Bare Butt Boxing Recensie (PC)

Nooit in een miljoen jaar had ik gedacht dat ik zou genieten van het idee om een klodder buitenaardse drab in een paar bokshandschoenen te zien worstelen in een vlaag van woede, maar daar heb je het — ik deed het, en ik kan niet goed begrijpen of ik iets mis of dat ik gewoon toevallig plezier beleef aan belachelijke concepten die zichzelf niet te serieus nemen. Wat het ook was dat het zo maakte, ik kan niet ontkennen dat Bare Butt Boxing me had bij het geluid van de eerste gong, en dat het me ook wist te overtuigen om te denken dat, boksspel of niet, iets magisch zou gebeuren op een bepaald moment of ander, als het niet in de ring was, dan in een van de verre hoeken van de aarde.

Bare Butt Boxing, voor degene die nog niet aan boord zijn van hun eigen deel van details, is een vreemde arena-gevecht PvP waarin jij, de aspirant-bokser met een hart van onzin en een passie voor de sport, de rol van een beginnende vechter aanneemt. Maar, er is een addertje onder het gras: ondanks je beste pogingen om de mensheid en zijn natuurlijke zwakheid voor de ring te vertegenwoordigen, ben je niet helemaal het posterkind dat de wereld nodig heeft. Om het rapport te geven, je bent een buitenaardse wezen, en hoewel je een onsterfelijke interesse hebt in de kunst van vechten, ontbreekt het je aan de basiskennis en -vaardigheden van een echte vechter. Laat staan dat, als je het op tv vanuit de ruimte kunt zien — wie zegt dat je het niet kunt proberen? Nou, de meeste mensen, naar het schijnt — maar dat is irrelevant, schijnbaar.

Oh ja, Bare Butt Boxing is net gelanceerd op PC. Niet helemaal zeker of je het een kans moet geven? Laten we praten.

Het Ziet Er Makkelijk Uit

Bare Butt Boxing neemt een enorme blad uit het boek van handtekeningen van bekende vechtspellen — titels die onder andere Party Animals, Rubber Bandits en Gang Beasts omvatten. Op een soortgelijke manier als de eerdergenoemde drie, houdt Bare Butt Boxing rekening met de fysica van boksen en domme vechtspellen — een idee dat uiteindelijk vertaalt naar het spammen van verschillende knoppen en triggers in de hoop dat iets zal landen, en het fluiten rond een arena totdat een van twee dingen gebeurt: jezelf krijgt een uppercut in de zachte keel, of de rest van je tegenstanders per ongeluk knock-out slaan op een van de verschillende onbezette objecten. Dus, om te zeggen dat een zeker niveau van vaardigheid hier vereist is, zou niet helemaal waar zijn; integendeel, het gaat meestal over het indrukken van de occasionele prompt en, weet je, hopen op het beste mogelijke resultaat. En dat is prima, denk ik?

Er zijn een paar modi om doorheen te gaan, met elk een generieke set regels: elimineer andere spelers, en gebruik de arena en zijn vreemde voorwerpen om je voordeel te behalen om hogere schade te veroorzaken, en claim extra beloningen en zo. Wat dat betreft, is er niet veel om aan boord te gaan, of iets bijzonders om te leren, trouwens. Feit is, als je ooit maar een beetje hebt genipt aan de tip van de ijsberg van vrijwel elk PvP-arena-vechtspel in de afgelopen tien of elf jaar, dan heb je waarschijnlijk een goed idee van hoe deze specifieke wereld werkt. Simpel gezegd, je gaat een kaart in, en je gaat los op je vijanden met een paar bokshandschoenen en, in dit geval, de blote billen van je squashy mallow-vriend. Prima.

Gewoon Doen

Zoals ik al zei, is er niet veel om te begrijpen. Feitelijk bestaan de gameplay-mechanica voornamelijk uit twee dingen: een linker- en rechterknop, die natuurlijk elk van de karakteristieke vuisten van het personage bedienen, en een power-up-meter, die kan worden gebruikt om betere combos op vijanden los te laten. Meestal ben je andere tegenstanders aan het verpletteren in een of andere vorm van vergetelheid, of blijf je uit de schijnwerpers totdat een andere speler op de een of andere manier heeft weten te doen alsof hij het vuile werk voor jou doet. En eerlijk gezegd, dat is het zo ongeveer — dus niet veel om aan boord te gaan, grappig genoeg.

