Beoordeling van Thirsty Suitors (Xbox One, Xbox Series X|S, PlayStation 4, PlayStation 5, Switch & PC)

Om te beginnen, moet ik toegeven dat ik niet zo vertrouwd ben met de Zuid-Aziatische cultuur, laat staan het concept van het uitwisselen van geheime handdrukken met een hond. Om eerlijk te zijn, kan ik niet echt zeggen dat ik dol ben op bananenmilkshakes, noch op bowl cut-kunstenaars die zich voorover buigen in een poging om me elke wakker uur te verleiden. Maar hey, dit zijn slechts enkele van de vele, vele dingen die Outerloop Games’ Thirsty Suitors het rare spel maken dat het is — en ik kan niet voor mijn leven begrijpen of ik verliefd ben op het spel, of dat ik alleen maar brandstof geef aan mijn slaapparalyse-demonen.

Outerloop Games’ Thirsty Suitors is al een tijdje op mijn radar, dus ik zou liegen als ik zei dat ik me niet meteen in het spel stortte toen ik hoorde dat het was uitgekomen. Maar dat was enkele dagen geleden, dus om te zeggen dat ik niet langer de drager ben van gebroken harten, zou alleen maar een understatement zijn. Nadat ik alle losse eindjes had opgeknoopt en meer dan genoeg hongerige dromen had geslagen met de trucks van mijn skateboard, kon ik mezelf er eindelijk van losmaken. Ben ik verdrietig om het te zien gaan? Op sommige manieren, ja. Zou ik het aanraden aan iemand anders? Daarover moeten we het nog hebben, stuk voor stuk, om tot het definitieve antwoord te komen dat alles in perspectief zet. Klaar om één te worden met de dorst? Dan laten we de beker vullen.

Thuisfront

Thirsty Suitors volgt het verhaal van Jala — een skateboard-geobsedeerde hipster die terugkeert naar haar geboortestad na enkele jaren om het weer goed te maken met haar ouders, broer of zus, en vooral met een leger van ex-partners die zijn verzameld om haar hand in het huwelijk te winnen of om wraak te nemen voor hun oude hartzeer. Als Jala ben je meestal vrij om een semi-open wereld omgeving te verkennen, evenals om deel te nemen aan kleine gesprekken met burgers, munten te verzamelen voor nieuwe cosmetica en om deel te nemen aan traditionele turn-based gevechten met de titulaire Thirsty Suitors. Dat is nogal een selectie aan ingrediënten — genoeg om een lachwekkend drankje te maken, zelfs. Maar hoe smelten ze allemaal samen tot één enkel ervaring?

Wat betreft gevechten, is het uiteindelijke doel niet om je tegenstander in elkaar te slaan, maar om zijn hart leeg te maken en zijn hoop op een huwelijk met jou te verpletteren. Hiervoor kun je een verscheidenheid aan aanvallen en Taunts gebruiken — QTE-gebaseerde gebeurtenissen die je toelaten om je tegenstander te vleien, te ergeren of om zijn dorstniveau te laten stijgen. Afhankelijk van zijn dorstniveau — een functie die de macht heeft om basisaanvallen nog harder te maken — moet je je suitor bestuderen en beslissen welke actie waarschijnlijk meer schade zal toebrengen. En als dat allemaal bergafwaarts gaat, kun je altijd nog je moeder bellen, die magisch uit de hemel boven zal verschijnen en een paar vingers zal schudden om zijn ego te verpletteren.

Van wat ik heb ervaren tijdens mijn tijd in Thirsty Suitors, was gevechten nooit echt moeilijk. Als iets, was het allemaal nogal voorspelbaar; je zou een taunt sturen en volgen met de overeenkomstige speciale vaardigheid om schade toe te brengen. Voeg een paar bananenmilkshakes en mango-baren toe aan het mengsel, en je hebt een relatief eenvoudig turn-based recept.

Een handvol genres

Ik zal eerlijk zijn voor een moment en zeggen dat, ondanks het feit dat het concept duidelijk vreemd is vanaf het begin, ik niet helemaal overtuigd was in de eerste paar minuten van het spelen. Vanwege het feit dat het je letterlijk in een droom-achtige proloog gooit waarin je slecht geanimeerde skateboard-trucs moet uitvoeren terwijl je een overzicht krijgt van je oude fouten, op geen enkel moment voelde het alsof het werkte voor mij. Helaas kon ik niet over de oneffen overgangen tussen skateboarden en hardlopen heen komen, wat de immersie een beetje verpestte. Zeker, het gesprek was constructief en verliep soepel, maar het spel stroomde niet, wat me ertoe bracht om lage verwachtingen te hebben voordat het eerste refrein zelfs maar was begonnen.

Als reactie op de matige skateboard-mechanica van het spel, heeft Thirsty Suitors eigenlijk een bewonderenswaardige hoeveelheid goede momenten. Nadat ik het spel had uitgespeeld tot het einde, kan ik veilig zeggen dat de meest memorabele aspecten de heen-en-weer-insulten en snelle antwoorden tussen Jala en de suitors zelf waren. En hoewel ik soms haat had aan de gesprekskeuzes die ik maakte, voelde ik altijd dat Jala een fantastische protagonist was met veel te schrijven over.

