Terwijl We Hier Wachten Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch & PC)

Ik bak hamburgers terwijl de pulserende echo’s van de naderende apocalyps weerkaatsen, en doe alles in mijn macht om de onvermijdelijke wereld te ontwijken die nauwelijks aan een strohalm vasthoudt. De wereld mag in brand staan, maar hier – in een keuken die fungeert als een laatste bastion van hoop – is er inderdaad een klein sprankje menselijkheid. Het is zeker een soort van limbo, maar het is iets om je aan vast te houden zolang we hier wachten, jeuken om iets anders te doen dat ons terugbrengt naar de voorlopige stadia van onze reis. De dood is helaas onvermijdelijk, maar zolang ik de schort en de spatel draag, zullen huiselijke troost en een plek om te mijmeren niet ver weg zijn. Inderdaad, het einde is nabij, maar als ik troost kan brengen aan tenminste één klant, zal ik overgaan met mijn hoofd hoog en mijn morele kompas aangevuld. Het zal niet lang meer duren, diners.

Terwijl We Hier Wachten is niet alleen maar een restaurantsimulator. Nou, het is het wel, maar het is ook een soort emotionele en vaak spirituele ervaring, waarin het gesprek een grote last draagt, en acties – met name die welke invloed hebben op het definitieve begrip van je gasten van hun dilemma’s en hoe ze moeten reageren – even krachtig zijn als de bestellingen die je invult in een laatste poging om een zekere mate van normaliteit te behouden in een verlaten wereld. In je hoofd ben je een gewone dinermedewerker, gekluisterd aan het fornuis en gebonden aan een negen-tot-vijf-routine die net zo mechanisch aanvoelt als de tweewekelijkse afvalinzameling. Maar in je hart ben je meer; je bent, met de juiste hoeveelheid energie en moed, de conciërge die warmte zal bieden aan je klanten totdat as en rook de overhand hebben. Het is geen gemakkelijke taak, maar het is jouw taak.

Het Leven Gaat Verder

Het begint met een catastrofe – een wereldschokkend evenement dat, voor sommige van je klanten, aanvoelt als niet meer dan het antwoord op talloze menselijke fouten. Maar voor anderen is het niets om over na te denken; het is een kleine misstap die waarschijnlijk binnenkort wordt opgelost. Helaas voor jou heb je niet veel keuze tussen beide kanten van het argument, want je bent, of je het nu leuk vindt of niet, degene die de hamburgers bakt en de koffie inschenkt. En dat, eigenlijk, is waar je jouw reis begint: aan boord van een zinkend schip, volledig bewust van de cataclysmische gevolgen die zich buiten je huiselijke schip vormen, en, in elk geval, verloren in de illusie dat een kop koffie met een aantrekkelijke geur de problemen van de wereld kan oplossen. Het kan niet – maar het is iets.

Terwijl We Hier Wachten is evenzeer een visuele roman als het een volwaardige restaurantsimulator is, in de zin dat, terwijl je mogelijk enkele uren doorbrengt met het serveren van gourmetmaaltijden aan je hongerige klanten, de echte reden voor je verblijf is om je te baden in een rijke verzameling verhalen. En het zijn deze verhalen – verhaallijnen die dienen als kleine pockets van lore voor het overkoepelende verhaal – die je de mogelijkheid geven om te overtuigen, te manipuleren en uiteindelijk te leiden naar een uiteindelijk einde. Wie zal vluchten naar een schuilplaats voordat de wereld op zijn as draait? Wie zal ervoor kiezen om in hun booth te blijven zitten, koffie te drinken terwijl de laatste zonsondergang in duisternis verdwijnt? Het blijkt dat jij degene bent die de macht heeft om de loop van hun laatste reis te veranderen, en het is het gesprek dat de wereld doet draaien – althans voor een moment.

Een Sprankje Licht

Net als de meeste alternatieve simulators die draaien om zakelijke en restaurantbeheertaken, is het primaire doel van Terwijl We Hier Wachten om te voorzien in de behoeften van degene die een calorische inname met een wholesom punch verlangen, en niet te vergeten een welkome sfeer die de naderende ondergang die verder reikt dan de keukenfornuis tart. In twee uur – de tijd die het kost om een tapijt van korte verhalen te navigeren en enige vorm van input te geven – word je uitgenodigd om bestellingen op te nemen, ze in te willigen en uiteindelijk een van de verschillende opties te kiezen, waaruit een tijdige climax meer of minder wordt onthuld als onderdeel van een van de verschillende alternatieve einden. Er is niet veel meer aan dan dat, wat betekent dat, als je had gehoopt je gewoonten te onthullen over een langere periode, je misschien voor een verrassing komt te staan.

