De Stam Moet Overleven Review (PC)

In de nasleep van de emotionele tumult die ik moest doorstaan na mijn voortijdige vertrek uit Frostpunk’s ijskoude citadel, besloot ik mijn geluk te beproeven met het besturen van een nieuwe wereld – een schaduwrijke, bosrijke samenleving die uiteindelijk zou leiden tot een neerwaartse spiraal naar de onderbuik van een eeuwige nachtmerrie. Het was daar, in het kloppende hart van een lokale nederzetting, waar ik opnieuw stond, moreel failliete geweten inbegrepen, en begon mijn voorlopige argument voor het recht om de gemeenschap te regeren. Zeker, ze zeiden me dat De Stam Moet Overleven – en ik stemde toe, zelfs Though ik had geen flauw idee hoe ik hun veiligheid kon garanderen in een wereld die zo wanhopig probeerde hen uit te roeien. Maar ik accepteerde, veel te snel, mag ik wel zeggen. Ik had ervaring, zij het een kleine hoeveelheid, en ik wist, goed, hoe ik aan een paar touwtjes kon trekken.

Natuurlijk was ik niet helemaal klaar om me aan te passen aan de capriolen die uiteindelijk zouden volgen in de nasleep van mijn verkiezing. In mijn hoofd geloofde ik eerlijk gezegd dat, omdat ik Frostpunk had doorstaan en op de een of andere manier was gelukt om de meerderheid van zijn burgers voor mijn inspanningen te winnen in plaats van hen te verbranden om zichzelf warm te houden, dingen niet moeilijker konden worden. Maar ik had het mis – zo zeer mis. Zeker, de stam would overleven, maar niet zonder een paar kleine tegenslagen en offers.

De Stam Moet Overleven is veel dingen, maar voor het grootste deel is het een keiharde dorp-bouwspel dat zijn spelers uitnodigt om hun eigen silhouetpoppen te controleren en hun natuurlijke habitat te laten evolueren – een Lovecraftiaanse biome bestaande uit sombere bossen en kolenrovende grotten. Het is geen makkelijke koek om te breken, maar het is, op zijn manier, een die je wilt proberen.

Maar tegen welke prijs?

Als je ooit de kans hebt gehad om jezelf in het midden van de bedreigende harde stad-bouw zandbak sim te werpen die 11 Bit Studios’ Frostpunk is, dan heb je een redelijk goed idee van hoe De Stam Moet Overleven werkt. Om een lang verhaal kort te maken, je neemt de rol aan van een toezichthouder – een alleskunner die, als heerser van een kleine gemeenschappelijke nederzetting, de macht heeft om niet alleen de toekomst van de Steentijd te vormen, maar ook om het uit de schaduw en in een nieuwe tijdperk van hoop en voorspoed te leiden. Het is het bereiken van dat punt dat het probleem is.

Het spreekt voor zich dat De Stam Moet Overleven geen gelukkig spel is. Of tenminste, het is het niet in de traditionele zin, anyway. Zeker, het roept enkele momenten van vreugde op, vooral wanneer je een steeds groter wordend probleem oplost dat de welzijn van je mensen bedreigt, maar voor het grootste deel is het allemaal nogal, zullen we zeggen, somber. En het is somber, echt, omdat mensen zullen sterven, en mensen die je tot echte empathie ontwikkelt zullen bezwijken voor de schaduwen om hen heen, ongeacht hoe dik de muur is die je tussen hen en de buitenwereld plaatst. Daarom is de enige ding die je echt kunt doen, als de poppenspeler van een noodlottige stam, om naar hartenlust te presteren en alles in je macht te doen om ervoor te zorgen dat ze een toekomst hebben om naar uit te kijken.

Er is, helaas, een addertje onder het gras: je stam, zo vormbaar als ze zijn, bestaat voor het grootste deel uit mensen die graag maatregelen in eigen handen nemen. Met andere woorden, ze houden ervan om rond te zwerven en sociale problemen aan te pakken die driemaal hun formaat zijn – een taak die meestal, en nogal irritant, leidt tot falen.

Tegen alle verwachtingen in

Net als een groot deel van de stad-bouwspellen, bestaan de doelen van De Stam Moet Overleven voor het grootste deel uit het creëren, upgraden en opnieuw opbouwen van de grond af, terwijl je een deksel houdt op de gevaren die buiten de dunne muren van je gemeenschappelijke huis loeren. Vergelijkbaar met Frostpunk, is het idee om de fundamenten te leggen voor een goed geolied machine van een wereld, en liefst voor de schaduwen je dorpelingen in de verleiding brengen om te ver te dwalen van de kudde. Daarbij is er een zware proloog om door te worstelen – een proefperiode, als het ware, die uiteindelijk je vermogen test om je aan te passen aan de harde omstandigheden en een stabiele basis te creëren voor je mensen. Spoiler alert: het is geen wandeling in het park – en je zult, tot op zekere hoogte, falen om de eindjes aan elkaar te knopen in de eerste twintig minuten van het oppakken van de draad.