De Laatste van Ons Serie Recensie (PlayStation & PC)

In een oogwenk viel de concertzaal in een melancholische ritme, met weinig tot geen ruimte voor het publiek om de muziek te interpreteren. Een enkele pluk van een akoestische gitaar; een oude vensterbank met mos en stof; een kus van een zon die door het gekleurde glas schijnt; een sombere atmosfeer – een vaag echo van een wereld die verloren is gegaan in tumult. Niemand hoefde een woord te zeggen. De zaal barstte niet uit in een plotselinge applaus, noch begon het koor te zingen in een harmonieuze refrein. Een meesterwerk volgde, en een geleidelijke interlude gleed zachtjes over in een van de grootste prestaties van Naughty Dog ooit. De Laatste van Ons vond zijn voeten, en de gemeente stond op om eer te betuigen met een besmettelijke reactie die je niet kon weerstaan. Dat, voor mij, was het moment waarop ik besefte van de betekenis van Joel en Ellie’s wilde avontuur, en de invloed die de award-winnende serie van PlayStation diep in zijn hart droeg.

De Laatste van Ons is geen serie die een formele introductie nodig heeft om te begrijpen, want het is ingebeiteld in de meeste, zo niet alle feestelijke platen die de industrie bedekken. Ten tijde van de dertigste verjaardag van PlayStation, wist ik maar al te goed dat het een zware impact had op de gamingsgemeenschap. Toch, in het midden van alles, raakte de wereld verloren in een enkele fret. Ik hoefde het niet te Shazam; het stadion had collectief een instinct om te harmoniseren met de score. En dat is iets dat je niet vaak ziet – een publiek dat een videospel viert in een gecombineerde staat van verbijstering en ontzag. Zoals ik al zei, het had geen introductie nodig; het had alleen een noot nodig om de stemming te herstellen en ons terug te brengen naar de onderbuik van een van de meest iconische saga’s van Naughty Dog.

Natuurlijk was er een eenvoudige reden waarom De Laatste van Ons alle aandacht kreeg, en het was niet omdat het sociale standing had; het was omdat het resoneerde met iedereen in de zaal. Terug in 2013, De Laatste van Ons baanbrekend een plot die uiteindelijk zou leiden tot een cultvolging en, uiteindelijk, lof die zou regenen over elke awardceremonie gedurende een decennium. De wereld kende Joel en Ellie, en iedereen en zijn buurman wilden een enorme hap nemen uit hun wereldwijde reis. Het was niet dat Naughty Dog het had uitgerust met een overtuigend bericht; het was dat het volledig was uitgerust met een cinematische ervaring die je kon verplaatsen, bergen kon verplaatsen en zelfs volwassen mannen kon laten huilen met tranen. En dat was allemaal binnen de proloog, ook.

Om De Laatste van Ons een cinematisch meesterwerk te noemen, zou niet ver van de waarheid zijn, want het voldoet, ondanks zijn tolerantie voor een vertrouwde ondode toon, aan veel van de juiste vakjes. Naast zijn sterke voice-acteerprestaties, plotwendingen en cinematische effecten, heeft het ook een fenomenale soundtrack, gladde visuals en, om eraan toe te voegen, boterzachte gameplay die je onderdompelt vanaf het moment dat je in Joel’s schoenen glipt tot het moment dat je afscheid neemt van Ellie’s wilde avontuur door Seattle. En het beste deel is, met zijn activa op hun plaats voor een nog helderder toekomst, kan de serie alleen maar een opwaartse traject volgen. De vraag is, zal Naughty Dog de broodkruimels volgen?

Als een relatief korte serie, De Laatste van Ons heeft meer impact gehad op het grote publiek dan enige andere post-apocalyptische serie tot nu toe – en dat is een feit, niet alleen een opgeblazen mening die voortkomt uit een harde fan. Hoewel het deel uitmaakt van een vrij niche merk van horror, hebben de eerste twee delen collectief een theatrale krachtpatser geformuleerd die alle grote facetten van gamen omvat. Het is een actiegerichte open-wereldavontuur; het is een cinematische ervaring met tastbare verhaalcomponenten; het is een vertrouwd kunstwerk dat, hoe vaak je er ook naar kijkt, je nog steeds terugkeert naar, als je tenminste nog een geheim, een stukje lore of gewoonweg een unieke ervaring met een eeuwig gevoel wilt vinden.

Gezien het feit dat De Laatste van Ons al ver vooruit was op zijn tijd in 2013, is het best spannend om te weten dat het zal evolueren tot iets veel groters in toekomstige hoofdstukken. Zeker, het heeft het kader van een bijna-perfecte IP. Eerlijk gezegd, heeft het alleen maar momentum nodig om de draad te trekken en zijn erfenis uit te breiden met meer verhalen en karakterbogen. En om eerlijk te zijn, heb ik niets dan vertrouwen in de natuurlijke capaciteit van Naughty Dog om perfecte tapijten te weven. Hé, neem gewoon een snelle blik op de Uncharted anthologie. Nog beter, neem oude Crash Bandicoot voor een spin. Weer, enorm verschillende werelden en thema’s, maar je snapt het punt.

Overduidelijk heeft De Laatste van Ons een heleboel ruimte om zijn gewicht te laten zien in toekomstige releases, mocht het ooit besluiten om terug te keren naar Ellie’s wereld en de kurk te trekken van gebottelde volumes om onontdekte wateren en putten buiten de greep van Seattle te benadrukken. Wat betreft waar het naartoe kan, is een andere vraag. Dat gezegd hebbende, zolang Naughty Dog zich houdt aan de hoge standaard die het zo duidelijk naleeft, dan is de lucht hier de limiet.

Verdict

De Laatste van Ons versterkt zijn positie als een van de meest geliefde series in de gamingswereld ooit, met zijn tastbare belofte om overtuigende personages, verhaallijnen en een echt immersieve gameplayervaring te incuberen, wat zijn status als een ware kracht om rekening mee te houden onder harde fans en avonturiers bevestigt. Met een toekomst voor zich die enorme nieuwe avonturen en mogelijkheden kan brengen, heeft Naughty Dog duidelijk de onvergankelijke steun en capaciteit om een langdurige franchise te leveren met genoeg hart en ziel om de eindtijd te overleven. Hier is hopend dat, met een beetje geluk, Joel en Ellie niet naar de weide worden gestuurd in de nabije toekomst.