Als je de visuele romancomponenten van Coffee Talk combineert met de inzichtelijke verhalen van What Remains of Edith Finch, dan heb je misschien een duidelijk begrip van hoe Terwijl We Hier Wachten werkt. In een typisch geval begin je je dienst met een eenvoudige taak: een gast verwelkomen en hun bestelling opnemen. Van daaruit is het gewoon een kwestie van hun koppen vullen met hun gekozen drankje en duiken in hun persoonlijke achtergronden – een segment dat bestaat uit het spelen van hapklare hoofdstukken en het aanschouwen van verschillende gebeurtenissen die zich over een bepaalde periode ontvouwen. Nogmaals, denk aan What Remains of Edith Finch – een wandelsimulator die het basisidee gebruikte om korte herinneringen te weven in een tapijt van soorten, en je hebt een idee van waar we het over hebben. Dat, in het kort, is waar jij in past – als een wever van verhalen.

Hamburgers & Achtergronden

Wat de gameplay van Terwijl We Hier Wachten betreft, is het veilig om te zeggen dat er niet zo veel is om over te praten. Om het zo te zeggen, de eerste handvol scenario’s zijn meestal hetzelfde: een bestelling opnemen, ingrediënten zoeken en een hamburger serveren. Natuurlijk zijn er enkele andere taken die ook je aandacht vereisen, zoals drankjes inschenken, apparaten schoonmaken en je voorraad bijhouden, bijvoorbeeld. En toch, wanneer je dit vergelijkt met de andere dagelijkse verantwoordelijkheden die je hebt – het bespreken van de naderende ondergang die over je schouders leunt, het belangrijkste – lijken deze relatief alledaagse taken nauwelijks relevant. Zeker, je hebt het doel om een paar filets te bereiden, maar dat is eigenlijk vullingsmateriaal, want het hart en de ziel van de reis zitten niet in de taak zelf, maar in de diepe en bevredigende details van de gesprekken die je aangaat met je klanten.

Er is veel te liefhebben aan Terwijl We Hier Wachten, van de soepele animaties tot de overtuigende voice-acting, de onderdompelende verhalen tot de enigszins saaie maar vreemd gemeenschappelijke sfeer die over de diner hangt. Het enige wat ik had gewild dat ik meer van had gezien, was de game zelf. Laat ik het zo zeggen, het was niet het langste stuk werk dat ik had moeten doen, want het viel meer of minder in zijn besluit kort na het moment dat ik alle trucs van de handel had geleerd. Zeker, ik vond het niet leuk om hamburgers te bakken, maar als het had betekend dat ik naar nog één verhaal had kunnen luisteren, zou ik graag nog een paar uur hebben gespendeerd aan het zwoegen achter de kachel. Helaas was dat niet in de kaarten.

Uitspraak

Terwijl We Hier Wachten is niet de langste game ter wereld, noch is het precies barstensvol met een schat aan originele gameplay-mechanica of uitvinderswijze om je te laten twijfelen. Met dat gezegd, het is niet het gebrek aan originaliteit in de besturing dat het maakt wat het is; het zijn de smaakvolle verhaallijnen en de toewijding van de personages om een overtuigend verhaal te vertellen in de korte tijd die ze krijgen. Nogmaals, ik wou dat ik meer van het had kunnen zien voordat de zonsondergang plaatsvond en de onvermijdelijke sluiting van mijn noodlottige diner opdook om over te gaan in de credits. Ik zou meer hebben gespeeld. Ik zou nog een hamburger hebben gebakken. Maar, passend genoeg, alle goede dingen moesten een einde nemen, en, zoals het bleek, was er geen uitzondering voor degene die toevlucht zochten in die oude diner. Jammer.

Ondanks het falen om duurzaamheid toe te voegen, is Terwijl We Hier Wachten nog steeds een van de meest veelbelovende onafhankelijke games die we in maanden – jaren, zelfs – hebben gezien. Dus, om een lang verhaal kort te maken, als je een onsterfelijke liefde deelt voor overtuigende verhalen met vormbare uitkomsten, dan zul je zonder twijfel verliefd worden op alles wat Bad Vices Games vastlegt in zijn flipboek van nieuwsgierige gangen. Alleen, eh, verwacht niet dat je dezelfde soort enthousiasme vindt voor het bakken van hamburgers.