Skateboarden en gevechten terzijde, Thirsty Suitors rolt ook het rozenblaadjesbedekte tapijt uit voor een andere mix van functies, waaronder koken, dansen en verkennen. Dat gezegd hebbende, betekenden de meeste van deze extra functies vaak dat je een paar QTE’s moest afvuren, en weinig anders. Niet uitdagend, per se, maar de pure hoeveelheid activiteiten en ontmoetingen die het presenteerde, maakte het minder een voorspelbare sleur en meer een whimsische reis door oneindige golven van humoristische onzin en vrolijke gepraat.

De Koningin van Harten

Om een deuk te slaan in het verhaal van het spel, moet je niveaus toevoegen aan een van de drie persoonlijkheidstakken, waarbij elke tak bestaat uit de gesprekskeuzes die je maakt tijdens elke ontmoeting. Als je bijvoorbeeld besluit om je toekomstige partner te beledigen tot het punt van het breken van hun hart, dan zal je een punt verdienen in de overeenkomstige tak. Echter, aangezien het uiteindelijke doel van het spel is om gebroken bruggen te herstellen en niet om ze in brand te steken, vond ik dat ik meestal alleen maar hoefde te spelen met de wederzijdse kaart en ofwel flirten met de persoon, of het civiel houden en een vlakke eenregelige zin gebruiken om vooruit te komen.

Wat betreft personages, Thirsty Suitors heeft absoluut een diverse selectie — en dat is nog zacht uitgedrukt. Van de gewichtheffende tante tot de skateboardende hond — elke suitor en NPC die het spel vlees geven, heeft iets unieks te bieden. En voor wat het waard is, vond ik dat negentig procent van de gesprekken die ik had, vermakelijk genoeg waren om me naar het volgende verhaal te leiden.

Gebroken Hart, Gebroken Wereld

Ondanks het feit dat de interieurontwerpen visueel solide en enigszins onverwoestbaar zijn, heeft Thirsty Suitors één groot probleem dat het naar beneden haalt: de hub-wereld zelf. Het is niet zo groot, maar het komt met zijn eigen verzameling munten om te verzamelen, geschenken om uit te pakken en flirterende gevechten om je in te schrijven. Als iets, is het alsof Tony Hawk’s Pro Skater de VHS-tapes en S-K-A-T-E-brieven heeft ingeruild voor een banket van retro-geïnspireerde cliché-verzamelingen. Klinkt relatief onschuldig op papier, zeker, maar vanwege de NPCs die zo’n wereld bewonen en die ongeveer even emotioneel en richtingloos zijn als een microvezel-theedoek, maakt het een anders zo levendige wereld er een beetje half-bakken uit.

Maak me niet wijs, ik hou van skateboarden net zoveel als de volgende 900-liefhebber, maar Thirsty Suitors‘ poging om de chaos van Tony Hawk’s American Wasteland te repliceren, valt verrassend genoeg kort, voornamelijk vanwege de beperkte reeks trucs, combos en incorrecte benaming van bewegingen; een Ollie is een “Sprong” — omdat waarom niet? Het werkt niet, dat is wat ik zeg, en het is duidelijk een functie die de ontwikkelaars op het laatste moment hebben toegevoegd om de doelgroep te winnen. Afgezien daarvan, genoot ik echter van het rondrijden door de stad en het krijgen van problemen met voormalige ex-partners. Maar die skateboard-ervaring — auw.

Ik geef krediet waar het krediet toekomt. In dit geval heeft Thirsty Suitors geprobeerd om Zuid-Aziatische cultuur in een turn-based actie-avontuur-skateboarden/koken-simulatiespel te mengen — en dat is precies wat het heeft gedaan. Misschien hebben de ontwikkelaars te veel op zich genomen, maar voor wat het waard is, zal ik zeggen: het toevoegen van zo’n enorme hoeveelheid knooppunten aan het kader was een moedige keuze. Maar betaalde het de moeite?

Uitspraak

Thirsty Suitors gaat absoluut de geschiedenis in als een van de vreemdste spellen die ik ooit heb gespeeld, en ik ben er niet eens boos over. Zelfs nu, in de nasleep van de conclusie van het verhaal, weet ik nog steeds niet wat het was dat het de rareheid maakte die het was, maar het was duidelijk een gezamenlijke inspanning die werd aangedreven door talloze factoren. En het is vanwege dit dat, wanneer ik terugkijk op alle spellen die ik in 2023 heb doorgewerkt, Thirsty Suitors het spel zal zijn dat ik me het meest herinner. Ga maar na.

Als je op zoek bent naar een liefdesbrief aan skateboarden, zou ik je aanraden om Thirsty Suitors te vermijden, omdat het eigenlijk op gelijke hoogte staat met spellen als SkateBird en The Simpsons’ Skateboarding. Als je echter op zoek bent naar iets dat je zal laten twijfelen en je in lachen zal doen uitbarsten voor enkele uren, dan kun je veel erger doen dan Thirsty Suitors. Zal het je dorst lessen? Nog niet helemaal, maar het zal je in ieder geval een beetje minder dorstig maken dan toen je voor het eerst de beker oppakte.