvoelen soms, maar met voldoende variatie in de gameplay, maakt het ook voor een vrij onvoorspelbare ervaring die je kan laten twijfelen aan elke bocht, ook.

Gelukkig speelt WILL zo goed als elk Unreal Engine 5-spel zou moeten, met passende cinematische elementen, intuïtieve gameplay-mechanica en een ongeclutste UI. Bovendien lijkt het goed geoptimaliseerd, met een stabiele frame rate en een algehele technische flair die het rondvaren in de blauwe doet voelen soepel en comfortabel. Het mag dan geen triple-A-videogame zijn, maar het is een spel dat de spijker op de kop slaat en veel dingen goed doet. De stemacteur mag dan een beetje een losse kanon zijn, ik geef toe. Maar behalve dat, WILL steekt uit als een gepolijst stuk kunst dat zijn prioriteiten op de juiste plaats heeft, en dat is wat ik bereid ben om eruit te halen.

Met een solide fundament en een boeiende plotlijn om te ontdekken, zou ik zeggen dat WILL: Volg het licht een gemakkelijke aanbeveling is, vooral als je een fervente fan bent van Firewatch of, als dat niet het geval is, The Long Dark. Het mag dan geen perfecte storm zijn, maar het heeft zeker een zilveren randje – en dat alleen al is wat je bereid zou moeten zijn om eruit te halen.

Oordeel

WILL: Volg het licht toont zijn lichtbaken van hoop in een visueel stunning wereld van vaderlijke zorgen en logische puzzels waar schone optimalisatie en creatieve ideeën de minder goede dialoog en het gebrek aan context overtreffen. Met een solide verhaal, brilliant uitzichten, en een grote hoeveelheid technische flair, maakt het duidelijk een geweldige inleiding tot de nautische leegte die verhalendrijvende videogames is. Weer, het mag dan geen perfecte storm zijn, maar één ding is zeker: het zal een ervaring zijn die je lang zult onthouden, lang nadat de donder is geslagen.