Problemen in Cookie Town Recensie (PC)

Ik heb een zoete tand voor klontjes en Enter-haken, frambozenjam en het levende licht uit jello-achtige klei-monsters slaan vanaf een toren van gingerbread en asfalt. Een ongewone combinatie van smaken, maar een die toevallig bestaat binnen de suikeromhulde gangen van Problemen in Cookie Town, van alle dingen. Dat klopt, Cookie Town is vers uit de oven, en het blijkt dat het vol zit met alle schuldige middaglekkernijen en slordige hapjes die je zou verwachten van een onafhankelijke parkour-gebaseerde bakkerij first-person shooter. Halleluja, denk ik.

Er is veel te vertalen hier, dus laten we beginnen met de buitenste korst – de vetbestendige basis waarop Problemen in Cookie Town zijn suikercentrische wereld opbouwt. Verhaaltechnisch legt het spel de focus op de titulaire metropool van Cookie Town, een vroeger idyllische stad die, in de nasleep van een uitbraak van roofzuchtige monsters, is getransformeerd in een meedogenloze plek waar elke kruimel en chocoladechip niet langer veilig is. En de enige reddingsfactor die deze vleesetende creaturen tegenhoudt – een “Legendarische Broccoli” – is in stukken verspreid over de lengte van de wereld. Simpel gezegd, Cookie Town wordt van binnenuit opgegeten, en het is aan jou, een held met een Enter-haak, om de Broccoli te herbouwen en de vijanden terug te dringen voordat de stad wordt omgezet in broodkruimels. Een klassiek goed-tegen-slecht verhaal, dus.

Zo gaat de koek

Problemen in Cookie Town is, in de eerste plaats, een first-person parkour-gebaseerd spel. Als zodanig zijn de doelen die je hier wilt bereiken, kort gezegd, gerelateerd aan platformen of rennen over de skyline met een vertrouwde Enter-haak. Bovendien is er ook een royale hoeveelheid traditioneel gevecht – een segment dat bestaat uit meerdere horde-eenheden die springen, sprinten en aanvallen, en de speler, gewapend met dubbele wapens, afweert schoten en verslaat vijanden. En ik geef toe, terwijl het eerste deel van deze ervaring – parkour – veel plezier is, is de gevecht een beetje hectisch. Misschien niet op een slechte manier, maar op een manier die je doet twijfelen aan de AI en patronen van gedrag. Het schieten is ook een beetje zwevend en ragdoll-achtig. Weer, niet een slechte zaak, maar iets dat een beetje extra inspanning vereist om te leren.

Terugkerend naar het parkour-aspect van het spel – het is geen perfecte imitatie van een Mirror’s Edge-klon, of iets dat in de buurt komt van een award-winning free running-ervaring, voor dat matter. Dat gezegd hebbende, de Enter-haak die het biedt is vreemd genoeg leuk om mee te experimenteren, vooral gezien het feit dat de wereld zelf meerdere wolkenkrabbers en lanceerplatforms bevat om effectieve combos en lijnen samen te stellen. Zeker, het is niet perfect, en bepaalde landingen kunnen erg moeilijk zijn om te maken, maar ik vond persoonlijk dat doelloos door de straten zwaaien veel adolescente vreugde aan de ervaring toevoegde. Een eenvoudige zaak, maar een die de hele reis nog vruchtbaarder en komischer maakte.

Broodkruimels & Broccoli

Als je een fan bent van Just Cause of, voor het gemak, elk ander destructief zandbakspel dat pulpachtige verhaalpunten opzijzet om entry-level chaos en mindless gameplay te prioriteren, dan zou je het niet te veel vinden om je tanden in Problemen in Cookie Town te zetten. Weer, het verhaal is niet zo de moeite waard om te delen op hetzelfde bord als veel van zijn vleesachtige verwanten, en de collect-a-thon-natuur van de ervaring is niet zo incentive-gericht als een aanzienlijk deel van de tegenstanders’ werelden. En noch, er is veel plezier te hebben hier, vooral als je bereid bent om een structueel solide RPG te vervangen door een iets minder extravagante indie-platformer-shooter.

Ik geef toe, ik dacht dat de zogenaamde Cookie Town een paar meer suikeromhulde decoraties zou hebben. Toch vond ik in de hoeken en gaten het gebruikelijke saaie stadsbeeld-activa – saaie torens, snelwegen en gekopieerde struiken, bijvoorbeeld. Misschien is dat een klein probleem, en een dat niet noodzakelijkerwijs een klacht rechtvaardigt. Nog steeds, het lijkt het vermelden waard dat, ondanks zijn poging om een suikeromhulde compositie te vangen, het niet helemaal de essentie van een digitale bakkerij met alle korsten en chocoladechips die je zou verwachten van zo’n wereld levert.

Uitspraak

Problemen in Cookie Town barst van de onschuldige vechtpartijen en verrassend eetbare parkour-mechanica die, hoewel niet zo intuïtief en leuk als veel A-lijst FPS-titels, waarschijnlijk fans van het genre zullen laten graaien in de koekjestrommel voor een extra handvol kruimels. Weer, hoewel er niet genoeg is om een voedselcoma op te wekken, moet ik de ontwikkelaars erkenning geven en zeggen dat ze er in geslaagd zijn om een aangenaam formaat zandbak te bouwen en te vullen met alle zoete lekkernijen en geroosterde versieringen van een goed ouderwets pallet-reinigend voorgerecht.

De wereld zelf mag dan niet overlopen van de meest visueel intoxicerende elementen ter wereld, noch de voedingshallmarks van een suikeromhulde keuken, voor dat matter. Maar waar het ontbreekt in calorische waarde en thematische substantie, maakt het zeker goed in andere gebieden – de zinloos vermaakelijke Enter-haak-mechanica en open-eindige vrijheid, zijn twee van zijn beste kenmerken. En wat betreft het verhaal, eh – het is niet onvergetelijk, noch een origineel idee dat nog nooit eerder is verteld. Dat gezegd hebbende, het speelt het veilig met een universeel geaccepteerd goed-tegen-slecht-formule – een premisse die, ondanks zijn voor de hand liggende fouten en voorspelbare gevolgen, nog steeds een barrel van plezier is om te zien ontvouwen.

Als je een dertig minuten venster hebt om te sparen, en toevallig een innerlijke verlangen hebt naar een goed ouderwets entry-level zandbak-parkour, dan zul je waarschijnlijk genieten van het zwaaien door de straten en het najagen van de koekjeskruimels in dit korte maar vreemd zoete avontuur. Het zal niet je maag vullen, maar het zou je genoeg van een calorische boost moeten geven terwijl je wacht op dat volgende multi-tier banket.