Tsugunohi Recensie (PlayStation 4 & PlayStation 5)

De vlammen weer aanwakkeren

Een wandeling door de tijd

Het gaat als volgt: je neemt de controle over een personage — een ogenschijnlijk gekweld zieltje dat, in de loop van verschillende dagen, het op zich neemt om de holle gronden te doorkruisen en hun innerlijke demonen te confronteren. Terwijl de dagen vooruit schrijden, begint de wereld om je heen een andere vorm aan te nemen, wat uiteindelijk leidt tot een verontrustende nachtmerrie die vol zit met onontkoombare realiteiten en verleidelijke waarheden. Het is jouw rol, als de toeschouwer van deze verhalen, om de gebeurtenissen te zien ontvouwen en essentieel dichter bij een conclusie te komen die hetzij resulteert in de tragische ondergang van het personage, of een ontwaken tot een wereld die nauwelijks herkenbaar is.

Elk verhaal in Tsugunohi duurt ongeveer vijftien tot twintig minuten om te voltooien, waardoor de hele serie net iets minder dan drie uur duurt, plus of min een uur. In elk van deze afleveringen zijn er geen grote obstakels om te overwinnen — alleen levendige voorstellingen van wat wel van je personage kan worden op de volgende dag. Het is een eenvoudig concept, en een dat niet vereist dat je een meesterbrein bent om het te ontcijferen. Maar als alles is gezegd en gedaan, is het wel de moeite waard om te spelen, gezien het schrikbarend gebrek aan interactie tussen het spel en de speler?

Om een lang verhaal kort te maken, Tsugunohi is een eenmalige onderneming. Het is een eenmalige onderneming, voornamelijk vanwege het feit dat elke conclusie een jumpscares bevat, wat alleen echt effectief is een of twee keer. Met andere woorden, zodra je de sluier hebt verwijderd en de grote beloning hebt gezien, is er niet veel meer om los te maken, wat betekent dat er geen echte reden is om terug te keren om de highlights opnieuw te beleven, tenzij je natuurlijk nieuwe spelers introduceert en alleen maar rondhangt om hun reacties te zien. Maar dat is het wel.

Scare me once, shame on me

Ondanks de beste inspanningen van het spel om een draad van originele kunstwerken te creëren, is de lay-out in elk gegeven scenario bijna altijd hetzelfde, evenals de voortgang: je loopt naar links, en je werkt de dagen af tot iets uit de schaduw komt om je zintuigen te betasten. Zeker, de vijanden zijn anders, maar het spel en het verhaal zijn niet zo uitgebreid, wat opnieuw bevestigt dat dit, alles in aanmerking genomen, een rechttoe rechtaan, eenmalige onderneming is die weinig tot geen replay-waarde heeft.

Geen replay-waarde ten spijt, Tsugunohi is de moeite waard om te spelen, als het alleen maar is om een paar herinneringen op te halen aan de gouden eeuw van Flash-animatie. Zeker, de visuals zijn duidelijk verouderd, en de voice-acting is twijfelachtig, maar dan, op de vreemdste manier, zijn dit precies twee dingen die het nog meer onrustbarend maken. Het is een tijdcapsule voor de zintuigen, en hoewel het niet de kwaliteit heeft van een gemoderniseerde horror, is het, in alle eerlijkheid, een aanblik voor vermoeide ogen. Dat is, natuurlijk, mits de ogen in kwestie toebehoren aan iemand die wel door de bovengenoemde periode heeft geleefd.

Ik zal dit zeggen: Tsugunohi is niet het engste spel op de markt, noch is het een spel dat aan de wortel van je nachtmerries zal kleven voor de rest van je dagen. Echter, er is iets dat het wel oproept, en ik weet niet helemaal zeker of het ingebed is in de slordige kunststijl of in de scheuren en barsten van het geluidontwerp zelf. Wat het ook is, het heeft duidelijk de capaciteit om miljoenen spelers te overtuigen om het voor zichzelf te ervaren. En zoals bleek, was ik gewoon een van de velen die de woede van de haak voelden. Goed gespeeld.

Uitspraak