Het goede nieuws is dat, ongeacht welk personage je kiest om mee te doen, alle mechanismen erg vergelijkbaar zijn — tot het punt waarop je niets buiten de basiscontroles hoeft te leren. Daartoe maakt het niet veel uit; het komt allemaal neer op een kwestie van voorkeur, als het ware, en dat is prima. Nou, ik zeg dat het prima is, als ik eigenlijk zou hebben willen dat ik een paar uur langer in de ring had kunnen doorbrengen als ik de kans had gehad om verschillende nieuwe wegen van spel te verkennen, en niet was beperkt tot het doorlopen van hetzelfde oude banket van functies en vaardigheden. Toch was het allemaal relatief gemakkelijk om te leren, wat betekende dat ik minder tijd kon besteden aan het leren van de verschillende trucs van de handel, en veel meer tijd kon besteden aan het genieten van mezelf. Kan niet klagen daarover, eerlijk gezegd.

Slijmerige Billen

Ik kan niet zeggen dat Bare Butt Boxing een prachtig kunstwerk is, omdat het duidelijk ontbreekt aan de visuele aantrekkingskracht van een moderne sportexpositie. Maar, om credits te geven waar credits toebehoren, het is niet het soort spel dat elke wakende minuut met zijn spelers doorbrengt die hun liefde voor hypnotiserende grafische effecten of iets dergelijks uitdragen. Laat staan dat Bare Butt Boxing zo mal is als het maar kan zijn, en terwijl dat misschien niet precies aanspreekt bij de standaard-Mortal Kombat-type-menigte, spreekt het zeker aan bij veel fans van vreemde en wonderlijke dingen — en dat is waarom het zo verdomd vermaakelijk is. Is het een goed uitziend spel? Eh — ik heb zeker ergere dingen gezien, als dat iets waard is.

Ik zal mijn handen opsteken en zeggen: het spel zelf is een heleboel plezier om te spelen — vooral als je een beetje bekend bent met ongehoorde vechtspellen die niet noodzakelijkerwijs logica in overweging nemen bij het omarmen van de spelmechanica. Het helpt ook dat elk van de kaarten van het spel even interactief en levendig zijn, en niet te vergeten vol met veel setstukken om doorheen te knagen en voorwerpen om in een of andere vorm van wapen om te zetten of zo. Wat betreft de vraag of deze dingen genoeg zijn om een langdurige romp in zijn wereld voor verschillende uren te rechtvaardigen, is een andere vraag, hoewel, gezien de verteerbare gevechtsmechanica, ik kan zeggen dat het een spel is dat zelfs de meest ervaren fans kan vermaken voor een enkele ronde of twee.

Uitspraak

Ik zou niet zeggen dat Bare Butt Boxing iets major doenlijk anders doet dan de battle-arena-genre, maar het weet wel zijn eigen identiteit in de pot te doen door een solide combinatie van komische personages en unieke kaartontwerpen te leveren. Om te zeggen dat het een beter spel is dan Gang Beasts is een andere vraag, en een die ongetwijfeld meerdere antwoorden zal ontvangen, afhankelijk van de ontvanger en hun persoonlijke voorkeuren. Toch is het de moeite waard om op te merken dat, terwijl de twee spellen nog steeds in hun respectievelijke staten zitten, elk van hen praktisch dezelfde belletjes en fluitjes heeft van slaan, verpletteren en kruipen. Dus, als het idee van het kijken naar een eskadron van squishy vleeszakken die rondfladderen in een suburbane buurt klinkt als jouw idee van een leuke tijd, dan ga je waarschijnlijk van dit spel genieten.

Maak je geen zorgen, Bare Butt Boxing heeft zijn eigen fouten, enkele waarvan vaak een anderszins solide ervaring bederven. Ondanks dat het een makkelijk spel is om te verteren, komt het vaak tekort in termen van hoeveel je er eigenlijk kunt doen. Om te zeggen dat het genoeg biedt om je terug te laten komen voor verschillende extra tentoonstellingen, zou niet helemaal waar zijn, want het heeft een novum-gevoel dat snel een beetje te belastend voor de hersenen kan worden na een korte tijd. Toch, voor een spel dat zijn spelers toelaat om hun tegenstanders knock-out te slaan met niets meer dan hun handschoenen en blote billen, kan ik mezelf niet beklagen over het spel, eerlijk gezegd.